Στις 11 π.μ., στον τόπο της θυσίας των Θεσσαλών κολίγων, το παναγροτικό συλλαλητήριο
«Ριζοσπάστης» την περίοδο του ξεσηκωμού του Κιλελέρ |
Πριν 95 χρόνια, οι κολίγοι ξεσηκώθηκαν κατά των τσιφλικάδων και συγκρούστηκαν με τους μηχανισμούς του αστικού κράτους, που υποστήριζαν και προστάτευαν την τσιφλικάδικη εξουσία, διεκδικώντας να πάρουν τη γη που δούλευαν. Με μακρόχρονο αγώνα και αιματηρές θυσίες το κατάφεραν. Εκτοτε και παρά το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων αγροτών διαθέτει πολύ μικρό κλήρο, οι μικρονοικοκυραίοι της υπαίθρου καταφέρνουν, με τη σκληρή δουλιά τους, να ζουν αξιοπρεπώς τις οικογένειές τους.
Βεβαίως, η αγροτική οικογένεια με τον μικρό κλήρο ζει φτωχικά, με χίλιες στερήσεις και μύρια προβλήματα. Αλλά, δεν το βάζει κάτω. Προσπαθεί, συνεχώς, για την καλυτέρευση της ζωής στο χωριό, για ν' αλλάξει τη μοίρα της. Κύρια φροντίδα της είναι να εξασφαλίσει ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά της, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να σπουδάσουν για να έχουν μπροστά τους πιο ανοιχτούς κι ελπιδοφόρους ορίζοντες.
Μαρίνος Αντύπας, ο ηγέτης της εξέγερσης του Κιλελέρ |
Ο μικρονοικοκύρης του χωριού παλεύει:
Παρά τις μεγάλες δυσκολίες και τα πολλά εμπόδια οι μικρομεσαίοι αγρότες επιμένουν στον αγώνα. Κάθε χρόνο, την τελευταία δεκαετία, αναπτύσσονται μεγαλειώδεις αγροτικές κινητοποιήσεις, που κρατούν μέρες και συσπειρώνουν χιλιάδες αγωνιστές. Μ' αυτό τον τρόπο έχει αναδειχτεί το τεράστιο αγροτικό πρόβλημα, που αντιμετωπίζει η χώρα μας, εξαιτίας της αντιαγροτικής πολιτικής της ΕΕ, που ξεκληρίζει τους μικρομεσαίους αγρότες. Ταυτόχρονα, έχει υποδειχτεί και η λύση του προβλήματος, η οποία εδράζεται στην εφαρμογή μιας άλλης πολιτικής υπέρ των συμφερόντων της μικρομεσαίας αγροτιάς και προς όφελος του ελληνικού λαού και του τόπου.
Λάρισα, από παλιότερο συλλαλητήριο για το Κιλελέρ |
Τον τελευταίο καιρό ο αγώνας των μικρομεσαίων αγροτών προσανατολίζεται, όλο και περισσότερο, προς αυτή την κατεύθυνση. Σ' αυτό βοηθάει τα μέγιστα η ύπαρξη και η δράση της Παναγροτικής Αγωνιστικής Συσπείρωσης, (ΠΑΣΥ), η οποία, θέτοντας το σωστό διεκδικητικό πλαίσιο κι επιλέγοντας, κάθε φορά, τις κατάλληλες μορφές πάλης, δίνει προοπτική στον αγώνα και διέξοδο στη μικρομεσαία αγροτιά.
Ο σημερινός, αγωνιστικός γιορτασμός του Κιλελέρ μπορεί και πρέπει ν' αποτελέσει αγωνιστικό σταθμό και, συνάμα, νέα αφετηρία των αγώνων για να γίνουν, επιτέλους, πραγματικότητα τα όνειρα των ξεσηκωμένων κολίγων...
ICON |
Ο φετινός γιορτασμός της 95ης επετείου της εξέγερσης των Θεσσαλών κολίγων και της θυσίας τους στο Κιλελέρ βρίσκει τους μικρομεσαίους αγρότες εν μέσω πολλών και οξυμένων προβλημάτων.
Οι χαμηλές τιμές, στις οποίες πουλούν τα προϊόντα τους οι παραγωγοί, γίνονται ακόμα χαμηλότερες έως εξευτελιστικές. Η περσινή χρονιά ήταν από τις χειρότερες, καθώς σε αρκετές περιπτώσεις οι τιμές παραγωγού δεν κάλυπταν ούτε καν το κόστος παραγωγής. Η δραστική μείωση των τιμών οφείλεται στις αθρόες εισαγωγές ίδιων ή ομοειδών αγροτικών προϊόντων στις οποίες προχώρησε η χώρα μας, ανταποκρινόμενη στις σχετικές αποφάσεις που πάρθηκαν - και με την ελληνική συνυπογραφή - στο πλαίσιο της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) της ΕΕ και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ). Οφείλεται, επίσης, στη μείωση των εξαγωγών ελληνικών αγροτικών προϊόντων - χάνονται συνεχώς αγορές στο εξωτερικό - και, βεβαίως, στην ασύδοτη κερδοσκοπική δράση των εμποροβιομηχάνων, οι οποίοι εκβιάζουν τους παραγωγούς για να πάρουν τη σοδειά τους «κοψοχρονιά».
Ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα αντιμετωπίζουν οι αγρότες που δεν κατάφεραν να πουλήσουν όλη την παραγωγή τους, καθώς πέρσι - λόγω και των αιτιών που προαναφέραμε - μεγάλες ποσότητες πολλών αγροτικών προϊόντων έμειναν απούλητες στις αποθήκες, ή και αμάζευτες στα χωράφια.
Χιλιάδες τόνοι σταριού, καλαμποκιού, ρυζιού, καπνού, βαμβακιού, ντομάτας, πατάτας, κρεμμυδιών, μήλων, αχλαδιών, σταφυλιών, κ.ά., δεν προωθήθηκαν στην αγορά, με αποτέλεσμα το ήδη χαμηλό αγροτικό εισόδημα να υποστεί και νέα δραματική μείωση.
Οι αγωνιζόμενοι αγρότες ζητούν τιμές και επιδοτήσεις που να καλύπτουν το κόστος παραγωγής και να αφήνουν ένα λογικό κέρδος και σταμάτημα των αθρόων εισαγωγών, παλεύοντας, ταυτόχρονα, για την κατάργηση των ποσοστώσεων στην παραγωγή και των προστίμων συνυπευθυνότητας κι εκφράζοντας την πλήρη αντίθεσή τους στην Ενδιάμεση Αναθεώρηση της ΚΑΠ, που προβλέπει αποσύνδεση της επιδότησης από την παραγωγή.
Το κόστος παραγωγής των αγροτικών προϊόντων κάθε χρόνο αυξάνεται, καθώς οι πολυεθνικές εταιρίες προχωρούν σε συνεχείς ανατιμήσεις στα γεωργικά μέσα και εφόδια, διογκώνοντας τα καλλιεργητικά έξοδα, ενώ έργα υποδομής που θα μείωναν το κόστος στη γεωργία και στην κτηνοτροφία δε γίνονται.
Οι αγρότες ζητούν έλεγχο στην κερδοσκοπική ασυδοσία των πολυεθνικών, μειώσεις και καταργήσεις του ΦΠΑ, κατασκευή των αναγκαίων έργων υποδομής, χρηματοδότηση με φθηνότερα επιτόκια, κ.ά.
Το σύνολο, σχεδόν, των μικρών και μεσαίων καλλιεργητών είναι καταχρεωμένοι στην Αγροτική Τράπεζα, η οποία απειλεί πολλούς με κατασχέσεις χωραφιών και άλλων περιουσιακών στοιχείων. Οι ρυθμίσεις των αγροτικών χρεών που κάνουν, κατά καιρούς, οι κυβερνήσεις δεν έχουν στόχο την ανακούφιση των χρεωμένων αγροτών, αλλά την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ΑΤΕ, η οποία συνεχίζει την τακτική επιβολής τοκογλυφικών επιτοκίων και πανωτοκιών.
Οι αγρότες παλεύουν για ΑΤΕ κρατική με αναπτυξιακά, κοινωνικά χαρακτηριστικά και σταμάτημα του ξεπουλήματος των συνεταιριστικών εταιριών.
Αν και οι αγρότες πληρώνουν για τον ΕΛΓΑ, ουσιαστική ασφάλιση των καλλιεργειών και της παραγωγής τους δεν έχουν. Στις πολλές περιπτώσεις καταστροφών από θεομηνίες και άλλες φυσικές αιτίες, οι αποζημιώσεις που καθορίζονται δεν ανταποκρίνονται στο εύρος και στο μέγεθος των ζημιών και τα ψίχουλα που δίνονται φτάνουν με μεγάλη καθυστέρηση στους πληγέντες παραγωγούς. Μάλιστα, καταστροφές που δεν οφείλονται σε συγκεκριμένες αιτίες, οι οποίες αναφέρονται στον αναχρονιστικό κανονισμό του ΕΛΓΑ, δεν αναγνωρίζονται από τον οργανισμό και δεν αποζημιώνονται καθόλου.
Το αγροτικό κίνημα ζητάει πλήρη ασφάλιση της αγροτικής παραγωγής και του αγροτικού κεφαλαίου από όλους τους φυσικούς κινδύνους και έγκαιρη καταβολή των αποζημιώσεων.
Η κατώτερη αγροτική σύνταξη παραμένει στα εξευτελιστικά επίπεδα των 200 ευρώ κι αποτελεί αισχρό εμπαιγμό η αύξηση των 40 λεπτών τη μέρα που έδωσε για φέτος η κυβέρνηση της ΝΔ. Εκατοντάδες χιλιάδες απόμαχοι, που ξόδεψαν μια ζωή δουλεύοντας κάτω από τον καυτό ήλιο και μέσα στη λάσπη, πεινούν και υποφέρουν, καθώς νιώθουν να γίνονται βάρος στα φτωχά παιδιά τους.
Το αίτημα για κατώτερη σύνταξη στα 420 ευρώ, στα 60 χρόνια για τους άνδρες και στα 55 για τις γυναίκες, που προβάλλει η ΠΑΣΥ, είναι από τα πιο επείγοντα και ζωτικά.
Η πολιτική εγκατάλειψης των ανθρώπων της υπαίθρου, που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις του δικομματισμού, δυσκολεύει πολύ τη ζωή στο χωριό. Η ακρίβεια «τρυγάει» το λιγοστό αγροτικό εισόδημα, ενώ η φτωχή αγροτική οικογένεια καλείται να πληρώσει αδρά και για τη «δωρεάν» δημόσια Παιδεία, την Υγεία και την Πρόνοια, ενώ λόγω έλλειψης των αναγκαίων υποδομών, στερείται της στοιχειώδους διασκέδασης, της πολιτιστικής απόλαυσης, της αθλητικής δραστηριότητας.
Η ΠΑΣΥ ζητάει αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Υγεία και Παιδεία για όλους, αλλά και πολιτιστική αναβάθμιση της υπαίθρου για να σταματήσει η ερήμωσή της και ο μαρασμός της.
(Μαρτιάτικες μέρες)
ΜΑΣ έφερε πολύ μακριά, σε τόπους και χρόνους, εκείνο το δημοτικό τραγούδι «Ακόμα τούτην την άνοιξη», που μ' αυτό χαιρετήσαμε αγαπημένους συντρόφους μας στο Α΄ Νεκροταφείο. Μας γύρισε στα γυμνασιακά χρόνια, που άξιοι αντιφασίστες καθηγητές, αψηφώντας τους φωτοσβέστες του Μεταξά και του Μανιαδάκη τους σμπίρους, μας δίδασκαν ιστορία και νεοελληνικά.
ΤΑ σχολικά βιβλία τότε «κομμένα και ραμμένα» τα περισσότερα στα μέτρα που όριζε το «επίσημο» πρόγραμμα... αλλά οι καθηγητές μας έβρισκαν τρόπους και υπερνικούσαν όλα τα φωτοσβεστικά εμπόδια που έστηναν στη διδαχή των μαθημάτων.
ΠΟΤΕ άλλοτε ο Εθνικός Υμνος, του Σολωμού, του Κάλβου και φυσικά τα δημοτικά μας τραγούδια δε βρέθηκαν τόσο κοντά μας όσο στα χρόνια της Κατοχής, στα δύσκολα, στα ματωμένα χρόνια. Τότε που ο λαός μας ακουμπούσε στα δημοτικά μας τραγούδια και σ' αυτά πάντα στον αθάνατο Μόσκοβο, που τον καρτερούσε τούτην την άνοιξη, τούτο το καλοκαίρι...
ΤΗΝ ώρα που πάνω στην άσφαλτο η μπότα του κατακτητή ακουγόταν δυνατή, εκεί στην πανεπιστημιακή αίθουσα ο Νίκος Βέης, τέτοιες μέρες, γιορτινές του '21, μέρες μαρτιάτικες, μας έφερνε στου Μεσολογγιού το φράχτη, μας έλεγε κι αυτός το λόγο του για το Μόσκοβο που τον περιμέναμε.
ΤΟ ΘΥΜΗΘΗΚΑ πάλι στης χιτλοφασιστικής κατοχής τα χρόνια, όταν σχεδόν καθημερινά με τ' αυτί στημένο στο παράνομο ραδιόφωνο ακούγαμε τις εκπομπές της Μόσχας. Μαθαίναμε και τυπώναμε όλα τα νέα της τρομερής γιγαντομαχίας. Αφουγκραζόμαστε τα βήματα του Μόσκοβου να κατηφορίζουν στην Ασπρη Θάλασσα.
ΗΤΑΝ μια επίσκεψη στο Ιστορικό Μουσείο της Μόσχας εδώ κι αρκετά χρόνια που ξανάφερνε το γνώριμο αυτό τραγουδάκι. Πρόκειται για ένα μεγάλο μουσείο στη Μόσχα. Μέσα σ' αυτό το μουσείο έχουν συγκεντρωθεί όλα τα ιστορικά ντοκουμέντα, πίνακες, χειρόγραφα, χάρτες, που προβάλλουν την πλούσια ιστορία του ρούσικου λαού.
ΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ σού δίνουν το στίγμα της ιστορίας. Στα μουσεία χρειάζεται χρόνος για να μπορέσεις να χαρείς την εποχή που έχεις στα μάτια σου. Είναι ο ναύαρχος Οτσακόφ και τα καράβια του, που με το στόλο του βοήθησε τότε στην εγκαθίδρυση της πρώτης Δημοκρατίας της Εφτανήσου, στην Κέρκυρα. Οι πίνακες σού ξεδιπλώνουν βήμα με βήμα την ιστορία. Είναι έπειτα ο ναύαρχος Ορλόφ και τα καράβια του που διώχνει την τούρκικη αρμάδα από τη Χίο και τον χτυπά στον Τσεσμέ.
ΒΓΑΖΕΙ τους ναύτες του στο Μοριά κι έχουν εκεί συναπαντήματα με τα κλεφτόπουλα, που κι αυτά χρόνια καρτερούσαν να φθάσει ο Μόσκοβος στο Μοριά. Μας εντυπωσιάζουν της Φιλικής Εταιρείας τα ντοκουμέντα, που φανερώνουν τη μεγάλη βοήθεια και στήριξη που πήρε στη φιλόξενη ρούσικη γη, καθώς και τη βοήθεια που τους έδωσαν οι Δεκεμβριστές.
ΠΑΝΕ βαθιά και μακριά οι δεσμοί φιλίας ανάμεσα στο Μόσκοβο και τη χώρα μας. Το μουσείο σου φέρνει, καθώς προχωρείς στις αίθουσες, μεγάλες μορφές Ρώσων φιλελλήνων που θαύμαζαν και υμνούσαν τον ελληνικό πολιτισμό. Ο Τολστόι μάθαινε στα γεράματα ελληνικά, για να διαβάσει την Ιλιάδα. Αλλά και του Λένιν την παρέμβαση, για να καυτηριάσει τους εκβιασμούς και τις συμφορές που προξένησαν οι ιμπεριαλιστές στο μικρό, αλλά ηρωικό λαό της Ελλάδας.
ΣΤΕΡΝΕΣ μέρες του Μάρτη. Μέρες που γιορτάζουμε τον ξεσηκωμό του λαού μας για τη λευτεριά και την εθνική ανεξαρτησία. Στην άουλα (μεγάλη αίθουσα τελετών) το απόγιομα της 25 του Μάρτη 1942 όλα είναι έτοιμα για το γιορτασμό. Θυμίζουμε πως η αίθουσα αυτή είχε υποστεί μεγάλες ζημιές από το πρωτοχρονιάτικο πάρτι που οργάνωσαν οι Γερμανοί σ' αυτήν.
ΣΤΙΣ πρώτες σειρές φιγουράρουν του δοσιλογισμού και της κατοχής οι αξιωματούχοι (Λούβαρις, Πολυγένης και άλλοι). Ελάχιστοι φοιτητές, που διαδήλωναν στα Προπύλαια. Και τους κυνηγούσαν ασταμάτητα οι έφιπποι καραμπινιέροι.
ΜΕΡΙΚΟΙ φοιτητές, μετρημένοι στα δάχτυλα, που «τρύπωσαν» στην αίθουσα άκουσαν τον ομιλητή (καθηγητής Δ. Ζακυθινός) να διανθίζει με δημοτικά κι ανάμεσά τους και το Μόσκοβο, που ακριβώς σ' εκείνη τη στιγμή ο Κόκκινος Στρατός σκόρπιζε τη μεγάλη ελπίδα σ' όλο τον κόσμο. Οι διαδηλωτές, αψηφώντας τους έφιππους καραμπινιέρους, με τα μαχητικά τους συνθήματα βεβαίωναν αυτό που είπε ο ποιητής:
Μέσα σε τόσα λουλούδια
με τόσα αίμα και καπνό
δεν έβλεπες, δεν ξεχώριζες
αν πολεμούσε η άνοιξη
ή ανθούσε η λευτεριά.