«Κεκλεισμένων των θυρών» στο θέατρο «Σημείο» |
«Θαυματοποιός» στο «Απλό Θέατρο» |
«Υπηρέτης δυο αφεντάδων» με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας στο «Πορεία» |
Ούριος καλλιτεχνικά άνεμος πνέει στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Αυτό δείχνουν οι δυο παραστάσεις του που βρήκαν φιλοξενία στο αθηναϊκό θέατρο «Πορεία». Μετά τους «Ρομαντικούς» του Ε. Ροστάν, σε σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού, ακολούθησε η επίσης έξοχη παράσταση του γκολντονικού «Υπηρέτης δυο αφεντάδων» σε σκηνοθεσία Θέμι Μουμουλίδη, την οποία δεν πρέπει να χάσει κανείς φίλος του καλού θεάτρου. Ο Θ. Μουμουλίδης, τελικώς, έχει μεγάλη καλλιτεχνική «ρέντα» με αυτή την αριστουργηματική κωμωδία. Δεν τη σκηνοθετεί για πρώτη φορά, αλλά για πολλοστή (νομίζουμε για τέταρτη φορά) και κάθε φορά έχει να προσθέσει κάτι καινούριο, πρωτότυπο, ευρηματικό, ποιοτικά απαιτητικότερο, θεατρικά απολαυστικό. Μια νέα αισθητική και ερμηνευτική άποψη, εύστοχη, συγκροτημένη και πειστική ως σύλληψη, στηριγμένη απολύτως από την εμπνευσμένη, δημιουργική συμβολή όλων των καλλιτεχνικών συντελεστών και ερμηνευτών της παράστασης. Στο προπέρσινο σκηνοθετικό επίτευγμά του με τον «Υπηρέτη», ο Θ. Μουμουλίδης προσθέτει το φετινό, ακόμα πιο προχωρημένο, πιο λεπτομερειακά δουλεμένο, αισθητικά πιο τολμηρό, και πιο ευφρόσυνο θεατρικά. Η «μανική», η «ερωτική» όπως φαίνεται σχέση του με αυτό το έργο, έχει κατακτήσει το βάθος και εύρος του, τους κώδικές του, τη διαχρονικότητα, που σημαίνει και την προσαρμοστικότητα του κοινωνιολογικού του πλαισίου και των προσώπων του σε διάφορες εποχές, επομένως και στην εποχή μας, τον ανεξάντλητο κωμικό πλούτο του, τα απεριόριστα όρια που δίνει στη σκηνοθετική και υποκριτική φαντασία.
Η φετινή σκηνοθεσία του Θ. Μουμουλίδη «οργίασε» κυριολεκτικά σε ευρήματα. Αρχίζοντας το έργο μουσικοχορευτικά, από το σήμερα, σαν ροκ πάρτι μεγαλοαστών, συνέχισε κάνοντας μια -εμμέσως σχολιαστική - αισθητική και κοινωνιολογική αναδρομή της κωμωδίας από το παρόν στο παρελθόν και έως την εποχή του Γκολντόνι και της κομέντια ντελ άρτε, για να επιστέψει στο φινάλε και πάλι στο παρόν, καταδεικνύοντας όχι μόνο τη διαχρονική αντοχή και αξία του γκολντονικού έργου, αλλά τους ολάνοιχτους ορίζοντες όσον αφορά στην ερμηνεία του. Το σκηνοθετικό επίτευγμα του Θ. Μουμουλίδη αδικείται περιγραφόμενο με λέξεις. Οποιος δει την παράσταση θα καταλάβει ότι η σκηνική ευφροσύνη είναι υπόθεση της όρασης, της ακοής, του μυαλού και της ψυχής. Είναι λίγο ό,τι κι αν πει κανείς για τη μεγάλη προσφορά, την αληθινή δημιουργία, τη φαντασία, το χιούμορ, την τεχνική ακρίβεια της χορογραφίας της Αλίκης Καζούρη, της οποίας το δημιούργημα είναι ένας θαυμαστός συνδυασμός του χορού, της μιμικής, της τσιρκολάνικης τέχνης των ακροβατών και ζογκλέρ και των γκανγκς. Αλλά καθώς πρόκειται για ευτυχή «γάμο» πολλών καλλιτεχνών, να σημειώσουμε ότι σ' αυτό συμβάλλουν το λιτό, καλαίσθητα σκηνικό εποχής (Λένα Οικονόμου), τα όμορφα, πολύχρωμα κοστούμια, εποχής και σύγχρονα, (Κώστας Βελινόπουλος), η πληθωρικών ρυθμών μουσική και οι σύγχρονες μουσικές επιλογές (Θύμιος Παπαδόπουλος - Δημήτρης Παπαδημητρίου), οι βενετσιάνικης ατμόσφαιρας φωτισμοί (Φίλιππος Κουτσάφτης), οι ρυθμικότατες ξιφογραφίες (Θάνος Δερμάτης), ακόμα και τα ενδυματολογικά αξεσουάρ (μάσκες, περούκες, καπέλα κλπ).
Το άριστο «τέκνο» αυτής της καλλιτεχνικής συνεύρεσης, η ψυχή, το πνεύμα, το «άλας» της παράστασης είναι ο δαιμόνιος θεατρίνος Γεράσιμος Γεννατάς (αριστουργηματικός ως υπηρέτης). Ενας λεπτής αλλά πηγαίας κωμικής φλέβας ηθοποιός, με μοναδικές, σπανιότατες δυνατότητες σωματικής υποκριτικής, ένας άνθρωπος λάστιχο, ένα πλάσμα που καταργεί τους νόμους της βαρύτητας και παίζει με το κορμί του σαν φτερό στον άνεμο. Ενας θεατρίνος με μεγάλο ταλέντο, το οποίο μεγεθύνει η εκπληκτική τεχνική του. Το υποκριτικό θαύμα του Γεννατά, αμιλλώνται με πολύ καλά αποτελέσματα όλοι οι ηθοποιοί. Με ιδιαίτερες επιδόσεις οι: Ζωή Νταλμπάντη (με φύση και χάρη σουμπρέτας), Διονύσης Βούλτσος, Στάθης Κόκκορης, Βεατρίκη Λεχού (ιδανική, μάλιστα φυσιογνωμικά για το ρόλο της Βεατρίκης), Δημήτρης Κουτρουβιδέας, αλλά και αξιοσημείωτες από τους νέους: Αγγελική Πέτκου, Αντιγόνη Δρακουλάκη, Σπύρο Περδίου, Σταύρο Γιαγκούλη, Κωνσταντίνο Μυλώνη, Στέφανο Μπαρμπαλιά.