Καλή ανάσταση!
Οι πρεμιέρες της βδομάδας είθισται, ως γνωστό, να πραγματοποιούνται τις Πέμπτες. Οι σημερινές, όμως, λόγω Μεγάλης Εβδομάδας, μεταφέρονται για τις 15 Απριλίου, ανήμερα την Κυριακή του Πάσχα. Εως τότε, θα κερδίσετε τα μέγιστα αν προγραμματίσετε να δείτε - όσοι δεν το έχετε κάνει ακόμα - αλλά και να ξαναδείτε οι υπόλοιποι, το DVD, παραγωγής «902» και «Ριζοσπάστη» που κυκλοφόρησε με το φύλλο της Κυριακής 8/4 και έχει τίτλο «ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ». Πρόκειται για ένα εξαιρετικό 46λεπτο ντοκιμαντέρ/μπριγιάν. Ζωντανό, κατατοπιστικό και ενδιαφέρον, με ρυθμό, «λογοτεχνικότητα» και χρώμα! Το πλούσιο φωτογραφικό, κινηματογραφικό, τηλεοπτικό και κινηματογραφημένο υλικό - ντοκουμέντα παλαιά και πρόσφατα - σχολιασμένο και ντυμένο άριστα μουσικά, χωρίζεται σε πλήθος μικρά κεφάλαια, αναφορές σε σύγχρονα, καθημερινά ερωτήματα και απαντήσεις σε διαδεδομένα ιδεολογήματα, οπλοστάσιο των αστικών ΜΜΕ. Τα κεφάλαια αυτά (μακριά από φτηνές, «λαϊκίστικες» δραματοποιήσεις κατά το πρότυπο πολυδιαφημισμένων για την κρίση ντοκιμαντέρ) - συνθέτουν τρεις ευρύτερες ενότητες πάνω στις οποίες δομείται το φιλμικό κείμενο. Η πρώτη αναφέρεται στις καπιταλιστικές κρίσεις που ξεσπά βίαια η μεγάλη αντίθεση που χωρίζει την κοινωνία στα δύο. Η αντίθεση ανάμεσα στην κοινωνική παραγωγή και την καπιταλιστική ιδιοκτησία. Ακολουθεί η ενότητα που αποδεικνύει ότι η κρίση, η χρεοκοπία, η φτώχεια, η ανεργία, ο κίνδυνος ενός γενικευμένου πολέμου, είναι προϊόντα του καπιταλισμού που πεθαίνει - δεν είναι προσωρινά. Και στον επίλογο, το ντοκιμαντέρ εκθέτει την ξεκάθαρη θέση του για την έξοδο από την κρίση. «Η εργατική είναι πανίσχυρη κοινωνική δύναμη που, αν εμπιστευθεί την δύναμή της, οργανωθεί και ισχυροποιήσει το κόμμα της, το ΚΚΕ, τότε μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στη συγκρότηση της λαϊκής συμμαχίας και να ηγηθεί της αντεπίθεσης για την εργατική λαϊκή εξουσία». Αυτό το ντοκιμαντέρ είναι το όπλο το δικό μας!
ΚΡΙΤΙΚΗ:
Τζία ΓΙΟΒΑΝΗ
ΠΙΤΕΡ ΛΟΡΝΤ - ΤΖΕΦ ΝΙΟΥΙΤ
Πειρατές 3D
Από τις καλύτερες ταινίες της βδομάδας η τρισδιάστατη animation, γοητευτικά πανέξυπνη, «πολύ βρετανική» οικογενειακή περιπέτεια με τεχνική stop-motion, για όλες τις ηλικίες.Βασισμένη στο ξεκαρδιστικό μυθιστόρημα του Gideon Defoe με τίτλο «The Pirates! In an Adventure with Scientists». Πολύ βρετανική, εκκεντρική, ευφυής και περίεργα ανατρεπτική.
Ο Καπετάνιος Πειρατής (το ρόλο/φωνή - στο πρωτότυπο - έχει ο Χιου Γκραντ) με το πιο απροσάρμοστο πλήρωμα όλων των εποχών και τον παπαγάλο του Πόλι, στην περιπέτεια που ρίχνεται για να κερδίσει τον πολυπόθητο τίτλο του «Πειρατή της Χρονιάς», συναντιέται μεταξύ άλλων και με τον ερωτοχτυπημένο με την Βασίλισσα Βικτόρια της Αγγλίας, Δαρβίνο... Μόνο αρνητικό της ταινίας η μεταγλώττιση. Χάρμα οφθαλμών, μην τη χάσετε!
Παραγωγή: Μ. Βρετανία, ΗΠΑ (2012).
ΜΑΞ ΓΚΙΟΥΑ - ΝΤΑΝΑ ΠΑΣΚΟΥΙΝΙ
Streetdance «2»
Ταινία τρισδιάστατη, sequel της προγενέστερης «STREETDANCE» που έγινε αναπάντεχη επιτυχία. Βασική προϋπόθεση - από παραγωγούς και σκηνοθέτες - για την πραγματοποίησή της ήταν να είναι καλύτερη από την πρώτη σε χορό, σε ιστορία και σε συναίσθημα. Κάτι που εμφανώς δεν επετεύχθη...
Παίζουν: Τομ Κόντι, Τζορτζ Σάμπσον, Φαλκ Χέντσελ, Σοφία Μπουτέλα κ.ά.
Παραγωγή: Μ. Βρετανία (2012).
ΝΤΡΙΟΥ ΓΚΟΝΤΑΡΝΤ
Το μικρό σπίτι στο δάσος
Αυτό το θρίλερ τρόμου που γυρίστηκε σε απόλυτη μυστικότητα πριν τρία χρόνια στο Βανκούβερ του Καναδά, δε μοιάζει με άλλα του είδους. Πρόκειται για ένα κράμα των ειδών της κωμωδίας, επιστημονικής φαντασίας και τρόμου. Οι Joss Whedon και Drew Goddard που συνέγραψαν το σενάριο, αμφότεροι λάτρεις των ταινιών τρόμου, είχαν εξαρχής συμφωνήσει να βάλουν στο σενάριο ό,τι ήθελαν...Στόχος των δημιουργών της ταινίας η ανατροπή κάθε ισχύοντα κανόνα στο είδος της ταινίας τρόμου και αυτό με αφετηρία στοιχεία ευκόλως αναγνωρίσιμα. Οι δημιουργοί της ταινίας μελετούν σημαντικές ταινίες του είδους και ψάχνουν να βγουν, κατά κάποιον τρόπο, από την πεπατημένη των ταινιών τρόμου της ντουζίνας, οι οποίες υποτιμούν την αξία του σεναρίου και των διαλόγων, υπερτιμώντας το στοιχείο των ειδικών εφέ, ή/και, τους καθαυτούς βασανισμούς στους οποίους υπόκεινται τα θύματα. Επίσης, οι δημιουργοί προσπάθησαν να αποκλείσουν τη διαδεδομένη πια πεποίθηση ότι, για να κάνει κανείς μια καλή ταινία τρόμου, χαμηλού όμως προϋπολογισμού, πρέπει αναγκαστικά να ανατρέξει στην τεχνική του «BLAIRWITCHPROJECT», τεχνική που ανακυκλώνεται και αναγομώνεται σε μυριάδες φτηνές σάλτσες.
Το φιλμ αρχίζει με τον τρόπο που πληθώρα ταινιών τρόμου ξεκινά. Μια παρέα πέντε φοιτητών σχεδιάζουν να περάσουν ένα καλοκαιρινό σαββατοκύριακο σε ένα ξύλινο σπίτι γνωστών, χαμένο στην καρδιά του δάσους. Εκεί, όσο περνά η ώρα και σκοτεινιάζει, αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι είναι αποκλεισμένοι και αποκομμένοι, στο έλεος της μοίρας τους. Από το πουθενά αναδύονται τρομαχτικά όντα, υπερφυσικά ζόμπι, σε μια νύχτα σφαγής που στάζει αίμα. Οι νεαροί παλεύουν με νύχια και δόντια για την σωτηρίας τους κι εμείς αναρωτιόμαστε για το ποιος τους οδήγησε εκεί και τους λόγους της κρυφής του πρόθεσης να διαρρήξει τις ισορροπίες στον περιβάλλοντα χώρο και να τους τιμωρήσει.
Το στοιχείο που διαφοροποιεί την απίστευτη αυτή ταινία τρόμου είναι ότι αμέσως μετά τις εισαγωγικές σεκάνς εισβάλλει στην εικόνα μια ομάδα τεχνικών, που από μια αίθουσα ελέγχου που διαθέτει εξοπλισμό υψηλής τεχνολογίας, παρακολουθεί και συνάμα καθορίζει, στοιχηματίζοντας κάθε κίνηση των κατατρομαγμένων νεαρών που παίζουν τη λεία στον τρόμο. Κατ' αυτόν τον τρόπο, συνεχίζεται η ιστορία μέσα σε ένα στροβίλισμα άγριας φαντασίας που αγγίζει το χάος και δόσεις χιουμοριστικών εμβόλιμων αναφορών. Το λεγόμενο στόρι είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου μιας φαντασιακά απίστευτης Οδύσσειας που αποσκοπεί στην αποδόμηση των συμβάσεων της ταινίας τρόμου, μέσα από χωρίς έλεος σπιράλ αιματηρής τρέλας που προκαλεί ίλιγγο. Η διπλή αφηγηματική γραμμή της ταινίας, ξετυλίγεται σε δύο τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους τόπους, το σπίτι στο δάσος και την αίθουσα ελέγχου, που νομίζεις ότι ανήκουν σε διαφορετικές ταινίες. Μια υπεραιωνόβια ξύλινη καλύβα και ένας χώρος υπερτεχνολογικός που θυμίζει διαστημικά εργαστήρια. Αυτή η διαφορετικότητα τονίζεται και υπογραμμίζεται από τα χρώματα και το φως.
Οι νεαροί πρωταγωνιστές της ταινίας δε γίνονται, χωρίς λόγο, όλο και πιο ανόητοι όσο προχωρά η εξέλιξη της αφήγησης, όπως συμβαίνει σε πολλές ταινίες. Εδώ, οι πέντε νέοι εξαναγκάζονται, εξωθούνται στην αποχαύνωση, άρα γίνονται όλο και πιο ανίκανοι να ενεργήσουν. Πειράματα σαν κι αυτό που θα παρακολουθήσουμε πραγματοποιούνται ταυτόχρονα στις πιο προηγμένες καπιταλιστικές χώρες ΗΠΑ, Ιαπωνία, Σουηδία... Πάντα υπό το άγρυπνο βλέμμα επιτηρητών, οι οποίοι μπορεί να είναι υπάλληλοι ή του κράτους, ή του παρακράτους, το πιθανότερο όμως ιδιωτικών εταιρειών ... δεδομένου ότι αναφέρεται στο φιλμ ότι ο πελάτης που έχει παραγγείλει το πείραμα παρακολουθεί και θέλει να μείνει ικανοποιημένος από τη συμπεριφορά των πειραματόζωων και την έκβαση του πειράματος. Με κάμερες και μικρόφωνα παντού... συνδεδεμένα με πρωτοποριακό εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας και υπό τον έλεγχο και την καθοδήγηση των δύο υψηλόβαθμων επιτηρητών επικεφαλής του πειράματος, οι πέντε νέοι, δέχονται «διαταγές» που δεν μπορούν να αγνοήσουν. Ετσι, δημιουργείται μια παράξενη αίσθηση μετακινηματογράφου. Ο ρόλος των δύο επιτηρητών ταυτίζεται σχεδόν με εκείνον του σκηνοθέτη. Οι επιτηρητές στα κρυφά και ο σκηνοθέτης επί σκηνής, διευθύνουν αυτοί τους ανθρώπους / ηθοποιούς προορισμένους να υποδυθούν κάτι. Επίσης, μέσα από τη λειτουργία του αφηγηματικού μηχανισμού των δύο επιτηρητών, ο σκηνοθέτης της ταινίας προσπαθεί να εκμαιεύσει απαντήσεις, ψάχνοντας στα πρωτόγονα ένστικτα του ανθρώπου, στο ερώτημα: γιατί το κοινό αγαπά το είδος της ταινίας τρόμου, γιατί του αρέσει να βλέπει στην οθόνη να σφάζονται άνθρωποι.
«ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ» ψελλίζει αποσπασματικά και υποδόρια, έξυπνες ερωτήσεις και σκέψεις, στο διά ταύτα όμως δεν ξεφεύγει από την ακατάσχετη μπουρδολογία. Σίγουρα θα μπορούσε να αποτελέσει σημείο εκκίνησης για το εύλογο ερώτημα τού γιατί της αναγκαιότητας περιθωριοποίησης, αντικειμενοποίησης και καταστροφής τού, τουλάχιστον, νεολαιίστικου κοινού. «Μας έκαναν να επιλέξουμε το πώς θα πεθάνουμε», λέει κάπου στο τέλος μια νεαρή της παρέας.
Παίζουν: Ρίτσαρντ Τζένκινς, Μπράντλεϊ Γουίτφορντ, Τζέσι Γουίλιαμς, Κρις Χέμσγουόρθ, Φραν Κραντζ, Κρίστεν Κόνολι, κ.α.
Παραγωγή: ΗΠΑ (2012).
ΤΑΡΣΕΜ ΣΙΝΓΚ
Καθρέφτη καθρεφτάκι μου
Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, ποια είναι η πιο ανόητη ταινία της βδομάδας, θα 'πρεπε να ρωτά η Τζούλια Ρόμπερτς, η κακιά βασίλισσα στο παραμύθι των αδελφών Γκριμ. Αλλά ούτε μια φορά δεν την ακούμε να ρωτά τον καθρέφτη για το ποια είναι η ομορφότερη κι εκείνος να απαντά η Χιονάτη, αλήθεια που θεμελιώνει την ίντριγκα όπου πάνω της χτίζεται όλη η γνωστή συνέχεια του κλασικού παραμυθιού. Στιλιζαρισμένη και στατική η βερσιόν της Χιονάτης του Τάρσεμ Σινγκ, θλιβερή μέσα από τα εκθαμβωτικά της χρώματα, τα παραμυθένια χρυσοποίκιλτα ντεκόρ και κοστούμια που θυμίζουν περισσότερο ένα κράμα Ντίσνεϊ και Ερολ Φλιν, όλα φτιαγμένα στον υπολογιστή και όλα σε συσκευασία χονδροειδούς χιούμορ. Πρόκειται μάλλον για καθρέφτη ραγισμένο σε χίλιες μεριές.Ο σκηνοθέτης και οι τρεις(!) σεναριογράφοι της ταινίας άλλαξαν τα πάντα προς το χειρότερο στην προσπάθειά τους να ξαναζεστάνουν το κλασικό παραμύθι, που μέχρι στιγμής τροφοδότησε, ως πρωτογενές υλικό, 224 ταινίες - μη περιλαμβανομένης της τελευταίας που θα κυκλοφορήσει το καλοκαίρι με τον τίτλο «SNOWWHITE AND THE HUNTSMAN» και την Κρίστεν Στιούαρτ στο ρόλο της Χιονάτης - σύμφωνα με τη βάση κινηματογραφικών δεδομένων imdb... Ο εκσυγχρονισμός της προσέγγισης του μύθου χάνεται μέσα σε ένα λαβύρινθο συμβιβασμών που δεν αναπληρώνει το «οπτικό ατού» της ταινίας που φαντάζει σαν πλαστική αισθητική. Η καινούρια ερμηνεία μέσα από μπαγιάτικα κοινότοπους διαλόγους ανακηρύσσει τους νάνους, που σώζουν την παρατημένη στο δάσος Χιονάτη, σε βλοσυρούς ληστές, χωρίς οίστρο και λάμψη, ακίνητους και αφύσικους που εν είδει Ρομπέν των Δασών παίρνουν από τους πλούσιους και δίνουν στους φτωχούς. Ανακηρύσσει θαρραλέα και ενεργητική την Χιονάτη, σε μόνιμη σχέση αντίθεσης προς την εκφυλισμένη και ανίκανη αυλή και τους ανόητους ευγενείς. Ουδέν λάθος με αυτό, αντίθετα, αλλά συνιστά στοιχείο επαναληπτικό και κουραστικό. Σε ό,τι αφορά τη φιγούρα της κακιάς βασίλισσας, που με δόλο καταφέρνει να οικειοποιηθεί το βασίλειο και τον κομψό πρίγκιπα, η ταινία μπορεί να προσπαθεί, αλλά δεν της βγαίνει μια σύγχρονη, ειρωνική, σαρκαστική αναλαμπή στην οπτική ότι το γήρας, αυτό καθαυτό, καθιστά μια γυναίκα πικρόχολη, κακιά και άσχημη. Και τι θα μπορούσε να είναι θλιβερότερο από μια μεγάλη σε ηλικία γυναίκα που δεν τραβιέται στην άκρη, αλλά προσπαθεί να αποπλανήσει τον νεαρό πρίγκιπα που η βασίλισσα θέλει για λογαριασμό της, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να κρατήσει την εξουσία της...
Εν ολίγοις, δεν υπάρχει κανείς λόγος να πάρουν οι γονείς από το χέρι τα παιδιά τους και να πάνε να δουν την ταινία. Ας νοικιάσουν καλύτερα το κλασικό βίντεο του Ντίσνεϊ από το 1937.
Παίζουν: Τζούλια Ρόμπερτς, Λίλι Κόλινς, Σον Μπιν, Αρμι Χάμερ, Νάθαν Λέιν, Μάικλ Λέρνερ κ.ά.
Παραγωγή: ΗΠΑ (2012).
ΑΝΤΡΙΑΝ ΓΚΡΟΥΝΜΠΕΡΓΚ
Οι καλοκαιρινές μου διακοπές
Η ταινία μοιάζει με κουβάρι από πρόσωπα, πράγματα και γεγονότα, όμως όχι ακατάστατο κουβάρι, που τα νήματα ξετυλίγει και διευθετεί ο σκηνοθέτης με απλότητα, με σιγουριά και αποτελεσματικότητα. Το σενάριο, ούτε ιδιαίτερα πιστευτό, ούτε ιδιαίτερα ενδιαφέρον θυμίζει συχνά τσαμπί από σκηνές - κάποιες πολύ καλές - ραμμένες μαζί. Ωστόσο είναι στέρεο, με συρραφή που δεν πέφτει σε ουσιαστικές παγίδες και φροντίζει να μην αφήνει λογικά κενά. Με γνώμονα την αισθητική, που ισορροπεί ανάμεσα στο στιλιζαρισμένο και το ρεαλιστικό, με ζωντανό το στοιχείο του ρυθμού και του χιούμορ, η ταινία διασκεδάζει τόσο τους θαυμαστές του Μελ Γκίμπσον όσο κι εκείνους της περιπέτειας και της δράσης...Θα μπορούσε να είναι μια μακρινή κωμική βερσιόν του «ΕΞΠΡΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟΥ». Ο κακοποιός Ντράιβερ μετά από μια πετυχημένη «δουλειά» και ένα από τα γνωστά κυνηγητά αυτοκινήτων παραβιάζει τα μεξικάνικα σύνορα και συλλαμβάνεται από τις διεφθαρμένες μεξικάνικες αρχές με ένα αυτοκίνητο γεμάτο κλεμμένα λεφτά και οδηγείται στις κακόφημες, ασφυκτικά γεμάτες φυλακές El Pueblito. Αυτές οι φυλακές, με την πολύ αυθεντική ωμή και κυνική ατμόσφαιρα και τα έντονα μεξικάνικα χρώματα, λειτουργούν σαν μικρογραφία της κοινωνίας που κυριαρχεί ο φόβος, η αθλιότητα, η πείνα και οι στερήσεις για όσους δεν είναι κοντά στους εξουσιαστές, τους μηχανισμούς, τους επιχειρηματίες που παράγουν και διακινούν ναρκωτικά και τα μίνι - καρτέλ, και ζέχνει από βρώμα, καταπίεση και αίμα. Ο Ντράιβερ αποφασίζει να μην παραμείνει εκεί μέσα παραπάνω από το απολύτως απαραίτητο διάστημα. Πιάνει φιλίες με ένα 9χρονο αγόρι και τη μητέρα του. Οι δυο αυτοί τον βοηθούν να επιβιώσει εκεί μέσα αλλά συνάμα τον ρίχνουν και σε καινούργια προβλήματα. Η voiceover (ο σκηνοθέτης τοποθετεί τον ήχο της ανθρώπινης φωνής πάνω από τις εικόνες που εμφανίζονται στην οθόνη) του Ντράιβερ, που ενεργεί διττά τόσο σαν πρωταγωνιστής όσο και σαν αφηγητής της ιστορίας, δίνει ομολογουμένως στην ταινία μια χροιά κλασικής γραφής ταινίας noir...
Παίζουν: Μελ Γκίμπσον, Πέτερ Στόρμαρε, Ντιν Νόρις, Μπομπ Γκάντον, Ντολόρες Ερέδια κ.ά.
Παραγωγή: ΗΠΑ (2012).
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΑΒΕΛΛΑΣ
Κάλπικη λίρα
Προβάλλεται, μετά από ειδική ψηφιακή επεξεργασία, η πασίγνωστη, ασπρόμαυρη ταινία - σταθμός του ελληνικού κινηματογράφου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα.Υπόδειγμα σπονδυλωτής άρθρωσης, με αφηγητή και τέσσερις αυτοτελείς ιστορίες που συνδέονται μεταξύ τους με μια κάλπικη λίρα που μεταφέρεται από την μια ιστορία στην άλλη. Ανεκτίμητη ηθογραφία της δεκαετίας του '50 στην Ελλάδα, αποτυπωμένη στις μικρές ιστορίες στις οποίες εμφυσά ζωή η αφρόκρεμα των ερμηνευτών του θεάτρου και του κινηματογράφου της εποχής.
«Ο παράς είναι πάντα κάλπικος». Αυτό το μοτίβο επισφραγίζει καθένα από τα τέσσερα αυτοτελή επεισόδια της ταινίας, ενώ παράλληλα συνιστά και την κεντρική έννοια, γύρω από την οποία περιστρέφεται η ζωή και η συμπεριφορά των χαρακτήρων της κάθε ιστορίας. Ταινία εμβληματική, κλασική, που εξακολουθεί να διαθέτει σφρίγος και να πάλλεται από τα ταπεινά, τα καθημερινά, τα ανθρώπινα, τις αλήθειες και τα συναισθήματα. Καθόλου τυχαία, ο θεωρητικός Ζορζ Σαντούλ την ενέταξε μεταξύ των καλύτερων ταινιών του παγκόσμιου κινηματογράφου.
Παίζουν: Βασίλης Λογοθετίδης, Ιλια Λιβυκού, Ελλη Λαμπέτη, Δημήτρης Χορν, Ταϋγέτη, Δημήτρης Μυράτ, Μίμης Φωτόπουλος κ.ά.
Παραγωγή: Ελλάδα (1955).