Γεννήθηκε το 1925 στη Ραψάνη της Λάρισας, όπου και μεγάλωσε. Αφού τελείωσε το Γυμνάσιο στη Λάρισα το 1943, ξεκίνησε τις σπουδές του στην Παιδαγωγική Ακαδημία για δάσκαλος. Ενα χρόνο μετά διέκοψε και βγήκε στο βουνό αφού τον είχε συνεπάρει η μεγάλη ανάγκη για τη λευτεριά και την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας. Από μαθητής ακόμα προσχωρεί στον Θεσσαλικό Ιερό Λόχο και αρχίζει την αντιστασιακή δράση του στη Λάρισα, ενώ με την ίδρυση της ΕΠΟΝ γίνεται στέλεχος της Τοπικής Οργάνωσης. Το 1943 γίνεται μέλος του ΚΚΕ, το οποίο και υπηρέτησε αταλάντευτα μέχρι την τελευταία του πνοή.
Απ' την πρώτη σχεδόν στιγμή της ένταξής του στο Κόμμα δούλευε στον τομέα της έκδοσης πολυγραφημένων εφημερίδων των οργανώσεων του ΕΑΜ, του εφεδρικού ΕΛΑΣ της περιοχής, όπως και στην ακρόαση ραδιοφωνικών σταθμών και την έκδοση ειδησεογραφικού δελτίου. Το καλοκαίρι του 1944 δούλεψε στη διαφώτιση της επαρχιακής επιτροπής Τυρνάβου του Κόμματος και μετά στο Τμήμα Διαφώτισης του Γραφείου Περιοχής Θεσσαλίας. Με απόφαση του Κόμματος από το φθινόπωρο του 1945 θα εργαστεί στην εφημερίδα «Αλήθεια», όργανο της ΝΕ Λάρισας του ΕΑΜ, μέχρι και την απαγόρευση της έκδοσής της το καλοκαίρι του 1946. Τότε ο Τάκης Μαμάτσης καταφέρνει να γλιτώσει τη σύλληψη και βγαίνει στο βουνό το Νοέμβρη του ίδιου χρόνου. Την άνοιξη του 1947 εντάσσεται στα τμήματα του ΔΣΕ, δουλεύοντας στη διαφώτιση της ταξιαρχίας του Υψηλάντη και στη συνέχεια στη διαφώτιση του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ, με υπεύθυνους τον Νίκο Μπελογιάννη και μετά τον Λευτέρη Ελευθερίου. Με την υποχώρηση του ΔΣΕ περνά στις φιλόξενες Λαϊκές Δημοκρατίες, όπου εκεί μαζί με χιλιάδες άλλους αγωνιστές ζει στην αναγκαστική προσφυγιά.
Σπουδάζει Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Κλουζ της Ρουμανίας. Συγγράφει ιστορικά βιβλία, όπως η «Επισκόπηση της Βυζαντινής Ιστορίας» και άλλα, συμμετέχει σε αρκετές συλλογικές εργασίες, ενώ γράφει ιστορικά και πολιτικά άρθρα στο «Ριζοσπάστη» και άλλα έντυπα. Εκτός από ιστορικός, ο Τάκης Μαμάτσης ήταν άνθρωπος του κομματικού Τύπου. Σπούδασε τη δημοσιογραφία μέσα στο καμίνι της πάλης. Το Κόμμα, αξιοποιώντας την εμπειρία του από τη δουλιά στον παράνομο Τύπο, από το 1956 έως το 1968 τον τοποθετεί στη «Φωνή της Αλήθειας» ως συντάκτη αρχικά, για να φτάσει στη θέση του διευθυντή της. Σε εκείνα τα «πέτρινα χρόνια» δίνει τη μάχη του μέσα από τη «Φωνή της Αλήθειας», το μήνυμα της οποίας συγκλόνιζε τις συνειδήσεις των κομμουνιστών και των άλλων αγωνιστών στην πατρίδα και την προσφυγιά.
Το 1968, στην 12η Ολομέλεια, εκλέγεται στην Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος, όπου επανεκλέγεται τόσο στο 9ο όσο και στα 10ο, 11ο και 12ο Συνέδρια του ΚΚΕ, ενώ από το 11ο μέχρι το 13ο Συνέδριο είναι και μέλος του Πολιτικού του Γραφείου. Από το 1968 έως το 1973 είναι υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου της Κεντρικής Επιτροπής, ενώ από το Γενάρη του 1973 έως τον Αύγουστο του 1973 είναι συνδιευθυντής μαζί με τον Στάθη Καραγιώργη στη «Φωνή της Αλήθειας» και μετά το θάνατο τού Καραγιώργη διευθυντής ως το κλείσιμο του ραδιοσταθμού, μερικούς μήνες μετά την πτώση της χούντας, στις αρχές του 1975.
Ο Τάκης Μαμάτσης το Μάη του 1975 επαναπατρίζεται και από τότε δουλεύει στο «Ριζοσπάστη» ως διευθυντής. Επί πολλά χρόνια η ψυχή του «Ριζοσπάστη». Οπως λένε όλοι όσοι τον γνώριζαν από τη διευθυντική θέση έδινε καθημερινά, χωρίς φαμφάρες, με κομμουνιστική συνείδηση και ευπρέπεια τη δική του μάχη για την προπαγάνδιση των θέσεων και της πολιτικής του Κόμματος, την ενημέρωση και ενεργοποίηση του ελληνικού λαού. Μαζί με άλλους συντρόφους συμβάλλει αποφασιστικά στην ανάπτυξη της εφημερίδας και συμβάλλει ουσιαστικά στο να γίνεται ο «Ριζοσπάστης» μέρα με τη μέρα καλύτερος διαφωτιστής και οργανωτής της πάλης του λαού μας.
Πολύ σημαντική ήταν η προσφορά του στη διάρκεια του 13ου Συνεδρίου και κατά την προετοιμασία του, ενώ είχε ξεσπάσει εσωκομματική κρίση. Ως μέλος του ΠΓ και ως καθοδηγητής εκ μέρους του ΠΓ μεγάλων Κομματικών Οργανώσεων, όπως της Θεσσαλίας και της Στερεάς, συνέβαλε με όλες του τις δυνάμεις στην πάλη κατά του οπορτουνισμού, ο οποίος είχε σηκώσει για μια ακόμα φορά κεφάλι, ενθαρρημένος από τις ανατροπές του '90 - '91 που συντελούνταν στη Σοβιετική Ενωση και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Συνέβαλε ώστε να κρατηθεί το Κόμμα και η ιδεολογία του.
Τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του συνέβαλε με τις σκέψεις του και τις υποδείξεις του μέσα από το Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του Κόμματος, στο οποίο συμμετείχε πάντα με την αγωνία για να προσφέρει ώστε το Κόμμα να ορθοποδήσει και να συνεχίσει την ανοδική πορεία του.
Επιθυμία και χρέος μου, να γράψω λίγα λόγια για τον Τάκη Μαμάτση. Κλείνει τώρα ένας χρόνος από το θάνατό του. Και το κενό που άφησε - όπως και άλλοι επώνυμοι ακριβοί μας σύντροφοι - μένει δυσαναπλήρωτο. Συμφωνώ με τη γενική εκτίμηση γι' αυτόν. Αλλά και η δική μου η προσωπικό εκτίμηση ήταν μεγάλη. Στο Κόμμα και στο λαϊκό μας κίνημα έδωσε πολλά. Και δίκαια αναδείχτηκε στα ανώτατα πόστα. (Πολλά χρόνια στην ΚΕ του ΚΚΕ και τέλος στο ΠΓ). Και θα έδινε πολλά ακόμα αν το επέτρεπε η υγεία του.
Υπήρξε εξαίρετος αγωνιστής, ανεκτίμητος σύντροφος και θαυμάσιος άνθρωπος. Απλός, σεμνός, αγαπητός. Με αδαμάντινο χαρακτήρα, πολλά χαρίσματα κι αρετές. Στέλεχος με πολιτικές κι οργανωτικές ικανότητες. Επιστήμων, Ιστορικός. Με προσφορά στο ιδεολογικό μας μέτωπο. Και ειδικά στη δημοσιογραφία ταλέντο! Αρχισε από την «Αλήθεια» της Λάρισας. Συνέχισε στα έντυπα του ΔΣΕ. Υστερα, στην πολιτική προσφυγιά, στη «Φωνή της Αλήθειας». Και τέλος στο «Ριζοσπάστη». Οπου έβαλε έντονα τη «σφραγίδα» της προσωπικότητάς του. Και η ΕΣΗΕΑ τον έκανε μέλος της.
Μέχρι που κηρύχτηκε ο πόλεμος το 1940 με τον Τάκη ήμασταν στο Γυμνάσιο της Λάρισας. Μα δε γνωριζόμασταν. Μεγαλύτερος αυτός, μια - δυο τάξεις παραπάνω. Τον γνώρισα το 1973, όταν αποφυλακίστηκα προσωρινά και βγήκα παράνομα στο εξωτερικό. Και (ως νεοεκλεγμένο μέλος της ΚΕ στο 9ο Συνέδριο του Κόμματος) στάλθηκα να δουλέψω στη «Φωνή της Αλήθειας». Ηταν διευθυντής. Αντικατέστησε επάξια τον μακαρίτη Στάθη Καραγιώργη. Εμπειρος αυτός, ανίδεος εγώ από Ραδιοσταθμό, με βοήθησε. Κοντά του έμαθα πολλά. Η «ΦΑ» ήταν τότε δυνατό όπλο του ΚΚΕ και του λαού στον αντιδικτατορικό αγώνα. Είχε κατάλληλο προσωπικό. Καλό επιτελείο. Εκλεκτοί συντάκτες οι: Στάθης Καρύδης, Βασίλης Πηγής, Νίκος Παπανδρέου, Κώστας Τσανάκας (Αραχθος), Θανάσης Χριστοδούλου. Εκφωνήτρια η Αγγέλα Καρύδη. Γραμματέας της ΚΟΒ ο Μήτσος Τσάρας. Για να αναφέρω όσους δε ζουν πια. Από το ΠΓ καθοδηγήτριά μας ήταν η αξέχαστη συντρόφισσα Ρούλα Κουκούλου.
Στη σοβαρή αποστολή του Σταθμού συνέβαλαν όλοι. Με πίστη, ευσυνειδησία και πειθαρχία. Με συλλογικότητα κι αλληλοβοήθεια. Με κριτική κι αυτοκριτική. Ψυχή όμως της «κολεκτίβας» ήταν ο Τάκης. Με δυνατή αίσθηση ευθύνης. Μελετημένος, προβληματισμένος, μεθοδικός, ακούραστος. Καταπάνω στη δουλιά, μέρα νύχτα. Προγραμμάτιζε, οργάνωνε, καταμέριζε, έλεγχε. Αυστηρός στις αδυναμίες, αλλά και προσεκτικός («μεγαλόψυχος») στις παρατηρήσεις. Συχνά με το «πείραγμα», το χιούμορ και το χαμόγελο η κριτική του ζεμάταγε κι είχε καλύτερο αποτέλεσμα. Εκείνο που δε συγχωρούσε ποτέ ήταν οι ιδεολογικές παρεκκλίσεις κι απόψεις. Εκεί ήταν αδιάλλακτος.
Στη «ΦΑ» τον Μαμάτση τον γνώρισα καλά. Συνεργαστήκαμε άψογα. Γίναμε φίλοι γκαρδιακοί. Οταν ήρθε στο «Ριζοσπάστη» χάρηκα αφάνταστα. Εδώ τον γνώρισα και τον έζησα καλύτερα. Οσες δυσκολίες κι αν είχε η δουλιά της εφημερίδας. Οσο κι αν υποχρεωνόμασταν να ξημεροβραδιαζόμαστε στα γραφεία και στα τυπογραφεία. Κι όταν αργότερα σοβούσε η κρίση που έπληξε και το κεντρικό δημοσιογραφικό μας όργανο. Η συνεργασία μας διατηρήθηκε στενή. Η φιλία μας δυνάμωσε. Τίποτα δεν μπόρεσε να τη σκιάσει. Μείναμε και παλέψαμε στο ίδιο χαράκωμα. Υπερασπιστήκαμε το Κόμμα, την ιδεολογία, την πολιτική, τα μεγάλα ιδανικά του. Σ' εκείνες τις κρίσιμες στιγμές τον εκτίμησα περισσότερο. Βέβαια, δεν άργησε να τον πάρει ο Χάρος. Αλλά έφυγε ικανοποιημένος και με ήσυχη τη συνείδηση. Οτι έπραξε το καθήκον του μέχρι τέλους!
Δεν ευτύχησα να επισκεφθώ το αγαπημένο χωριό του όσο ζούσε. Αν και μου το ζήτησε πολλές φορές. Πήγα στη Ραψάνη, στην κηδεία του με θλίψη και πένθος. Και, με τους άλλους συντρόφους και την οικογένειά του, τον συνόδεψα στην τελευταία κατοικία του. Αιώνια η μνήμη του.
Στις 30 του Δεκέμβρη συμπληρώνεται ένας χρόνος από τότε που «έφυγε» για πάντα από κοντά μας ο αγαπημένος μας σύντροφος, πατέρας και παππούς Τάκης Μαμάτσης, στέλεχος του ΚΚΕ.
Την Κυριακή 21 Δεκέμβρη τον τιμήσαμε στον τάφο του, στο χωριό του, τη Ραψάνη.
Στην ακριβή του μνήμη, σαν ελάχιστο φόρο τιμής και για τα 85 χρόνια του ΚΚΕ προσφέρουμε στο «Ριζοσπάστη» 1.000 ευρώ και στην ΚΟΒ του Περισσού 500 ευρώ. Δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ.
Η συντρόφισσά του, οι κόρες του και τα ακριβά του εγγόνια.