Ζούμε μια πολυφωνική εποχή. Ποτέ άλλοτε τόσοι πολλοί, τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, δεν έχουν συγκλίνει σ' ένα στόχο: Πώς θα ξεπεράσει ο καπιταλισμός την κρίση του.
Αλλο ο Παπανδρέου, άλλο ο ΣΕΒ. Συμφωνούν, όμως, στην πράσινη ανάπτυξη. Τι είναι η πράσινη ανάπτυξη; Ανάμεσα στ' άλλα, είναι κι ένα κόλπο για να αυξήσουν τις εξαγωγές τους οι χώρες που έχουν τεχνογνωσία και ανάλογη βιομηχανία. Δηλαδή, προσδοκία κερδών. Εκεί συναντιούνται το ΠΑΣΟΚ με τον ΣΕΒ.
Αλλο το ΠΑΣΟΚ, άλλο ο ΣΥΝ. Συμφωνούν, όμως, στην ανάπτυξη. Του καπιταλισμού, βεβαίως. Και βεβαιώνουν, επιπρόσθετα, πως είναι καλύτεροι διαχειριστές από τη ΝΔ. Ενδοοικογενειακό είναι το πρόβλημά τους, στο τέλος πάντα το ταμείο τούς ενώνει.
Μένει, έτσι (μέσα στην παρένθεση, εδώ πιο κάτω, σ' ένα κείμενο), η απορία, που περιέχει και την απάντηση: Σ' αυτά καλούνε το ΚΚΕ να συμφωνήσει;
Το παράδοξο είναι πως αυτήν την «ενότητα μέσα στη διαφορετικότητά τους», την αρνούνται. Ετσι, στις χτεσινές εφημερίδες, εμφανίζονται τρία όχι. Μα, όταν κοιτάς στο περιεχόμενο, βλέπεις 4 ναι κι ένα όχι. Τα ναι που εμφανίζονται σαν όχι είναι του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ. Το ΠΑΣΟΚ διαφωνεί, λέει, γιατί δεν υπάρχει σχέδιο για ξεπέρασμα της κρίσης, συμφωνεί ότι πρέπει να ξεπεραστεί η κρίση. Ο ΣΥΝ διαφωνεί γιατί η κυβέρνηση δε στοχεύει στην ανάπτυξη, είναι λέει της ύφεσης, το σχέδιό της. Το άλλο ναι εκτός της κυβέρνησης είναι του ΛΑ.Ο.Σ., που το 'πε ανοιχτά.
Εντελώς συμπτωματικά, ανάπτυξη είχαμε μέχρι το ξέσπασμα της κρίσης, ανάπτυξη θα 'χουμε και μετά απ' αυτήν. Το πρόβλημα είναι πως πρόκειται για καπιταλιστική ανάπτυξη. Αυτό κάνουν γαργάρα οι «διαφωνούντες». Γιατί, αλλιώς, θα 'πρεπε να ομολογήσουν πως, όταν μιλούν για ξεπέρασμα της κρίσης, εννοούν να σωθούν οι καπιταλιστές. Αλλά τότε πώς θα μπορούν να ψαρεύουν ανάμεσα σε εργάτες;
Πάμε γι' άλλα: Καλή η δουλειά που έκανε η Αμερικανή συνάδελφος. Οπου κι αν κάνεις αυτό το ρεπορτάζ, αυτό που διαφέρει είναι τα ονόματα. Κι όσοι «ξεφύλλισαν» έστω και τις πρώτες σελίδες από το Κεφάλαιο γνωρίζουν πως πιο «ωραίες» περιγραφές για την κατάσταση της εργατικής τάξης από αυτές της εγγλέζικης στατιστικής υπηρεσίας δεν υπάρχουν. Η διαφορά βρίσκεται στην ανάλυση κι ακόμα περισσότερο στη θεωρία που προκύπτει.
Ο εργάτης ποτέ δεν άλλαξε την κατάσταση της εκμετάλλευσής του περιγράφοντάς την. Ισα ίσα, εκεί που σταματάνε οι περιγραφές κι αρχίζει η οργάνωση της πάλης για την ανατροπή, εκεί ανοίγει κι ο δρόμος για την κατάργηση της εκμετάλλευσης. Σ' αυτό ακριβώς το σημείο εστιάζει και η κριτική στους οπορτουνιστές. Που ακριβώς πάντα όταν προκύπτει μπροστά στα μάτια των εργατών η ανάγκη ανατροπής, άρα και οργάνωσης προς τα κει, τότε ακριβώς οι οπορτουνιστές σπεύδουν να πλασάρουν προτάσεις επί προτάσεων. Είναι ικανοί να βάλουν στο χαρτί τα πιο προωθημένα αιτήματα. Αρκεί αυτά όχι μόνο να μην περιέχονται σ' ένα σχέδιο ανατροπής, αλλά και να την αποκλείουν. Αυτό ακριβώς παίζεται και σήμερα. Αυτό που επιδιώκεται είναι η συσπείρωση των εργατών γύρω από «αναπτυξιακούς» στόχους. Αλί και τρισαλί στον εργάτη που ακριβώς τώρα δε θα πει: «Να βουλιάξετε, ρε, όλοι μαζί». Για να μπορέσει έτσι να φτιαχτεί μια «καινούρια κοινωνία άλληνε».
Ασχετο: Αλλο Γκρούεφσκι κι άλλο Μπακογιάννη, συμφωνούν, όμως, στο κοινό τους σπίτι. Και κάπως έτσι, μέσ' στο γενικό χαμό, πλακώσανε και οι «ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες». Και σηκώνουν θέμα μειονότητας. Τι απάντησε η αρμόδια υπουργός; Οτι είναι περήφανη που συναντήθηκε με την Κλίντον, άρα έχουμε καλές σχέσεις, άρα δεν κινδυνεύουμε. Κάτι «ανθρώπινα δικαιώματα» μένει μόνο να ικανοποιηθούν. Οπως στη Γιουγκοσλαβία, μέρες που ναι...
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: Οι εργαζόμενοι ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ για να πληρώσει την κρίση η πλουτοκρατία
Η ΒΡΑΔΥΝΗ: Ζητείται συναίνεση, 3 Οχι και 1 Ναι
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Κυβέρνηση μόνη ενώπιον της κρίσης
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: Η παράσταση έλαβε τέλος
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: Καθένας μόνος του
ΕΘΝΟΣ: ΔΕΞΙ ΧΕΡΙ από Καρατζαφέρη
Η ΑΥΓΗ: Ρήξη για έξοδο από την κρίση
ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: ΜΙΚΡΟΤΗΤΑ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ: ΤΟ ΚΡΥΦΤΟΥΛΙ ΤΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ ΝΑΥΑΓΗΣΕ ΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ
ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ: Ανθρακες ο θησαυρός τα περί «συναίνεσης»
ΤΟ ΒΗΜΑ: Σενάριο απελπισίας
Η ΧΩΡΑ: Στον αέρα 370.000 συνταξιούχοι
ΑΥΡΙΑΝΗ: ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΝ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥΣ
Ο ΛΟΓΟΣ: ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ 6 σημείων
ΗΜΕΡΗΣΙΑ: Μειώνονται οι δόσεις δανείων
ΤΑ ΝΕΑ: Τρώνε με κόλπα τη μείωση των επιτοκίων
«Η Μπάρμπαρα Ερενραϊχ ξεκίνησε ένα μακρύ ταξίδι για να περιγράψει την κατάσταση στην αμερικανική αγορά εργασίας. Με 1.300 δολάρια για έκτακτα έξοδα στην τσέπη, άφησε το μεσοαστικό σπίτι της κι άρχισε να ψάχνει δουλειά - μια οποιαδήποτε δουλειά. Στη Φλόριντα βρήκε στέγη και μια θέση σερβιτόρας. Αντεξε έναν μήνα, ώσπου σωριάστηκε στη νυχτερινή βάρδια. Εφυγε για το Πόρτλαντ. Αφού έψαξε πολύ, βρήκε δουλειά σε ένα γηροκομείο κι αργότερα σε μια εταιρεία με καθαρίστριες. Μα πάλι της φάνηκε ασήκωτο το φορτίο και το στρες. Εφυγε για τη Μινεσότα. Κι εκεί ολοκλήρωσε την έρευνά της. Παρά την πολύμηνη περιπλάνησή της, δεν κατόρθωσε να βρει πουθενά μια δουλειά που θα της εξασφάλιζε μια αξιοπρεπή ζωή. Από αυτές τις εμπειρίες της, η Μπάρμπαρα Ερενραϊχ έγραψε το βιβλίο "Για πενταροδεκάρες". Σε αυτό το βιβλίο φαίνονται τα πάθη και τα βάρη που από κάτω τους στενάζουν οι εργαζόμενοι φτωχοί: "Είναι οι πραγματικοί φιλάνθρωποι της κοινωνίας μας. Παραμελούν τα παιδιά τους, για να είναι φροντισμένα τα παιδιά των άλλων. Ζουν σε υποτυπώδη σπίτια, για να είναι τα σπίτια των άλλων τέλεια κι αστραφτερά. Υπομένουν στερήσεις, για να πέφτει ο πληθωρισμός και να ανεβαίνουν οι μετοχές. Οι εργαζόμενοι φτωχοί είναι οι ανώνυμοι δωρητές, οι άγνωστοι ευεργέτες όλων των άλλων"» (από τη στήλη «Δρόμοι» του Ρ. Βρανά στα ΝΕΑ).
ΟΙ ΜΠΙΖΝΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΝΩΝΟΥΝ: «Η πρόταση για την "πράσινη ανάπτυξη" δείχνει προς την ορθή κατεύθυνση αλλαγής. Αποτελεί αναγκαία συνιστώσα μιας απαραίτητης εθνικής προσπάθειας, που επιδιώκει να επαναπροσδιορίσει το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της χώρας μας, να ιδρύσει μια νέα σύγχρονη και στέρεη βιομηχανική υποδομή και να δημιουργήσει νέες και σταθερές θέσεις εργασίας. Τα παραπάνω αποτελούν μέρος της τοποθέτησης του προέδρου του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλου ο οποίος μίλησε στην εκδήλωση σηματοδοτώντας στην ουσία άνοιγμα του επιχειρηματικού συνδέσμου στο ΠΑΣΟΚ» (το ρεπορτάζ στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).
ΤΟ ΨΙΛΟ ΓΑΖΙ: «Ο καμβάς των συζητήσεων που είχε ο κ. Καραμανλής με τους πολιτικούς αρχηγούς περιορίστηκε σε γενικές διαπιστώσεις όπως "ό,τι προσπαθήσουμε πρέπει να το πράξουμε στο πλαίσιο και με τήρηση των κανόνων που ισχύουν στην ΕΕ" (και καλείς το ΚΚΕ να "συναινέσει" σε κάτι τέτοιο;) (...) αλλά ακόμη και "να μην ενθαρρύνουμε τη διατύπωση υπερβολικών διεκδικήσεων" (ποιος, και με ποιο κριτήριο κρίνει μια διεκδίκηση, ας πούμε να μην υπάρχουν συντάξεις των 300 ευρώ, ως "υπερβολική";)» (ο Θ. Οικονομόπουλος στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).
ΘΕΛΟΥΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ: «Με αυτές τις πολιτικές δεν μπορεί να υπάρξει συναίνεση (...) Είναι και υφεσιακές» (από το κύριο άρθρο στην ΑΥΓΗ).
ΑΛΛΑ ΛΕΙΠΕΙ Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ: «Στην Ελλάδα δυστυχώς δεν αναπτύχθηκε ποτέ κουλτούρα διακομματικής συνεννόησης ακόμα και σε μείζονα ζητήματα (π.χ. Παιδεία, Υγεία κ.ο.κ.) όπου τα δύο μεγάλα κόμματα διαθέτουν αποδεδειγμένα απόψεις που γειτνιάζουν ή και συμπίπτουν (...) Η συνεννόηση είναι αίτημα των πολιτών και (απόλυτη) ανάγκη των καιρών. Και όσοι αγνοήσουν τις ανάγκες των καιρών θα τις βρουν μπροστά τους αργά ή γρήγορα» (από το κύριο άρθρο στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ).
ΠΛΑΚΩΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ «ΕΜΠΕΙΡΟΓΝΩΜΟΝΕΣ»: «Με υποδείξεις για εγκατάλειψη "πεπαλαιωμένων" συνθηκών (μεταξύ αυτών και της Λοζάνης) και υιοθέτηση νέου μοντέρνου πλαισίου για τα ζητήματα των μειονοτήτων, η λεγόμενη "ανεξάρτητη εμπειρογνώμων" του ΟΗΕ για τις μειονότητες προβάλλει στην έκθεσή της για την Ελλάδα μια δραματική εικόνα καταπίεσης των μειονοτήτων και παραβίασης βασικών δικαιωμάτων και συστήνει, εκτός των άλλων, και εγκατάλειψη της διαμάχης για την αναγνώριση "μακεδονικής και τουρκικής" μειονότητας» (το θέμα στο ΕΘΝΟΣ).