Συνέντευξη Τύπου για τις εξελίξεις σε εργασιακά - ασφαλιστικό έδωσε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Στη συζήτηση με τους δημοσιογράφους που ακολούθησε της εισηγητικής ομιλίας, τέθηκαν ζητήματα όπως η αποτελεσματικότητα της πάλης των εργαζομένων, η στάση της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ απέναντι στην κυβερνητική πολιτική και τους εργατικούς αγώνες, η τρομοκρατική προπαγάνδα περί χρεοκοπίας της χώρας και πλευρές από τις ανατροπές που προωθεί η κυβέρνηση στο πλαίσιο της φιλομονοπωλιακής στρατηγικής της. Ο «Ρ» παρουσιάζει την εισηγητική ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και τη συζήτηση με τους δημοσιογράφους.
Η εισηγητική ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα
Ρωτάμε την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό προσωπικά τι πρέπει να κάνουν εκατοντάδες χιλιάδες λαϊκές οικογένειες, όταν σε λίγο δε θα μπορούν να πληρώνουν τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, τα διόδια, τους φόρους, όταν δε θα μπορούν να αγοράζουν και τα απαραίτητα τρόφιμα για την οικογένειά τους; Η κυβέρνηση θα γεμίσει τον Κορυδαλλό και τις άλλες φυλακές;
Πόλεμο πρέπει να κηρύξει ο λαός στον πόλεμο που συνεχίζουν και εντείνουν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η πλουτοκρατία και οι ΕΕ - ΔΝΤ. Σε στρατιές πεινασμένων μετατρέπουν τους εργαζόμενους.
Το Προεδρικό Διάταγμα για τα εργασιακά είναι ένα από τα στοιχεία που καταδεικνύει ότι αυτή η κυβέρνηση και οι σύμμαχοί της είναι κυριολεκτικά αδίστακτοι. Είναι οι νεκροθάφτες των όποιων κατακτήσεων της εργατικής τάξης έχουν απομείνει. Επιβάλλουν καθεστώς Νταχάου εφ' όρου ζωής.
Στιγμιότυπο από τη χτεσινή συνέντευξη Τύπου |
Με την απελευθέρωση ουσιαστικά των απολύσεων, τη δραστική μείωση της αποζημίωσης, τη νομιμοποίηση της μαύρης εργασίας για τους νέους εργαζόμενους, εφόσον τους οδηγεί στο σκλαβοπάζαρο της μαθητείας και σε μισθό πείνας των 592 ευρώ μεικτά - καθαρά 470 ευρώ!
Με το επιχειρούμενο ξεθεμελίωμα του Ασφαλιστικού, τη δραματική αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης για όλους και περισσότερο τις εργαζόμενες γυναίκες και τη δραστική μείωση των συντάξεων, καταδικάζει τους εργαζόμενους σε 40 χρόνια συνεχούς δουλειάς, για να πάρουν αντί για σύνταξη ένα προνοιακό επίδομα. Καταργεί ουσιαστικά τη σύνταξη και οδηγεί σε δραστικότατες περικοπές στις ιατροφαρμακευτικές παροχές.
Καταδικάζουν τους εργαζόμενους και τα παιδιά τους σε μια εφιαλτική ανασφάλεια, σε ένα σκληρό αγώνα για επιβίωση που δεν σταματά ούτε στα βαθιά γεράματα.
Οι εργαζόμενοι οφείλουν να συνειδητοποιήσουν το βάθος και την αγριότητα της ταξικής επίθεσης που δέχονται. Οδηγός της κυβέρνησης, του ΛΑ.Ο.Σ. που αναφανδόν τη στηρίζει, της ΝΔ που συναινεί, είναι η ικανοποίηση των συμφερόντων και των αναγκών του μεγάλου κεφαλαίου.
Στόχος τους είναι οι εργαζόμενοι να πληρώσουν τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης που δεν ευθύνονται και να διασφαλιστούν τα μελλοντικά υψηλά κέρδη και η ισχύς του ελληνικού κεφαλαίου.
Κατακρεουργούν τις εναπομείνασες κατακτήσεις των εργαζομένων, προκειμένου να δώσουν μια αναζωογονητική ανάσα στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής που είναι βαριά άρρωστος από μια αγιάτρευτη αρρώστια. Είναι γερασμένος, ξεπερασμένος, σάπιος και παρασιτικός. Δεν μπορεί να ξεπεράσει τις εγγενείς αντιφάσεις του, γι' αυτό γίνεται πιο επιθετικός κατά της εργατικής τάξης, των αυτοαπασχολούμενων, των μικρών και μεσαίων επιχειρηματιών.
Οι εργαζόμενοι, οι νέοι έχουν χρέος απέναντι στο παρόν και το μέλλον τους να μην παραδοθούν στον πόλεμο που τους έχει κηρύξει η κυβέρνηση, τα αστικά κόμματα και οι μηχανισμοί της αστικής τάξης. Τώρα πρέπει αποφασιστικά, πεισμωμένα, οργανωμένα να αντιπαλέψουν τα βάρβαρα καπιταλιστικά μέτρα. Να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, να αντεπιτεθούν.
Καλούμε την εργατική τάξη, τους νέους, τις γυναίκες, τους συνταξιούχους, τους αυτοαπασχολούμενους και τους φτωχούς αγρότες να ενώσουν τις δυνάμεις τους για ενιαίο αποφασιστικό αγώνα. Να εμποδίσουμε, να αποτρέψουμε αυτά τα μέτρα, να ανατρέψουμε την αντιλαϊκή πολιτική και τους φορείς της.
Να ξεκινήσουμε το δικό μας αγώνα για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων. Τα ψέματα τελείωσαν, ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης μπορεί πια να φέρει δεινά και βάσανα. Φέρνει άγρια εκμετάλλευση για τους νέους, ρίχνει στον καιάδα τους ηλικιωμένους.
Κοινό μέτωπο πάλης τώρα για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, που να υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες και όχι την κερδοφορία των μονοπωλίων. Αυτός είναι ο δρόμος για να κατακτήσει η εργατική τάξη και ο λαός τα σύγχρονα δικαιώματά τους στη ζωή.
Αποφασίσαμε, επίσης, να ζητήσουμε συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Θέλουμε και σε εκείνον συγκεκριμένα να εκθέσουμε τη γνώμη μας για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, για τις εξελίξεις της ελληνικής οικονομίας και την προοπτική της κρίσης στην Ελλάδα και ταυτόχρονα να αναδείξουμε ποια είναι η δική μας πρόταση για πολιτική διέξοδο. Μέσα κι απ' αυτήν τη συνάντηση να πούμε ότι αυτή τη στιγμή χρειάζεται η συγκέντρωση όλο και περισσότερων δυνάμεων σε μια τέτοια κατεύθυνση, που συγκρούεται με την κυρίαρχη πολιτική.
-- Αυτό που παρατηρούμε από τα συλλαλητήρια που έγιναν είναι το εξής: Οτι δεν υπάρχει μια πιο οργανωμένη και μαζική αντίδραση όμως, παρά το γεγονός ότι έχουμε μείωση μισθών και σήμερα έχουμε το Προεδρικό Διάταγμα, δεν έχουμε αυτό που λέμε: «Να βγει ο κόσμος στους δρόμους να εκφράσει την αγανάκτησή του». Πώς το σχολιάζετε;
-- Καταρχήν πρέπει να σας πω ότι η εικόνα που έχουμε εμείς είναι ότι οι διεργασίες οι οποίες γίνονται σήμερα στη συνείδηση της εργατικής τάξης και στα άλλα λαϊκά στρώματα είναι πολύ πιο σημαντικές από αυτές που έγιναν στην αρχή, όταν πάρθηκαν τα μέτρα και έγιναν οι πρώτες κινητοποιήσεις. Θέλω να πω ότι η κλιμάκωση του κινήματος δεν είναι απλώς να επαναλάβεις ένα συλλαλητήριο και μια απεργία.
Η κλιμάκωση έχει να κάνει με την πολιτικοποίηση, με την οργάνωση στους χώρους και στους τόπους δουλειάς. Το κίνημα δηλαδή πρέπει να έχει και κεφάλι και μέση και πόδια. Χρειάζεται ένας σχεδιασμένος αγώνας. Σχεδιασμένος δε σημαίνει καθόλου παραγνώριση της μαχητικότητας, των ανεβασμένων μορφών πάλης ούτε υποτίμηση του αυθόρμητου, γιατί και το αυθόρμητο επίσης καλλιεργείται για να εκδηλωθεί.
Το θέμα για εμάς δεν είναι να έχεις ένα κίνημα αλά Αργεντινή. Στην Αργεντινή έγινε ένα σημαντικό κίνημα. Εγιναν λαϊκές επιτροπές, ένα φουσκωμένο ποτάμι που ανέδειξε όχι μόνο το δίκιο αλλά και τη δύναμη του λαού. Οταν όμως δεν υπάρχει πολιτικός σχεδιασμός και πολιτική στόχευση ανατροπής, τότε αυτό το κίνημα εύκολα μπορεί να το βάλουν στο χέρι και, πολύ περισσότερο, να το οδηγήσουν σε μια μακρόχρονη απογοήτευση.
Το λέω γιατί ακούμε, π.χ., «ο γαλλικός Μάης» ή «η Αργεντινή», κλπ. Μα δεν υπάρχει κίνημα που δεν αναδεικνύει τη μεγάλη σημασία της λαϊκής πρωτοβουλίας και τις δυνατότητες του λαού. Ομως, το κίνημα που δεν έχει πολιτικό πρόγραμμα δεν πάει μακριά. Αν οι εργαζόμενοι δεν ξεμπλοκάρονται από τους μονόδρομους της συμμετοχής στην ΕΕ, όσο δεν ξεμπλοκάρονται από τα πολιτικά προγράμματα και τα ιδεολογήματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, κίνημα μπορεί να έχουμε αλλά αποτέλεσμα και τελική έκβαση δε θα έχεις.
Επομένως, σήμερα υπάρχουν σοβαρές δυνατότητες και ο ρόλος του ΚΚΕ είναι, όσο εξαρτάται από αυτό, να διασφαλίσει ώστε αυτό το κίνημα να μη χάσει τη δυναμική του, να έχει συνέχεια και να τραβήξει μπροστά και όχι μόνο να αντικρούει ένα νομοσχέδιο και όταν αυτό ψηφίζεται και γίνεται νόμος να πέφτει σε χειμερία νάρκη.
-- Με βάση τις προβλέψεις ότι το φθινόπωρο επίκειται κοινωνική έκρηξη και ότι στις δημοσκοπήσεις δεν αποτυπώνεται συνδικαλιστική - πολιτική ωριμότητα, θεωρείτε ότι θα υπάρξει ξέσπασμα στη γραμμή των συνθημάτων «δώστε αίμα στο λαό» και «κλέφτες πολιτικοί»; Υπάρχουν δυνατότητες για ριζοσπαστικοποίηση στη λαϊκή συνείδηση;
-- Εμείς δεν έχουμε δικαίωμα να φοβόμαστε την απότομη είσοδο στους αγώνες νέων τμημάτων της εργατικής τάξης, νέων σε ηλικία, νέων λαϊκών στρωμάτων, που εδώ και πολλά χρόνια δεν έπαιρναν μέρος και ήταν μακριά απ' τους αγώνες και το κίνημα. Δηλαδή ανθρώπων, μαζών, που δεν έχουν την απαιτούμενη κοινωνική και πολιτική πείρα. Οχι μόνο δεν το φοβόμαστε, αλλά νομίζουμε ότι αυτό είναι και το κριτήριο της ανάκαμψης του κινήματος.
Πιστεύουμε ότι η είσοδος στον αγώνα δημιουργεί προϋποθέσεις και σε πολύ γρήγορο χρονικό διάστημα και της κατάκτησης απαιτούμενης πείρας. Διότι και ο αντίπαλος ξέρει πώς να διασπά και να ενσωματώνει το κίνημα. Βεβαίως, γίνεται πιο σύνθετη η ανάπτυξη των αγώνων, αλλά εμάς δεν μας φοβίζει, εμείς θέλουμε τη μαζικοποίηση.
Να ξεκαθαρίσουμε όμως το εξής: Πολλοί από αυτούς που λένε «θέλω αίμα», «να καεί η βουλή», «να γεμίσει ο Κορυδαλλός από βουλευτές και υπουργούς» κ.τ.λ., δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις άδολοι αυθόρμητοι. Είναι οι μηχανισμοί και τα αναχώματα, τα οποία γνωρίζουν πολύ καλά ότι υπάρχει μια έλλειψη πείρας και ακριβώς γι' αυτό ρίχνουν αυτά τα συνθήματα, προκειμένου να εκτρέψουν το λαϊκό κίνημα, να το κουράσουν, να σπάσουν την αντοχή και να το χρησιμοποιήσουν για να δημιουργήσουν και προσχήματα και καταστολής και βαρβαρότητας κρατικής.
Εμείς προτιμάμε τα σύνθετα προβλήματα που έχει η απότομη ανάπτυξη των αγώνων, από το να υπάρχουν λίγοι και έμπειροι στη δράση. Θεωρούμε ότι σήμερα έχει τη δυνατότητα το κίνημα να περιφρουρήσει τον εαυτό του από σχεδιασμούς κυβερνητικούς, μη κρατικούς, ακόμα και εξωτερικούς. Γι' αυτό το κίνημα πρέπει να πατάει στις συλλογικές διαδικασίες στους χώρους δουλειάς, στα γραφεία, στις γειτονιές και να μην είναι ένα κίνημα οπαδών κάποιων προσωπικοτήτων.
-- Το δίλημμα που προβάλλει η κυβέρνηση είναι ότι αν δε ληφθούν τα συγκεκριμένα μέτρα θα χρεοκοπήσει η χώρα. Η χρεοκοπία προβάλλεται ως η απόλυτη καταστροφή και ότι η ζωή μας θα γίνει πολύ χειρότερη από αυτή που θα έχουμε με τα μέτρα. Εχετε εσείς μια εικόνα, γιατί δεν έχει εξηγηθεί επαρκώς το ποια θα είναι η επόμενη μέρα εάν οδηγηθούμε σε στάση πληρωμών ή σε χρεοκοπία;
-- Καταρχήν εμείς θεωρούμε χρεοκοπημένη μία χώρα όπου ο λαός ζει κάθε μέρα και χειρότερα και βαλτώνει μέσα σε αυτόν τον σύγχρονο μεσαίωνα. Και την ίδια ώρα που χρεοκοπεί ο λαός η κερδοφορία είτε μένει στα ίδια, είτε αυξάνεται με αργότερους ρυθμούς, είτε την ίδια ώρα δημιουργούνται οι προϋποθέσεις ακόμα μεγαλύτερης κερδοφορίας για τα επόμενα χρόνια.
Εμείς βάζουμε το ερώτημα: Οταν η λαϊκή οικογένεια δεν έχει να πληρώσει το φως και το νερό, τι έχει να κερδίσει που εκταμιεύεται η δεύτερη δόση του δανείου, η οποία πάλι θα πάει στους πιστωτές, στους επιχειρηματικούς ομίλους, που ευθύνονται για το χρέος; Ενα μεγάλο μέρος των οικογενειών δε θα έχει να πληρώσει τα δάνεια, δε θα έχει να πληρώσει το φροντιστήριο του παιδιού του. Αυτό δεν είναι χρεοκοπία;
Δηλαδή, ο ελληνικός λαός να χρεοκοπήσει για να εκταμιεύονται χρήματα τα οποία πηγαίνουν στους επιχειρηματικούς ομίλους για να μας ξαναδανείσουν, για να ξαναβγαίνουν κέρδη και να πάμε σε έναν τέτοιο φαύλο κύκλο. Εμείς δεν έχουμε καμία αμφιβολία και κανένα ερώτημα και καμία ταλάντευση στο ερώτημα «ποιος πρέπει να χρεοκοπήσει;». Πρέπει να χρεοκοπήσει η πλουτοκρατία, πρέπει να χρεοκοπήσουν τα μονοπώλια.
Προσέξτε όμως, όχι με το λαό παθητικό, αλλά με το λαό στο προσκήνιο. Με όσο γίνεται επιταχυνόμενες δραστηριότητες που δημιουργούν ρήγματα και φτάνουν ως την τελική ανατροπή του συστήματος. Σε αυτό το δρόμο μπορεί ο λαός να αποτρέψει τα χειρότερα. Μόνο όταν συνειδητοποιηθεί ότι ο λαός τραβάει το δικό του δρόμο, τότε μπορεί να αποκτήσεις και ικανότητα να αποσπάς και κάποιες κατακτήσεις σήμερα, να πάρουν κάποια μέτρα πίσω.
Αυτή η στρατηγική πρέπει σήμερα να διαπεράσει το κίνημα και όχι, ας πούμε, η αγανάκτηση, η θλίψη, τα παρακάλια, τα δάκρυα, η βουβή διαμαρτυρία. Αυτά δεν πρόκειται να συγκινήσουν κανέναν.
-- Θα ήθελα ένα σχόλιο για την αντίδραση της ΓΣΕΕ ότι θα καταφύγει στα δικαστήρια.
-- Παρακολούθησα χτες την τοποθέτηση του προέδρου της ΓΣΕΕ. Αν κανείς ερχόταν πρώτη φορά στην Ελλάδα θα μπορούσε να πει, είναι ένας μαχητικός πρόεδρος που αγωνίζεται και να εντυπωσιαστεί γιατί είναι και βασικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ.
Κοιτάξτε: «Πολύ αργά για δάκρυα Στέλλα», όπως λένε. Πολύ αργά. Η στάση τώρα δεν μπορεί να διορθώσει την εγκληματική πορεία της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και άλλων συνδικαλιστικών οργανώσεων στο χώρο των μικρομεσαίων και της αγροτιάς.
Για πάνω από 20 χρόνια τώρα δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να στηρίζουν τα προγράμματα σύγκλισης, της συμμετοχής στην ΟΝΕ και να καλλιεργούν το παραμύθι στο λαό ότι στην Ευρώπη γίνονται πάρα πολύ καλά, οι λαοί εκεί ζουν καλύτερα και μόνο στην Ελλάδα έχουμε πισωγύρισμα. Και μόνο με αυτές τις τοποθετήσεις έβαζαν βόμβα στα θεμέλια της αναγέννησης, της ανάκαμψης του εργατικού λαϊκού κινήματος.
Τώρα, για τα νομικά μέσα, που είπε ότι θα προσφύγει, αν είχε έναν ταξικό προσανατολισμό το κίνημα και αν αυτή τη στιγμή είχε πολιτικό στόχο την ανατροπή των μονοπωλίων, δεν θα πείραζε να χρησιμοποιήσει κανείς και ένα τέτοιο μέσο, γνωρίζοντας βεβαίως ότι η Δικαιοσύνη είναι τυφλή όταν πρόκειται για το λαό, δεν είναι όμως τυφλή όταν πρόκειται για τα μονοπώλια. Αλλά όταν η νομική πλευρά καλλιεργήσει αυταπάτες στο λαό ότι με τους δικαστές και με το ΣτΕ θα βρει λύση, αυτός ο «αγώνας» είναι κυριολεκτικά χαμένος.
Εμείς θεωρούμε ότι σήμερα τα ανώτατα συνδικαλιστικά όργανα έπρεπε να αρχίζουν να βάζουν στο λαό την ιδέα της αποδέσμευσης από την ΕΕ. Αλλιώς δεν μπορείς να καταργήσεις το μνημόνιο. Στην καλύτερη περίπτωση θα πνιγούν μέσα στις αντιφάσεις. Αλλά το θέμα είναι να μην πνίξουν το κίνημα.
-- Δεν είναι ιδιαίτερα σκληρό να κάνετε λόγο για καθεστώς Νταχάου;
-- Πολύ φοβάμαι ότι τηρουμένων των αναλογιών είναι και ήπιο. Δεν είναι εύκολο να βρίσκεις κάθε φορά και την κατάλληλη λέξη. Οταν π.χ. θα απολύονται οι εργαζόμενοι και η απόλυση σημαίνει, ιδιαίτερα για ορισμένες ηλικίες και κατηγορίες εργαζομένων, οριστική, μόνιμη, διαρκή ανεργία. Και όταν μάλιστα σου καταβάλλουν σε δόσεις το 50% της αποζημίωσης που θα έπαιρνες κανονικά, αυτό δεν είναι Νταχάου σήμερα;
Οταν χρειάζεται να δουλέψεις 55 και 57 χρόνια για να πάρεις μια σύνταξη πολύ πιο λίγη από αυτή που έπαιρνες σήμερα, αυτό δεν είναι Νταχάου; Οταν σήμερα έχουν υπερπολλαπλασιαστεί τα μέσα και οι δυνατότητες να ζήσει ο άνθρωπος πολύ καλύτερα, να έχει σίγουρη και σταθερή δουλειά, να χαίρεται και τα χρόνια της τρίτης ηλικίας και να μην έχει το άγχος το πώς να τα βγάλει πέρα και πώς θα ζήσουν τα παιδιά του;
Ο ηλικιωμένος σήμερα και αύριο δε θα έχει το άγχος μόνο για τη δική του επιβίωση. Θα έχει και για την επιβίωση των παιδιών του και των εγγονιών του. Οι νέοι άνθρωποι σήμερα μπορούν να προγραμματίσουν τη ζωή τους; Με αυτή την έννοια και Νταχάου και Μεσαίωνα και σύγχρονη βαρβαρότητα μπορείς να πεις. Αυτός είναι ο καπιταλισμός του 21ου αιώνα και από αυτή την άποψη δεν είναι ο καπιταλισμός του 18ου, του 19ου, ούτε καν του 20ού αιώνα.
Γι' αυτό σήμερα ο αγώνας δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο να χάσει ο εργαζόμενος όσο γίνεται πιο λίγα. Αυτό που έχει πολύ μεγάλη σημασία είναι να βάλει ο λαός τη φιλοδοξία να δυσκολέψει την εφαρμογή των μέτρων και να τα ανατρέψει. Αλλά η ανατροπή τους συνδέεται με τον αγώνα που έχει στόχο την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, ανεξαρτήτως ποιος θα είναι κυβέρνηση. Δεν μπορείς να ανατρέψεις τη στρατηγική των μονοπωλίων χωρίς να ανατρέψεις την εξουσία τους.