RIZOSPASTIS |
Χαρακτηριστικά, ο Κυρ. Μητσοτάκης σε δηλώσεις του χθες, σε άλλη μια άθλια προσπάθεια ενεργοποίησης του κοινωνικού αυτοματισμού, είπε ότι δουλειά της κυβέρνησης είναι τάχα να αντιμετωπίζει «όλα τα κοινωνικά αιτήματα με δικαιοσύνη και να μην αισθάνεται κανείς ότι κάποια κοινωνική ομάδα μπορεί να έχει κάποια προνομιακή μεταχείριση επειδή μπορεί να φωνάζει περισσότερο ή να διαδηλώνει πιο έντονα».
Μάλιστα, επιχειρώντας να καλλιεργήσει κλίμα κατά των αγροτών, υποστήριξε ότι η κυβέρνηση μείωσε τη φορολογία τους, ενώ οι αγρότες μαζί με τα άλλα λαϊκά στρώματα σηκώνουν το 95% της φοροληστείας και ενώ μοιράζονται αφειδώς πόροι, προνόμια και φοροαπαλλαγές σε εφοπλιστές, τραπεζίτες και άλλους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Είπε επίσης ότι διαπραγματεύτηκε την Κοινή Αγροτική Πολιτική, «που ναι, έχει δυσκολίες - και εδώ είμαστε πάλι να συζητήσουμε για το πώς μπορούμε να την κάνουμε καλύτερη» όπως ισχυρίστηκε, τάχα ότι παίρνει «βελτιώσεις», την ώρα που στον πυρήνα της έχει το τσάκισμα της μικρομεσαίας αγροτιάς προς όφελος των μεγάλων αλυσίδων και στο όνομα της «φαιοπράσινης» μετάβασης.
Παρουσίασε εξάλλου ως κατόρθωμα το ότι η κυβέρνηση έδωσε 1 δισ. ευρώ στην τετραετία για αποζημιώσεις από φυσικές καταστροφές, αποσιωπώντας ότι το ποσό ήρθε από τα ασφάλιστρα που πληρώνουν οι ίδιοι οι αγρότες, συν την άμεση και έμμεση φορολογία που επίσης καταβάλλουν, και ούτε κατά διάνοια δεν κάλυψε τις ζημιές τους που προκλήθηκαν από την πολιτική η οποία στο όνομα του «κόστους - οφέλους» επιλέγει να τους καταστρέφει και να τους αποζημιώνει με ψίχουλα, από το να τους προστατεύει, και πολύ περισσότερο δεν τους εξασφαλίζει ότι θα μείνουν τη γη τους και θα συνεχίσουν να δουλεύουν και να ζουν με αξιοπρέπεια.
Εστειλε δε και μήνυμα - επιχειρώντας να βάλει τους λαϊκούς αγώνες σε καλούπι και τους αγρότες απέναντι στα άλλα λαϊκά στρώματα - ότι ναι μεν στην κυβέρνηση είναι «πάντα ανοιχτοί στον διάλογο, αλλά - να το ξαναπώ: Ανοιχτός διάλογος με ανοιχτούς δρόμους. Κανείς δεν μπορεί να εκβιάζει το κοινωνικό σύνολο, όσο δίκαιο και αν είναι το αίτημά του, και να διαταράσσει την κοινωνική και οικονομική ζωή του τόπου» όπως είπε, έχοντας πάντα προτεραιότητα τη λειτουργία της οικονομίας του κεφαλαίου και προϊδεάζοντας για καταφυγή στην κρατική καταστολή και βία.
Στο ίδιο μήκος κύματος, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Μαρινάκης μιλώντας στην ΕΡΤ παραδέχτηκε ότι οι πρόσφατες ανακοινώσεις Μητσοτάκη στη Βουλή δεν λύνουν το πρόβλημα, «αλλά είναι ανακοινώσεις οι οποίες είναι κοστολογημένες», καθώς «εμείς δεν είμαστε αυτοί οι οποίοι θα υποθηκεύσουμε τις επόμενες γενιές για να γίνουμε αρεστοί», πουλώντας την αντιλαϊκότητα ως υπευθυνότητα. Επέμεινε άλλωστε ότι «υπάρχουν κάποια δημοσιονομικά δεδομένα τα οποία δεν μπορούμε να τα παραβούμε», καλώντας με τη σειρά του τους αγρότες να συμβιβαστούν με τα ψίχουλα, την ώρα που περισσεύουν οι «αναπτυξιακοί» νόμοι, τα προνόμια και «κίνητρα» για τους κάθε λογής «επενδυτές».
Σημειωτέον, στην κοκορομαχία με ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ για το ποιος ζημίωσε περισσότερο τους αγρότες στην πρεμούρα τους να προωθήσουν προτεραιότητες των επιχειρηματικών ομίλων, θύμισε ότι στο Ευρωκοινοβούλιο η «Ευρωπαϊκή Αριστερά» και οι σοσιαλδημοκράτες κατήγγειλαν το ΕΛΚ (όπου ανήκει η ΝΔ) γιατί έλεγε ότι «μετά το δεδομένο της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, αυτή η λεγόμενη πράσινη μετάβαση - που εμείς δεν είμαστε απέναντι - πρέπει να γίνει με έναν πιο ήπιο τρόπο, ούτως ώστε να μην έχει κόστος στο εισόδημα και στις καλλιεργήσιμες εκτάσεις των αγροτών». «Τότε λοιπόν μας κατήγγειλε ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ευρωπαϊκή Αριστερά ότι συμπράττουμε με την άκρα δεξιά κατά του περιβάλλοντος και της πράσινης μετάβασης», τους κατήγγειλε ο Μαρινάκης, στον διαγκωνισμό τους για το ποιος είναι λιγότερο ένοχος για το ξεκλήρισμα των αγροτοκτηνοτρόφων και συνολικά για τον «φαιοπράσινο» κόλαφο που όλοι μαζί έχουν συνυπογράψει για τα κέρδη του κεφαλαίου.
Το κέρδος των εταιρειών που εμπλέκονται στον σιδηρόδρομο και όχι η ασφάλεια των επιβατών είναι στο επίκεντρο της ΕΕ, όπως φάνηκε από τις χτεσινές καταθέσεις των μαρτύρων στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για το έγκλημα στα Τέμπη.
Σύμφωνα με τα όσα είπαν, αυτό που ουσιαστικά ζητά η ΕΕ είναι η αύξηση της χωρητικότητας και η αύξηση της ταχύτητας των συρμών, και όχι η εγκατάσταση των συστημάτων ασφαλείας που απαιτούνται ώστε να μειώνεται δραστικά ο κίνδυνος δυστυχήματος. Την ίδια ώρα δέχεται ή και «επιβάλλει» την κατάτμηση των συμβάσεων για τα έργα εγκατάστασης των εν λόγω συστημάτων, σε μέρος μάλιστα του δικτύου, με τις εταιρείες να θησαυρίζουν. Αυτό είχε αναφέρει άλλωστε και η λεγόμενη Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων Γεραπετρίτη στο πόρισμά της, όπου σημείωνε ότι «τα σιδηροδρομικά έργα αποτέλεσαν πεδίο έντονου ανταγωνισμού μεταξύ των διαφόρων εργολάβων, κατασκευαστών, προμηθευτών».
Πάντως, και οι δύο χτεσινοί μάρτυρες προσπάθησαν να ωραιοποιήσουν την τραγική κατάσταση που επικρατεί, και σε αρκετές περιπτώσεις να αποποιηθούν τις ευθύνες που είχαν. Ο σιδηρόδρομος είναι ασφαλής όταν και αν τηρείται απαρέγκλιτα ο Γενικός Κανονισμός Κυκλοφορίας, είπε στην κατάθεσή του ο Δημήτρης Τσοτσορός, διευθυντής Εργων της ΕΡΓΟΣΕ, «κλείνοντας το μάτι» σε όσους αναμηρυκάζουν τα περί ανθρώπινου λάθους. Δεν μπόρεσε όμως να μην παραδεχτεί ότι η πιθανότητα να συμβεί το δυστύχημα στα Τέμπη θα είχε ελαχιστοποιηθεί αν λειτουργούσε το ERTMS, το ενιαίο ευρωπαϊκό σύστημα σηματοδότησης και ελέγχου ταχύτητας, που απαιτεί ETCS, GSMR και σηματοδότηση.
Αυτήν τη δήλωση βέβαια την έκανε ενώ, όπως παραδέχτηκε, το τμήμα ΣΚΑ - Κιάτο (περίπου 100 χιλιόμετρων) λειτουργεί αυτήν τη στιγμή χωρίς σηματοδότηση και χωρίς ETCS. Απαντώντας σε ερώτηση του ΚΚΕ, είπε ότι είναι προαπαιτούμενο της EE η ένταξη των συστημάτων GSMR, ETCS και ERTMS σε τμήματα του δικτύου, όχι για την ασφάλεια του σιδηρόδρομου και των επιβατών αλλά για θέματα χωρητικότητας δικτύου και αύξησης της ταχύτητας. Προτεραιότητα της ΕΕ δηλαδή είναι να εξασφαλιστούν το κέρδος, ο κύκλος εργασιών και ο τζίρος.
Σε πολλές ερωτήσεις αρνήθηκε να απαντήσει - θυμίζουμε ότι είναι κατηγορούμενος για την υπόθεση - ενώ σε άλλες, όπως για τις καθυστερήσεις στη «717», έριξε την ευθύνη σε σειρά άλλων παραγόντων εκτός της ίδιας της εταιρείας.
Νωρίτερα είχε καταθέσει ο Χρόνης Ακριτίδης, πρώην πρόεδρος της ΕΡΓΟΣΕ, ο οποίος είπε ότι υπήρχαν διαφωνίες μεταξύ των κοινοπραττούντων μελών στην κοινοπραξία της «717», ότι κλήθηκαν οι εκπρόσωποι για να ...τα βρουν, επίσης ότι «ήταν λογικό» δύο υπηρεσίες του Δημοσίου (ΟΣΕ - ΕΡΓΟΣΕ) στην αρχή να έχουν έναν ανταγωνισμό, υπήρχαν προβλήματα συνεργασίας αλλά και «μερικές αγκυλώσεις», ενώ παρατηρήθηκαν και καθυστερήσεις σε έργα λόγω της έλλειψης συνεννόησης και συνεργασίας σε κάποια θέματα «που δεν θα έπρεπε να υπήρχαν και κάποια που δεν μπορούσαν να ξεπεραστούν. Για παράδειγμα, κατά την κατασκευή της 171 θα έπρεπε να υπάρχει ένας καλύτερος συντονισμός».
Τέλος, κατέθεσε ότι η «717» «εκ του αποτελέσματος ήταν μία προβληματική σύμβαση», ωστόσο η διάλυσή της θα ήταν το χειρότερο που θα μπορούσε να γίνει, γιατί δεν θα υπήρχε το έργο, το ελληνικό Δημόσιο θα είχε τεράστια οικονομική επιβάρυνση, ενώ θα χάνονταν και τα χρήματα που είχαν δοθεί ήδη από την ΕΕ. «Ακόμα και σήμερα δεν θα υπήρχε καν ανάδοχος στη νέα σύμβαση. Ορθώς συνεχίστηκε η διαδικασία», είπε.
Μήνυση για τα αδικήματα της ψευδούς κατάθεσης και της συκοφαντικής δυσφήμησης υπέβαλε ο ανεξάρτητος πλέον βουλευτής Χ. Κατσιβαρδάς σε βάρος του προέδρου του κόμματος «Σπαρτιάτες». Αφορμή για την κατάθεση της μήνυσης είναι τα όσα κατέθεσε ο Β. Στίγκας στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γ. Αδειλίνη.
Μάλιστα, όπως είπε ο συνήγορος του Κατσιβαρδά, υποβλήθηκε αίτημα να κληθεί ξανά ο Στίγκας σε κατάθεση στον Αρειο Πάγο αλλά απορρίφθηκε. «Είναι μόνο η αρχή, θα ακολουθήσει χιονοστιβάδα», ανέφερε σε σχετική δήλωση ο Κατσιβαρδάς. Θυμίζουμε ότι ο εν λόγω είχε ανεξαρτητοποιηθεί από την κοινοβουλευτική ομάδα των «Σπαρτιατών», γνωστοποιώντας την απόφασή του με επιστολή προς τον πρόεδρο της Βουλής Κ. Τασούλα, ενώ είχε προηγηθεί, λίγους μήνες πριν, η αντίστοιχη ανεξαρτητοποίηση του Κ. Φλώρου.
Σύμφωνα με όσα είχαν γίνει γνωστά, ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των «Σπαρτιατών» είχε απομακρύνει τον Κατσιβαρδά από τη θέση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κόμματος λίγες βδομάδες πριν την ανεξαρτητοποίησή του, κάτι που προκάλεσε ρήξη στις σχέσεις τους.