Είναι όμως η πρώτη φορά που μέσα στο σκοτεινό αυτό χώρο εισχωρεί μια φωτεινή αχτίδα ήλιου, που μας αποκαλύπτει «γωνίες» που μέχρι τώρα δεν είχαμε διακρίνει. Και, είναι η πρώτη φορά που δε νιώθουμε θλίψη για την ανεπάρκειά μας στη ρωσική γλώσσα. Κι αυτό συμβαίνει επειδή τούτες οι «Σημειώσεις από το Υπόγειο» που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Αρμός», είναι μεταφρασμένες από την πολυβραβευμένη πεζογράφο Ελένη Λαδιά, η οποία κυριολεκτικά «συγκατοίκησε» με το θλιβερό αυτοκαταστροφικό, τραγικό ήρωα. Εζησε μαζί του. Υπέμενε. Πόνεσε. Τρύπωσε και εγκαταστάθηκε μέσα στο υποχθόνιο πνεύμα του για να ακούσει, για να κατανοήσει και να ερμηνεύσει σωστά. Σαν τέλειωσε η οδυνηρή αλλά τόσο ενδιαφέρουσα λογοτεχνική συγκατοίκηση, η Ελένη Λαδιά με τη γνώση που απέκτησε αλλά και με εκείνη που είχε ήδη, κάθισε κάτω και πάνω στο χαρτί αποκρυπτογράφησε με ακρίβεια τη φαινομενικά ακατάσχετη αλλά τόσο πολύτιμη «φλυαρία» του βασανισμένου, του εύθικτου αλλά και «κακού» ανθρώπου του «Υπογείου», που είναι ίσως και το πιο θεωρητικό βιβλίο του γίγαντα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η παρούσα έκδοση συνοδεύεται και από εκτενές επίμετρο της Ελένης Λαδιά το οποίο ερμηνεύει και φωτίζει από μια άλλη οπτική γωνία το κείμενο. Θετική η συμβολή στη μετάφραση της λόγιας Ρωσίδας Τατιάνας Ντίκο για τον ακριβή έλεγχο του κειμένου με βάση το πρωτότυπο έργο. Μιλάμε για ένα συγκλονιστικό και αιώνιο βιβλίο, για μια εξαιρετική μετάφραση, για μια ιδιαίτερα προσεγμένη έκδοση.
Γνωρίσαμε τον Μάλκομ Μπράντμπερι, αργά, αφού είχε «φύγει» για πάντα. Συνταξιδέψαμε για πρώτη φορά «Στο δρόμο για το Ερμιτάζ» που, δυστυχώς, ήταν και το τελευταίο του λογοτεχνικό «οδοιπορικό». Σ' αυτό το απολαυστικό μυθιστόρημα ο Αγγλος συγγραφέας αφηγείται δυο παράλληλες ιστορίες: η πρώτη εξιστορεί τις περιπέτειες ενός συγγραφέα που, παρέα με μια τραγουδίστρια της όπερας, ένα θεωρητικό λογοτεχνίας, έναν ηλεκτρολόγο και έναν πρώην διπλωμάτη ξεκινά από τη Στοκχόλμη ξεχνώντας τις έρευνές του για τον τάφο του Ρενέ Ντεκάρτ, για να πάει στη Ρωσία μέσα στα πλαίσια του αινιγματικού Προγράμματος Ντιντερό... Η δεύτερη ιστορία μάς γυρίζει πίσω, στα χρόνια της Μεγάλης Αικατερίνης, όταν η τελευταία κάλεσε στην αυλή της τον Ντιντερό για να της δώσει μαθήματα φιλοσοφίας. Ο συγγραφέας διερευνά τον τρόπο με τον οποίο οι ιδέες ταξιδεύουν ανά τους αιώνες, αναρωτιέται για τη μοίρα των βιβλίων και των χειρογράφων, ειρωνεύεται τις εκκεντρικότητες των θεωρητικών συρμών, σατιρίζει τα σύγχρονα ακαδημαϊκά ήθη, διακωμωδεί τις αγγλοαμερικανικές σχέσεις και μας παρασύρει σε ένα ευχάριστο, γοητευτικό παιχνίδι που αναμειγνύει το παρελθόν και το παρόν, τη μυθοπλασία με την ιστορία, το χιούμορ με τη σοβαρότητα. Οταν φτάσαμε στο τέρμα αποφασίσαμε να συνεχίσουμε το μυθιστορηματικό οδοιπορικό με ξεναγό πάντα τον Μάλκομ Μπράντμπερι σε δυο άλλες λογοτεχνικές περιπέτειες. Διαβάσαμε δυο από τα παλαιότερα βιβλία του και τα βρήκαμε το ίδιο έξυπνα, ευχάριστα και διεισδυτικά, γοητευτικά και χαριτωμένα. Ο «Ανθρωπος Ιστορία», είναι ένας εξαιρετικός και ευρηματικός απολογισμός του κόσμου των πανεπιστημιακών, διανοουμένων και καλλιτεχνών της δεκαετίας του '70. Ο «Δόκτορ Κριμινάλε», το απολαυστικό μυθιστόρημά του περιπλανάται στα παρασκήνια της διεθνούς πολιτικής και πολιτιστικής ζωής, ρίχνοντας μια οξυδερκή, πονηρή και ευχάριστη ματιά μέσα στα άδυτα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ολα τα βιβλία του Μάλκομ Μπράντμπερι κυκλοφορούν από τις «Εκδόσεις Πόλις».
Διασχίζοντας τη διώρυγα της Κορίνθου |
Ασφαλέστερο είναι να επιστρέψουμε στο σήμερα, στο τώρα. Τώρα, που η θέα της δύσης μάς βυθίζει σε απέραντη θλίψη, τώρα που το ποδήλατο μας φαίνεται μουσειακό, μακρινό, απαγορευμένο. Το έμφραγμα καραδοκεί στη γωνία. Με την πρώτη ορθοπεταλιά... Και το κάταγμα με την πρώτη στραβοτιμονιά. Φέτος, λοιπόν, μετά από τόσα χρόνια έτυχε να βρεθώ στην πανέμορφη Ορεινή Κορινθία, την οποία ασφαλώς θα την είχαμε επισκεφτεί με την οικογένειά μου κάποτε. Τότε αλλά που τίποτε δε μου θύμιζε, ευτυχώς.
Η Περαχώρα από ψηλά |
Η παραλία της Περαχώρας |
Στα νότια του Ισθμού, στο χωριό Κυράς Βρύσης θα δούμε τα λείψανα του ναού του Ποσειδώνα, που πρωτοχτίστηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. και αντικαταστάθηκε τον 4ο αιώνα. Εκεί τελούνταν κάθε δυο χρόνια οι αγώνες προς τιμήν του ήρωα Παλαιμόνα. Θα θαυμάσουμε την αφετηρία του αρχαιότερου στάδιου της Ισθμίας και τα ρωμαϊκά λουτρά και φυσικά θα επισκεφτούμε το Μουσείο. Ομως... Ωρα να φεύγουμε. Να πάμε πού; Στο Λουτράκι. Μικροαστική επιθυμία νομίζετε πώς είναι; Πιθανόν. Η νοσταλγία που μας κυρίευσε ξαφνικά είναι ακατανίκητη. Το Λουτράκι των παιδικών μας χρόνων περιμένει να μας θυμίσει όλα εκείνα που δεν έχουμε στιγμή ξεχάσει. Πάμε.
Ο Ισθμός |