Το τμήμα της αρχαίας Ιεράς Οδού που σώζεται μέχρι σήμερα. Αριστερά, διακρίνονται οι εγκαταστάσεις του «Copa Copana» |
Συγκεκριμένα, στο χώρο όπου έγιναν εργασίες, για να λειτουργήσουν οι γνωστές «νεροτσουλήθρες» με την ονομασία «Copa Copana», στο Χαϊδάρι, αποκαλύφθηκε ένα μεγάλο τμήμα της αρχαίας Ιεράς Οδού, σε πολύ καλή κατάσταση, πολλοί τάφοι στις πλευρές της καθώς και περίπου 50 τάφοι στο λόφο, όπου και έγιναν οι νεροτσουλήθρες. Οπως καταγγέλλει η Δημοτική Ενωτική Κίνηση Χαϊδαρίου, η καταστροφή που έγινε κατά τις εργασίες ήταν μεγάλη, αφού κάποια τμήματα αλλοιώθηκαν, για να γίνουν οι νεροτσουλήθρες. Οι τάφοι στο λόφο μπαζώθηκαν, εκτός από λίγους που μεταφέρθηκαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ελευσίνας. Ετσι - σύμφωνα με την καταγγελία - πριν επέμβει η αρχαιολογική υπηρεσία και προχωρήσει στη σωστική ανασκαφή, είχαν ήδη καταστραφεί αρχαιότητες...
Εδώ, διακρίνεται τάφος στο πλάι της Ιεράς Οδού |
Ο Μιχάλης Σελέκος, επικεφαλής της Δημοτικής Ενωτικής Κίνησης Χαϊδαρίου, σημειώνει στον «Ρ», ότι η παράταξη «έχει θέσει επανειλημμένα το ζήτημα της προστασίας του τμήματος της αρχαίας Ιεράς Οδού, που αποκαλύφθηκε τελευταία. Ομως, παρ' όλες τις υποσχέσεις, ότι θα παρθούν μέτρα, όχι μόνο δεν έχει γίνει κάτι προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά ήδη ένα μέρος της, έχει ήδη πάθει μεγάλες ζημιές. Μπροστά στον υπολογισμό του κέρδους, που έχουν απ' τη λειτουργία του τεράστιου συγκροτήματος "νεροτσουληθρών" "Copa Copana" (που λειτουργεί σε τμήμα δασικής έκτασης στο Ποικίλο Ορος) δεν υπολογίζουν ούτε την περιβαλλοντική επιβάρυνση της περιοχής, ούτε την καταστροφή τμήματος της αρχαίας Ιεράς Οδού».
Οι επισκέπτες, για να φτάσουν στις «νεροτσουλήθρες» πρέπει να περάσουν από τα αρχαία. Δεξιά πάρκινγκ, αριστερά «νεροτσουλήθρες»... |
Ο «Ρ» απευθύνθηκε και στο αρμόδιο, για την περιοχή, τμήμα της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Οι υπεύθυνοι σημείωσαν ότι υποχρεωμένοι για την ανάδειξη του συγκεκριμένου τμήματος της Ιεράς Οδού, είναι οι ...ιδιώτες, που έχουν το κτήμα, στο οποίο έχουν χτιστεί οι νεροτσουλήθρες! Οπως μας τόνισαν, ο χώρος δεν είναι υπό ανασκαπτικό έλεγχο, δηλαδή δε γίνονται συστηματικές ανασκαφές από την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Υπογράμμισαν, επίσης, πως «συνήθως» δε γίνεται απαλλοτρίωση του μισού κομματιού ενός κτήματος και πως τα έξοδα της ανασκαφής (σ.σ. εδώ εννοείται η σωστική ανασκαφή, δηλαδή αυτή που διενεργείται σε περίπτωση κατασκευής κάποιου έργου) τα κάλυψε ο ιδιώτης.
Οπως και να έχει, όμως, η ουσία είναι πως ένα μέρος της αρχαίας Ιεράς Οδού, το μοναδικό σωζόμενο σε τόσο καλή κατάσταση - μαζί με άλλο ένα στην περιοχή της Αφαίας - κινδυνεύει να καταστραφεί πλήρως με ευθύνη της πολιτείας. Ετσι ο ιδιώτης, ο οποίος λειτουργεί φυσικά στο όνομα του κέρδους, δεν έχει πράξει απολύτως τίποτα για τη διατήρηση του αρχαιολογικού χώρου, ενώ, την ίδια στιγμή, η πολιτεία «νίπτει τας χείρας της», βλέποντας ένα σπάνιο αρχαιολογικό χώρο να καταπατείται και να καταστρέφεται...
2. Πού χάθηκε ο άνθρωπος που έδινε χωρίς να σκεφτεί;
3. Η Ιστορία δεν αναγνωρίζει κανένα εγώ, κανένα αφηρημένο εμείς.
4. Αλλο καταραμένος, άλλο παραμυθιασμένος. Ο πρώτος καίει το σπίτι του, ο δεύτερος το σπίτι του γείτονά του.
5. Το σκάνδαλο της εποχής είναι η αποθέωση της μετριότητας. Κακοποιώντας το καθετί στην επανάληψη, η μετριότητα καταφέρνει να συντηρεί το βασίλειό της μέσα στο τέλμα.
6. Ο γέροντας που συναντούσα σ' ένα καφενείο στην πλατεία Βάθης και ο οποίος με είχε μαγέψει με τις ιστορίες του πέθανε. Σίγουρα βαρέθηκε, κουράστηκε και αποφάσισε να ακολουθήσει τα λόγια του σοφού: να χαθεί μαζί με τους περιφρονημένους, τους αγνώστους, τους κατά κόσμον ανύπαρκτους. Ο θυρωρός στην πολυκατοικία που ζούσε ο γέροντας δε θυμόταν σε ποιο νεκροταφείο τον έθαψαν: «Περάστε ξανά, αν και είναι λίγο δύσκολο να βρω πού τον έχουν, γιατί δεν είχε συγγενείς». Ετσι ακριβώς χάσαμε και την κυρία Μαίρη, που σέρβιρε σ' ένα καφενείο στον Κολωνό. Είχε πάντοτε έναν καλό λόγο για τους πελάτες της, που ήταν όλοι συνταξιούχοι. Κάθε μέρα έστηνε μια μικρή παράσταση γι' αυτούς, δίνοντάς τους κουράγιο να συνεχίσουν τη μέρα. Τελευταίοι δότες σ' έναν κόσμο ελεεινό και τρισάθλιο, ο γέροντας και η κυρία Μαίρη ας δεχτούν έστω και καθυστερημένα ένα μεγάλο ευχαριστώ.
7. Η εύνοια των πλουσίων. Και τι δε δίνουν πολλοί καλλιτέχνες για να την αποκτήσουν. Οταν καταλαβαίνουν τι έχουν κάνει στον εαυτό τους, είναι αργά για να διαβάσουν τους θαυμάσιους στίχους του Σααντί: «Το λιοντάρι δεν τρώει τ' αποφάγια του σκύλου ακόμα κι αν πεθαίνει από την πείνα. Αφήστε το σώμα σας να υποφέρει από την πείνα. Μη ζητάτε εύνοια από τον ανάξιο».
8. Ο χειρότερος εχθρός που κατοικεί μέσα μας και μας ταλανίζει είναι η ματαιότητα. Αν θέλουμε να ζήσουμε μέσα στην ακίνητη πραγματικότητα, πρέπει να περάσουμε στη μόνη κατάσταση που μπορεί να καταστρέψει τη ματαιότητα: την αγρυπνία.
9. Για το διάλογο με το Ισλάμ και το πρόβλημα με τους φονταμενταλιστές, θυμάμαι την άποψη του φίλου και πολύ αδελφού Κωστή Μοσκώφ: «Και στον χριστιανικό κόσμο υπάρχουν φονταμενταλιστές, και στον χριστιανικό κόσμο υπάρχουν φασίστες. Υπάρχουν αυτοί που επιβάλανε την αποικιοκρατία. Παντού υπάρχουν υπερβολές. Παντού υπάρχουν φανατικοί, αλλά κατά κανέναν τρόπο το Ισλάμ δεν είναι φανατικό, αφού βασίζεται κατά μεγάλο μέρος στον ελληνιστικό πολιτισμό. Στο Μεσαίωνα περισσότερο προστάτευε το Ισλάμ τους Εβραίους και τους Χριστιανούς, παρά οι Χριστιανοί που καίγανε στην πυρά κάθε άλλη άποψη, ακόμη και χριστιανική εκτός γραμμής».
10. Αναφορά και σε μια χώρα που δε χάνεται. Πολλά έχουν γραφτεί για την προσφορά της Κούβας στο παγκόσμιο κίνημα. Ας προσθέσω αυτά από τη μεγαλύτερη μαύρη εφημερίδα της Νότιας Αφρικής: «Η μαύρη Αφρική πετάει στα ύψη χάρη στην κουβανική επιτυχία στην Αγκόλα, γιατί γεύτηκε το μεθυστικό κρασί της δυνατότητας να πραγματοποιηθεί το όνειρο της "ολοκληρωτικής απελευθέρωσης"».