Οποιος, λέει, πως η Ελλάδα δεν κατέχει πρωτιές στα πλαίσια της ΕΕ, είναι άθλιος ψευδολόγος και υπονομευτής των επιτευγμάτων αυτού του τόπου. Απόδειξη τα στοιχεία της USB (χρηματοοικονομικός οίκος, κολλητάρι όλων των κυβερνήσεων) που βεβαίως δε δείχνουν ότι τα εισοδήματα των εργαζομένων πατώνουν, ούτε ότι οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης ακριβαίνουν συνεχώς. Δείχνουν όμως ότι οι ελληνικές τράπεζες βρίσκονται, μετά τις πολωνικές, στην πρώτη θέση σχετικά με τις εκτιμήσεις για τα αναμενόμενα κέρδη ανά μετοχή για το 2006. Τα κέρδη αυτά, θα αυξηθούν του χρόνου κατά 23,3%, ενώ φέτος εκτιμάται ότι αυξάνονται με ρυθμό 38,5%. Και μετά σου λένε ουραγοί...
Αντίθετος(!) στην αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων κατοχής στο Ιράκ δήλωσε ο Π. Μολυβιάτης, επιβεβαιώνοντας τον υψηλό βαθμό ενσωμάτωσης της ελληνικής κυβέρνησης στη σταυροφορία των ΗΠΑ για τη «διάδοση της δημοκρατίας» στη Μ. Ανατολή. Συγκεκριμένα, σε συνέντευξή του στο αμερικανικό δίκτυο PBS ο Ελληνας ΥΠΕΞ όταν ρωτήθηκε αν η ελληνική κυβέρνηση επιθυμεί την άμεση αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ, απάντησε ότι «το ενδεχόμενο αυτό θα δημιουργούσε σήμερα κινδύνους και θα άφηνε ανοιχτή την υψηλή πιθανότητα έκρηξης εμφυλίου πολέμου στο Ιράκ, λόγω του κενού που υπό τις παρούσες συνθήκες θα δημιουργούνταν στον τομέα ασφάλειας»(!). Ας μην ανησυχεί τόσο πολύ ο Ελληνας ΥΠΕΞ για τον εμφύλιο πόλεμο στο Ιράκ. Ο μαρτυρικός λαός του Ιράκ θα βρει το δρόμο του αν φύγουν οι ιμπεριαλιστές κατακτητές...
Στην καλύτερη περίπτωση το 2007 θα καταφέρει η Ρωσία να φτάσει σε επίπεδο ανάπτυξης (όπως μετριέται με το ΑΕΠ) στα επίπεδα του 1990. Στα επίπεδα δηλαδή της χρονιάς, που μετά από μια ολόκληρη περίοδο υπονόμευσης της Σοβιετικής Λαϊκής Οικονομίας και αμφισβήτησης της Σοβιετικής εξουσίας, η κατάσταση ήταν ήδη αισθητά χειρότερη από τα μέσα της δεκαετίας του '80.
Για μας και πολύ περισσότερο για τους λαούς που είχαν ζήσει και απολάμβαναν τα οφέλη της σοσιαλιστικής ΕΣΣΔ, είναι σχεδόν άνευ ουσίας το αν και πότε το ΑΕΠ θα φτάσει τα επίπεδα των προηγούμενων εποχών, αφού τώρα η εργατική τάξη και ο λαός συνολικά, είναι εντελώς αποξενωμένοι από το αποτέλεσμα της παραγωγής και τη μερίδα του λέοντος από τον παραγόμενο πλούτο τον αρπάζει μια μικρή μειοψηφία νεοκαπιταλιστών και μαφιόζων.
Οταν λοιπόν αναφερόμαστε στο πότε το επίπεδο του ΑΕΠ θα φτάσει τα επίπεδα εκείνων των εποχών, το κάνουμε περισσότερο για να συνειδητοποιηθεί η έκταση της καταστροφής που απαιτήθηκε για την παλινόρθωση του καπιταλισμού. Το μέγεθος της λεηλασίας που υπέστη η χώρα, από ξένα και ντόπια αρπαχτικά, που δεν άφησαν τίποτα όρθιο προκειμένου μέσα από την εξαθλίωση των μαζών να εξασφαλιστεί ο πλουτισμός της νέας ολιγαρχίας. Τα όρια της φτώχειας που έσπειραν όλοι εκείνοι που υπόσχονταν... δημοκρατία και είχαν υπόψη τους την πλήρη ελευθερία της απόλυτης μειοψηφίας, να εκμεταλλεύεται με ασύλληπτους τρόπους το σύνολο του λαού.
Την 27ετή του πείρα σαν δημοσιογράφος επικαλέστηκε προχτές ο υπουργός Εργασίας, Π. Παναγιωτόπουλος, για να πείσει τους συναδέλφους ότι συμπάσχει στην ταλαιπωρία που υπέστησαν από την απόφαση κυβέρνησης - ΓΣΕΕ να πραγματοποιήσουν στα μουλωχτά τη μεταξύ τους συνάντηση, στα πλαίσια του «κοινωνικού διαλόγου» για το Εργασιακό. Επιχείρησε μάλιστα να δικαιολογηθεί επικαλούμενος κάποια έκτακτη υποχρέωση που τον ανάγκασε αιφνιδίως να επισπεύσει τη συνάντηση και να καθυστερήσει έτσι η ενημέρωση των δημοσιογράφων, που την πληροφορήθηκαν από σπόντα.
Δεν ξέρουμε αν ο Π. Παναγιωτόπουλος στην 27ετή δημοσιογραφική του καριέρα πειθόταν και αναπαρήγαγε με τέτοια ευκολία την όποια φαιδρή δικαιολογία ξεστόμιζαν οι εκάστοτε υπουργοί. Αν και η ανέλιξή του στον υπουργικό θώκο, μας δίνει κάθε δικαίωμα να το υποθέσουμε. Πρέπει ωστόσο κάποιος να πει στο «συνάδελφο» υπουργό - επειδή φαίνεται ότι κάτι τέτοιο δε συμπεριλαμβάνεται στα προσωπικά του επαγγελματικά βιώματα - ότι για να είσαι δημοσιογράφος δεν είναι ανάγκη να είσαι σώνει και καλά χαϊβάνι. Και πως η πρόκληση στη νοημοσύνη των πρώην συναδέλφων έχει και όρια. Και επειδή συχνά πυκνά χρησιμοποιεί τον όρο «συνάδελφε» για να απευθυνθεί στους δημοσιογράφους του εργατικού ρεπορτάζ, καλό θα ήταν να ξεκινήσει κάποια στιγμή και τις «συναδελφικές» τακτικές ενημερώσεις, όπως οφείλει, όχι μόνο απέναντι στον Τύπο, αλλά κυρίως απέναντι στον ελληνικό λαό...
Ηταν η πρώτη στον κόσμο απόπειρα της εργατικής τάξης να ανοίξει το δρόμο προς τον κομμουνισμό. Το συγκεκριμένο έργο του Μαρξ, αποτελεί έναν ακόμη θεμελιώδη κρίκο στη θεωρία για την επανάσταση. Αποδεικνύει με σαφήνεια και επιστημονική τεκμηρίωση όχι μόνο το αντικειμενικά αναπόφευκτο της Κομμούνας στην εποχή της, αλλά και το γιατί και πώς η εργατική τάξη βρέθηκε στο προσκήνιο του κοινωνικοπολιτικού αγώνα ως «τάξη για τον εαυτό της», για τα δικά της γενικά συμφέροντα, αλλά και για το σύνολο των λαϊκών συμφερόντων, ενάντια στην αστική τάξη. Ο Μαρξ, μαζί με την ανάλυση των ιστορικοπολιτικών στοιχείων της εποχής που συνέβαλαν στο ξέσπασμα της πρώτης προλεταριακής επανάστασης, κάνει ανάλυση των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών της εποχής, μελετώντας και αποδεικνύοντας τη συνύπαρξη των υλικών και αντικειμενικών προϋποθέσεων με τον υποκειμενικό παράγοντα στην επανάσταση. Αναφέρει τις ώριμες υλικές προϋποθέσεις για τη συγκεκριμένη εξέλιξη, αλλά και για τις ταξικές σχέσεις, το ρόλο των τάξεων, το περιεχόμενο των αντιθέσεων και την έκφρασή τους στη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, την αφορμή, για να πάρουν οι προλετάριοι την κατάσταση στα χέρια τους, αλλά και το κοινωνικοοικονομικό περιεχόμενο της πρώτης προλεταριακής επανάστασης και την εμφάνιση της πρώτης μορφής δικτατορίας του προλεταριάτου.
Τα σημάδια από τη μάχη για το «ευρωσύνταγμα» και το ηχηρό ράπισμα του «όχι» από το γαλλικό λαό, έχουν αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια τους στο νεογκολικό Πρόεδρο. Η δημοτικότητά του έχει καταρρεύσει. Και δε φαίνεται να μπορεί να «αναστηλωθεί» από τις πομπώδεις διακηρύξεις του «κατά της τρομοκρατίας», όπου φρόντισε να θυμίσει τη «διαφορετική πολιτική που η Γαλλία έχει ακολουθήσει απέναντι στο μουσουλμανικό κόσμο και στον πόλεμο στο Ιράκ».
Προειδοποίησε τους συμπατριώτες του ότι «καμία χώρα δεν είναι ασφαλής απέναντι στους τρομοκράτες μετά από ό,τι έγινε στο Λονδίνο». Στα δρακόντεια μέτρα για τις εκδηλώσεις της 14ης Ιούλη συμπεριλήφθηκε ακόμη και η άρση της συνθήκης Σένγκεν που επανέφερε τους ελέγχους στα σύνορα. Ο υπουργός Εσωτερικών, Σαρκοζί, προειδοποίησε ότι θα «ασκήσει δίωξη σε όσους ιμάμηδες κηρύττουν τη βία».
Ολα αυτά, κάθε άλλο παρά τονώνουν, φυσικά, το προφίλ του Σιράκ. Ιδιαίτερα σε μια χώρα που συζητά πολύ για τις ατομικές ελευθερίες και που φιλοξενεί την πολυπληθέστερη μουσουλμανική κοινότητα της Ευρώπης. Παρ' όλα αυτά, ο Πρόεδρος μοιάζει αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει το φόβο που προκαλεί η απειλή της τρομοκρατίας, προκειμένου να περισώσει κάτι από την αίγλη και την προδιαγραφόμενη πτώση του.