Τα σχέδια των Αμερικανών στην περιοχή - με την ανοιχτή στήριξη - του Ισραήλ συνεχίζουν να είναι ενεργά
Associated Press |
Από την πρόσφατη συνάντηση Τζ. Μπους - Μ. Αμπάς |
Σε επίπεδο εντυπώσεων, ο Παλαιστίνιος Πρόεδρος δε θα πρέπει να είναι δυσαρεστημένος. Εγινε αποδέκτης θερμών δηλώσεων εκ μέρους του Πλανητάρχη, ο οποίος τον χαρακτήρισε «άνθρωπο εμπιστοσύνης και ειρήνης», αναβαθμίζοντάς τον σε «συνομιλητή ίσης αξίας» με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Σαρόν, που, επίσης, έχει εισπράξει ανάλογους χαρακτηρισμούς. Επίσης, ο Μπους επανέλαβε το «όραμά» του για τη δημιουργία δύο ανεξάρτητων κρατών και δε δίστασε να επικρίνει το Ισραήλ «για την εποικιστική του πολιτική», υπενθυμίζοντας στους «καλούς συμμάχους» ότι «θα πρέπει να διαλύσουν τους παράνομους εποικισμούς».
Φυσικά, ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν έκανε ούτε μία νύξη στα ουσιαστικά προβλήματα που διαιωνίζουν την ισραηλινο-παλαιστινιακή διένεξη και θα μπορούσαν να περιγραφούν με μία μόνο λέξη: Κατοχή. Από το γεγονός αυτό απορρέουν όλα τα υπόλοιπα: οι πρόσφυγες, οι εποικισμοί, η οργή, η απελπισία, η βία, το τείχος. Αυτή την τόσο απλή λέξη η αμερικανική διπλωματία δεν την έχει χρησιμοποιήσει ποτέ, ούτε, όπως φαίνεται, πρόκειται να το πράξει.
Το Ισραήλ είναι ένας πολύ καλός σύμμαχος, που χρησιμοποιείται με ποικίλους τρόπους, άμεσους και έμμεσους, ως δούρειος ίππος των αμερικανικών συμφερόντων στην πολύτιμη, γεωστρατηγικά, περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ουδείς λόγος υπάρχει να ανατραπεί η πάγια υποστήριξη που παρείχαν οι ΗΠΑ στις ισραηλινές κυβερνήσεις τόσο διπλωματικώς, ενισχύοντας τη διαρκή περιφρόνηση κάθε έκφρασης διεθνούς δικαίου (αποφάσεις ΟΗΕ, συνθήκες της Γενεύης για τις κατεχόμενες περιοχές κλπ) όσο και χρηματικώς.
Βέβαια, οι διαμορφωθείσες, σήμερα, συνθήκες στον ευρύτερο αραβικό χώρο και ιδιαίτερα το κλιμακούμενο αιματοκύλισμα στο Ιράκ, ωθούν την Ουάσιγκτον σε μια προσεκτικότερη «διαχείριση» της κατάστασης, τουλάχιστον σε επίπεδο εντυπώσεων. Φιλοφρονήσεις, χειραψίες και παράθεση «οραμάτων» εκτιμάται ότι έχουν «θετικό αντίκτυπο» στην αραβική κοινή γνώμη, που αντιμετωπίζει ως αιχμή του δόρατος της βαθιάς και χρόνιας δυσαρέσκειάς της για την αμερικανική πολιτική, το Παλαιστινιακό. Και όσο κλιμακώνεται η ένταση στην ευρύτερη περιοχή, τόσο οι εξελίξεις και ο χειρισμός, σε διπλωματικό επίπεδο, θα συνδέει τα «ανοιχτά μέτωπα» μεταξύ τους.
Ολα αυτά, βέβαια, δε σημαίνουν τίποτε ουσιαστικά. Κανείς δε θα υποχρεώσει τον ισραηλινό στρατό να άρει τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας και τους αποκλεισμούς, να σταματήσει τους εξευτελισμούς, να διαλύσει τα σημεία ελέγχου και να καταστρέψει το τείχος. Ούτε πρόκειται κανείς να πιέσει την ισραηλινή ηγεσία να εφαρμόσει αποφάσεις του ΟΗΕ που έχει ποδοπατήσει εδώ και χρόνια ή να διαλύσει τους «νόμιμους» εποικισμούς, των οποίων την ύπαρξη, παλαιότερα, ο Πρόεδρος Μπους αναγνώρισε ως «μη αναστρέψιμο δεδομένο».
Για τον ίδιο τον παλαιστινιακό λαό, δεν μπορούν να υπάρξουν αυταπάτες. Τίποτε δεν έχει αλλάξει. Το ό,τι μέχρι σήμερα το θέμα παραμένει στην επικαιρότητα και έχει, κατά διαστήματα, κερδίσει μερικές «ανάσες ζωής» οφείλεται στον αγώνα και στο αίμα των παιδιών του, που ακόμη και αυτές τις ημέρες της απόλυτης ηρεμίας, συνεχίζουν να σκοτώνονται και να τραυματίζονται μακριά από κάμερες. Και μόνο έτσι, θα διατηρηθεί ζωντανό το δικό του όραμα για πραγματική και βιώσιμη ανεξαρτησία.
Εκκληση να κλείσουν το συντομότερο τα λευκά κελιά της απομόνωσης στις φυλακές υψίστης ασφαλείας τύπου F απευθύνει ο Σααντέντ Μπετζερικλί, διευθυντής στην επαρχία Μπατμάν της Ενωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (IHD) της Τουρκίας, ώστε να γίνει σεβαστή η αξιοπρέπεια των κρατουμένων. «Οι φυλακές αυτές», λέει ο Μπετζερικλί, «αντιτίθενται σε θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες». Η χρήση των Λευκών Κελιών από το 2000, όταν - σε μια βάρβαρη, θεαματική και αιματηρή επιχείρηση - χιλιάδες, στην πλειοψηφία τους πολιτικοί κρατούμενοι μεταφέρθηκαν βίαια σε αυτές, προκαλούν αντιδράσεις σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο από οργανώσεις προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κόμματα της αριστεράς.
Η αντιμετώπιση των πολιτικών κρατούμενων με τον εγκλεισμό τους σε κελιά όπου πρακτικά επικρατεί συνεχής απομόνωση, αποτελεί κατάφωρη αδικία και άνιση μεταχείριση σε σύγκριση με τις συνθήκες που επικρατούν όσον αφορά τους ποινικούς κρατούμενους, προσθέτει ο Μπετζερικλί. «Θέλουμε να προστατεύεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια όλων των κρατουμένων και καταδίκων, χωρίς να διαχωρίζονται οι ποινικοί από τους πολιτικούς κρατούμενους», εξηγεί.
Ο Μπετζερικλί καλεί να αναφέρονται οι υποθέσεις βασανισμών κρατουμένων και οι υπεύθυνοι να τιμωρούνται, να επεκταθούν οι κοινοί χώροι διαβίωσης των κρατουμένων στις φυλακές τύπου F, να σταματήσουν οι εξωδικαστικές συλλήψεις και φυλακίσεις που τον τελευταίο καιρό πολλαπλασιάζονται στην επαρχία Μπατμάν, ενώ επισημαίνει ότι παρά τον «εξευρωπαϊσμό» του νομικού πλαισίου της Τουρκία, εξακολουθούν να ακολουθούνται διοικητικές πρακτικές που αρνούνται στους πολίτες την ελευθερία της έκφρασης, της οργάνωσης και των πεποιθήσεων.
ΚΑΜΠΟΥΛ.- Ο αφγανικός χειμώνας, λόγω των σφοδρών χιονοπτώσεων, «παραδοσιακά» σηματοδοτεί τη διακοπή του πολέμου στη χώρα τα τελευταία 25 χρόνια - γιατί τόσα ζουν οι κάτοικοί της σε εμπόλεμη κατάσταση. Αλλά τα τελευταία δύο χρόνια, σημειώνει η εφημερίδα Asia Times, οι δυνάμεις που πολεμούν τους Αμερικανούς και τους συμμάχους τους που έχουν επιβάλει κατοχή στη χώρα έχουν μεταβάλει τους όρους διεξαγωγής του πολέμου. Πριν από δύο χρόνια, το χειμώνα, σημειώθηκαν οι πρώτες επιθέσεις αυτοκτονίας στην ιστορία της χώρας. Και πέρυσι, το 2004, οι σποραδικές αντάρτικες επιθέσεις δε σταμάτησαν ποτέ.
Αυτό το χειμώνα, οι Ταλιμπάν σχεδίαζαν να προσελκύσουν ορισμένους πολέμαρχους στον πόλεμό τους, δελεάζοντάς τους με υποσχέσεις προστασίας στις δραστηριότητές τους: Την καλλιέργεια παπαρούνας, την παρασκευή και το λαθρεμπόριο οπίου και ηρωίνης - όσους, εν πάση περιπτώσει, δε διαθέτουν αρκετά μεγάλους ιδιωτικούς στρατούς, ή δεν έχουν επαρκώς καλές επαφές με τους κατοχικούς.
Ωστόσο, η πολεμική τους εκστρατεία διαθέτει πλέον μια ακόμη «ενίσχυση», σε επίπεδο προπαγάνδας: Μετά τις αναφορές περί σύλησης του κορανίου στο Γκουαντανάμο και το Μπάγκραμ, οι αναφορές στα ΜΜΕ για τη σύληση σορών μαχητών των Ταλιμπάν από Αμερικανούς στρατιώτες ειδικευμένους στις «ψυχολογικές επιχειρήσεις», γνωστότερες στη στρατιωτική ιδιόλεκτο των ΗΠΑ ως psyops, ξεσηκώνουν άλλο ένα κύμα οργής σε μεγάλο μέρος των μουσουλμάνων. Ακόμη και ο πρώην άνθρωπος της CIA, Χάμιντ Καρζάι, ο οποίος είναι σήμερα πρόεδρος του Αφγανιστάν, αναγκάστηκε να πει ότι «καταδικάζουμε με τον εντονότερο τρόπο την ασέβεια σε ανθρώπινα σώματα, είτε είναι εχθρών, είτε φίλων». Ο χαρακτήρας της προσβολής των σορών των Ταλιμπάν - το ότι οι Αμερικανοί τα είχαν στρέψει προς τη Μέκκα - και τα όσα είπαν, όπως καταγράφηκαν στο βίντεο ενός «ενσωματωμένου» δημοσιογράφου του αυστραλιανού τηλεοπτικού δικτύου SBS, καθιστούν το πράγμα ακόμα περισσότερο εκρηκτικό.
Στην περίπλοκη φυλετική δομή του Αφγανιστάν, συνεκτικός δεσμός της οποίας είναι το ισλάμ, αυτή η προσβολή θα έχει πολύ ευρύτερες συνέπειες από όσο νομίζουν οι Αμερικανοί, οι πρεσβείες των οποίων σε όλο τον κόσμο έσπευσαν, κατόπιν οδηγιών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, να εκδώσουν δελτία Τύπου, στα οποία επιχείρησαν να πείσουν - όχι πολύ πειστικά - ότι όσα απεικονίζονται στο βίντεο είναι μια «εξαίρεση», λόγω υπερβάλλοντος ζήλου. Πράγμα, που μοιάζει απίθανο, με δεδομένο ότι τέτοιες «πρωτοβουλίες» δεν αναλαμβάνονται από χαμηλόβαθμους, ούτε τυχαία.
Παράλληλα, η προσπάθεια των Αμερικανών να δημιουργήσουν ένα κίνημα «αντίβαρο» στους Ταλιμπάν, το «Jaishul Muslim», τελικά στράφηκε εναντίον τους: Τα μέλη της ομάδας που δημιουργήθηκε με στόχο να διασπαστούν οι Ταλιμπάν τελικά ...ενώθηκε με αυτούς, αλλά οι Ταλιμπάν τους θεώρησαν «αναξιόπιστους» και τους εξεδίωξαν από τις τάξεις τους. Τώρα, οι περισσότεροι πολέμαρχοι του νότου στρέφονται - ξανά - στους Ταλιμπάν.
Ο σεισμός στο Πακιστάν και η μεταφορά μεγάλου μέρους των δυνάμεων που στάθμευαν εκεί στις σεισμόπληκτες περιοχές, συμβάλλει στην «ευνοϊκή» συγκυρία για τους Ταλιμπάν: Μπορούν, ξανά, να δρουν στις ορεινές μεθοριακές περιοχές σχεδόν ανενόχλητοι, αφού, παρά το γεγονός ότι οι Αμερικανοί ήδη επιχειρούν εκεί, δεν καταφέρνουν να τους «εξουδετερώσουν».