Στο νησί της Επανάστασης ο σοσιαλισμός προχωράει, καλυτερεύει τη ζωή των ανθρώπων και μπαίνει «καρφί στο μάτι» του ιμπεριαλισμού
Fernando Garcia - Oscar Sola |
Ιστορική φωτογραφία. Στις 8 Γενάρη του 1959, ο Φιντέλ Κάστρο, ο Τσε Γκεβάρα και ο Καμίλο Σιενφουέγος μπαίνουν στην Αβάνα. Ο λαός πανηγυρίζει το θρίαμβο της νίκης στους δρόμους |
Ερνέστο Τσε Γκεβάρα
Γιορτάζει γιατί παρά τις αντίξοες συνθήκες η οικοδόμηση του σοσιαλισμού προχωρά, οι δείκτες ανάπτυξης άγγιξαν το 11,8%, το βιοτικό επίπεδο συνεχώς βελτιώνεται. Ο κουβανικός λαός νικά...
Νικά συνεχώς από τις 31 Δεκέμβρη του 1959, όταν ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του κουβανικού στρατού ενημέρωσε τον δικτάτορα Μπατίστα ότι δεν υπάρχει καμιά ελπίδα να εμποδιστεί η προέλαση των επαναστατών προς την Αβάνα.
Η πληροφόρηση ήταν απολύτως ακριβής. Φάλαγγες ανταρτών, με επικεφαλής τον Φιντέλ Κάστρο, τις τελευταίες μέρες του Δεκέμβρη του '59 κύκλωσαν το Σαντιάγο Ντε Κούμπα. Ανταρτικές δυνάμεις υπό τον Ραούλ Κάστρο ελέγχανε την επαρχία του Οριέντε, ενώ οι δυνάμεις του Τσε Γκεβάρα και του Καμίλο Σιενφουέγος πολεμούσαν στα περίχωρα της Σάντα Κλάρα, λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την κουβανική πρωτεύουσα. Επιπλέον, σε όλο το νησί γίνονταν σαμποτάζ και επιθέσεις κατά στρατιωτικών στόχων του δικτατορικού καθεστώτος και κάθε λογής άλλες ενέργειες, στις οποίες συμμετείχε ενεργά ο λαός, εκφράζοντας την ταύτισή του με την επανάσταση.
Associated Press |
Ο λαός της Κούβας διαδηλώνει και έχει αποδείξει πολλές φορές ότι δε διαπραγματεύεται την ανεξαρτησία του |
Η κουβανική Επανάσταση ασφαλώς δεν είχε εύκολο δρόμο μετά την επικράτησή της. Είχε να αντιμετωπίσει σοβαρά και οξύτατα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα. Επρεπε να απαλλάξει τη χώρα από την εξάρτηση στο βορειοαμερικανικό ιμπεριαλισμό, πράγμα που σήμαινε ότι ταυτόχρονα έπρεπε να προωθήσει βαθύτατους κοινωνικοπολιτικούς μετασχηματισμούς, οι οποίοι θα εξασφάλιζαν την εθνική ανεξαρτησία και την κοινωνική απελευθέρωση. Συνεπώς, από τα ίδια τα πράγματα, η κουβανέζικη επανάσταση οδηγήθηκε στο μόνο δρόμο που της εξασφάλιζε τη νίκη πάνω στον ιμπεριαλισμό και τις εκμεταλλεύτριες τάξεις. Ηταν ο δρόμος του σοσιαλισμού. Σχεδόν τρία χρόνια μετά, την Πρωτομαγιά του 1961 ο Κάστρο ανήγγειλε ότι η Επανάσταση θα μετεξελιχθεί σε σοσιαλιστική.
Το μένος πλέον των Ηνωμένων Πολιτειών θεριεύει... Μεμιάς επιχείρησαν να πνίξουν το νεογέννητο επαναστατικό κράτος και να στραγγαλίσουν τον κουβανικό λαό. Εκπαίδευσαν και εξόπλισαν Κουβανούς αντεπαναστάτες, οργάνωσαν στρατιωτικές επεμβάσεις κι ένα στραγγαλιστικό οικονομικό και πολιτικό αποκλεισμό του νησιού της Επανάστασης που διαρκεί ως σήμερα.
Οι Κουβανοί άντεξαν, δημιούργησαν πολλά, έχοντας την αμέριστη υποστήριξη και βοήθεια της ΕΣΣΔ και των άλλων σοσιαλιστικών χωρών. Συνεχίζουν να αντέχουν και σήμερα, μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στην Ευρώπη, την προσωρινή ήττα και τον πολύ αρνητικό συσχετισμό δύναμης παγκόσμια. Η σοσιαλιστική Κούβα σήμερα, με τη διεθνιστική της αλληλεγγύη σε άλλους λαούς στη Λατινική Αμερική αλλά και σε όλο τον κόσμο, είναι σημείο αναφοράς του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.
Η Επανάσταση στην Κούβα δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία αλλά ώριμη ανάγκη, αποτέλεσμα και συνέχεια των πολύχρονων αγώνων του λαού για εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία.
Συνάμα εξακολουθεί να είναι το ζωντατό παράδειγμα και η απόδειξη πως ο σοσιαλισμός δεν είναι ουτοπία, πως η αντιιμπεριαλιστική πάλη φέρνει αποτέλεσμα, πως ο ιμπεριαλισμός μπορεί να ηττηθεί, πως οι λαοί μπορούν να νικούν. Και να οικοδομούν μία άλλη κοινωνία, όπου υπάρχει πραγματική ισότητα των φύλων. Ισότητα που έφερε η επανάσταση στην Κούβα και οδήγησε στο να κατακτήσουν οι γυναίκες τη θέση που τους αρμόζει στην κουβανική κοινωνία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια μεγαλύτερης βελτίωσης, όπως τονίζουν εξάλλου οι ίδιοι Κουβανοί αξιωματούχοι.
Ισότητα και ισονομία όλων των πολιτών σε όλους τους τομείς, στην Υγεία, την Παιδεία, την Εργασία... αναφαίρετα δικαιώματα του ανθρώπου που δυστυχώς πια θεωρούνται προνόμια στον καπιταλιστικό κόσμο.
Τα αποτελέσματα από τη δωρεάν και καθολική, χωρίς καμιά εξαίρεση, πρόσβαση του κουβανικού λαού στις υπηρεσίες Υγείας, μαρτυρούν από μόνα τους τα επιτεύγματα που πραγματοποίησε το σοσιαλιστικό κράτος στα 47 χρόνια της ύπαρξής του. Το σύστημα Υγείας της Κούβας, το οποίο θεωρείται από τα καλύτερα στον κόσμο, δίνει έμφαση στην πρωτοβάθμια υγεία και στην προληπτική ιατρική, με αιχμή του δόρατος τον οικογενειακό γιατρό. Ιδιαίτερη μέριμνα υπάρχει στην καταπολέμηση της παιδικής θνησιμότητας και τη φροντίδα της εγκύου, με αποτέλεσμα - σύμφωνα με εκθέσεις διεθνών οργανισμών - να έχει από τα χαμηλότερα ποσοστά παιδικής θνησιμότητας στον κόσμο, ακόμη και από τις θεωρούμενες «ανεπτυγμένες χώρες» της Δύσης και φυσικά πολύ χαμηλότερα από τις ΗΠΑ.
Ο προσδοκώμενος μέσος όρος ζωής στην Κούβα αγγίζει σήμερα σχεδόν τα 75 χρόνια, με προοπτική να φτάσει τα 80 πριν από το 2010. Η ραγδαία βελτίωση του βιοτικού επιπέδου στο Νησί της Επανάστασης είναι αποτέλεσμα και της ιατρικής έρευνας που ακμάζει στη χώρα και μάλιστα μέσα στις ασφυκτικές συνθήκες του ιμπεριαλιστικού αποκλεισμού, που επεκτείνεται και στην παρεμπόδιση της επιστημονικής συνεργασίας με ερευνητές, κυρίως των ΗΠΑ. Οι Κουβανοί γιατροί ερευνητές και η αναπτυσσόμενη βιοτεχνολογία «ευθύνονται» για την παραγωγή 600 νέων ιατρικών προϊόντων, κύρια εμβολίων και παρασκευασμάτων για την αντιμετώπιση επιδημιολογικών και άλλων ασθενειών. Αλματα έχουν γίνει σε όλους σχεδόν τους τομείς της ιατρικής, με τελευταίο επίτευγμα αυτό στην οφθαλμολογία, όπου η Κούβα προσφέρει εκτός των πολιτών της τις πρωτότυπες θεραπείες και σε άλλους λαούς. Μόνο φέτος 400 άνθρωποι από το Εκουαδόρ με πολύ σοβαρά προβλήματα στα μάτια εγχειρίστηκαν στην Κούβα...
Εξάλλου, στο πλαίσιο της έμπρακτης αλληλεγγύης της στους λαούς των άλλων χωρών της Λατινικής Αμερικής, όπου οι υπηρεσίες Υγείας είναι υποβαθμισμένες, η Κούβα φιλοξενεί στη Λατινοαμερικανική Σχολή Ιατρικής χιλιάδες φοιτητές από 24 χώρες, 4 από τις οποίες βρίσκονται στην Αφρική. Πάνω από 25.000 Κουβανοί γιατροί προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε 64 άλλες χώρες και μόνο στην Αϊτή το 80% των ιατρικών αναγκών καλύπτεται από γιατρούς της Κούβας. Συνολικά, πάνω από 1.000.000 δολάρια επενδύονται από το σοσιαλιστικό κράτος κάθε χρόνο για την υγεία του κουβανικού λαού.
Οι πέντε Κουβανοί ήρωες |
Στις 10 Αυγούστου, 17 μήνες μετά την έφεση, που κατέθεσαν στις 10 Μάρτη του 2004 οι δικηγόροι υπεράσπισης των Κουβανών ηρώων Ρενέ Γκονσάλες, Χεράρδο Ερνάντες Νορντέλο, Ραμόν Λαμπανίνιο, Αντόνιο Γκερέρο, Φερνάντο Γκονσάλες Γιορτ, το 11ο Περιφερειακό Εφετείο της Ατλάντας αποφάσισε ότι οι πέντε δεν είχαν δίκαιη δίκη στο Μαϊάμι και για το λόγο αυτό η δίκη θα πρέπει να επαναληφθεί.
Σύμφωνα με το σκεπτικό των τριών δικαστών του περιφερειακού δικαστηρίου, (93 σελίδες κείμενο) γίνονται αποδεκτά τρία εκ των βασικών επιχειρημάτων, για τα οποία οι συνήγοροι υπεράσπισης είχαν εφεσιβάλει την πρωτόδικη απόφαση.
1. Οτι ο εγκλεισμός τους επί 17 μήνες σε κελιά απομόνωσης ήταν παράνομος.
2. Οι δικηγόροι υπεράσπισης αποστερήθηκαν της δυνατότητας εξέτασης κρίσιμων στοιχείων και αποδείξεων της νομικής διαδικασίας, καθώς η κυβέρνηση επικαλέστηκε την Πράξη Προστασίας Απόρρητων Πληροφοριών.
3. Οτι η δίκη τους ήταν έκνομη, καθώς ο τόπος στον οποίο εκδικάστηκε, (σ.σ. το Μαϊάμι, έδρα της αντικουβανικής μαφίας) δεν παρείχε τα εχέγγυα για δίκαιη αντιμετώπισή τους από τους δικαστές και τους ενόρκους.
Σύμφωνα με τους δικηγόρους των αγωνιστών, βαρύνουσα σημασία στην απόφαση αυτή είχε και η απόφαση στις αρχές του καλοκαιριού της ειδικής επιτροπής για τις Αυθαίρετες Κρατήσεις του ΟΗΕ, που μετά την εξέταση της υπόθεσης των πέντε Κουβανών Αγωνιστών έκρινε ότι τόσο η δίκη όσο και η κράτησή τους αποτελούν σοβαρές παραβιάσεις.
Επίσης όλη τη χρονιά υπήρξε μια έντονη δραστηριότητα και από τις 260 Επιτροπές Αλληλεγγύης σε 87 χώρες σε όλο τον κόσμο, ενώ συγγενείς των αγωνιστών συμμετείχαν σε μια διεθνή καμπάνια ενημέρωσης της κοινής γνώμης για την υπόθεση αυτή με επισκέψεις σε πολλές χώρες. Στη χώρα μας βρέθηκε η Αντριάνα Πέρες, σύζυγος του Χεράρδο Νορντέλο (ο «Ρ» στις 17/4 δημοσίευσε συνέντευξή της) που συμμετείχε σε εκδηλώσεις και συναντήσεις με φορείς. Είχε συνάντηση επίσης με την Αλέκα Παπαρήγα, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ η οποία είχε δηλώσει τονίζοντας την ανάγκη της συμπαράστασης και της ευαισθητοποίησης ακόμα περισσότερου κόσμου ότι «στις σημερινές συνθήκες η υπόθεση αυτή αντιπροσωπεύει τον ηρωισμό του λαού της Κούβας, και οι πέντε Κουβανοί δείχνουν το μέτρο της ανθρώπινης θυσίας».
Ολη αυτή η δραστηριότητα αποδεικνύεται ότι έχει αποτελέσματα. Αυτό που μένει για να ολοκληρωθεί μια πρώτη νίκη μετά την αποδοχή της έφεσης, είναι η οριστική απελευθέρωση των πέντε, που υπερασπίστηκαν την ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της πατρίδας τους.
«Είναι μία νίκη ενάντια σε αυτούς που προωθούν την τρομοκρατία και φυλακίζουν νέους ανθρώπους που δρουν ενάντια στην τρομοκρατία των ΗΠΑ», είχε δηλώσει ο πρόεδρος του Κουβανικού Κοινοβουλίου Ρικάρντο Αλαρκόν αμέσως μετά την ανακοίνωση της απόφασης, και πρόσθεσε ότι «αυτό που πρέπει να πράξει τώρα η κυβέρνηση των ΗΠΑ, είναι να τους απελευθερώσει αμέσως».
(για την ΚΕΝ Τσεχίας)
ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΗ η απάντηση κι η κουβέντα μέσα από παλιές θύμησες στην ανακοίνωση - κάλεσμα που απευθύνει η Κομμουνιστική Ενωση Νεολαίας (ΚΕΝ) Τσεχίας σε κάθε προοδευτικό άνθρωπο. Η επίθεση εναντίον της ΚΕΝ αποτελεί μέρος της αντικομμουνιστικής εκστρατείας που το τελευταίο διάστημα εξελίσσεται στην Τσεχία. Στόχος επίσης είναι έμμεσα και το Κομμουνιστικό Κόμμα Βοημίας - Μοραβίας (Τσεχίας), που είναι κόμμα κοινοβουλευτικό.
ΜΕ ΤΟΥΣ νεολαίους, τους νέους αγωνιστές της Τσεχίας παλιά η γνωριμιά, ιδιαίτερα στα χρόνια της χιτλερικής κατοχής.
ΑΥΤΟ, που αντιμετωπίζουν σήμερα οι νεολαίοι σύντροφοί μας της Τσεχίας το ζήσαμε σ' όλη την αγριότητα κι εμείς μόλις είχε τελειώσει ο μεγάλος πόλεμος και με τα νομικά τους τερτίπια προχώρησαν στη διάλυση της θρυλικής οργάνωσής μας, της ΕΠΟΝ.
ΔΙΧΩΣ ΝΑ έχουν βάσιμα επιχειρήματα για να στηρίξουν την αίτηση διάλυσης, αντίθετα είχαν απ' όλες τις πλευρές μαρτυρίες γόνιμης μορφωτικής κι εκπολιτιστικής δράσης που οι γειτονιές την ήθελαν και την αναζητούσαν. Ετσι η δίκη στην εξέλιξή της άλλαξε πορεία και οι δικηγόροι της έφτασαν να τονίσουν ότι από τη δράση της ΕΠΟΝ στα χρόνια της χιτλεροφασιστικής κατοχής κινδύνευαν τα μυστικά της ατομικής βόμβας. Επικίνδυνοι λοιπόν οι ΕΠΟΝίτες μπορούσαν να κλέψουν τις βόμβες τις ατομικές!!!
ΣΤΗ ΔΙΚΗ εκείνη οι σκευωροί και κατήγοροι γελοιοποιήθηκαν και όλες οι συκοφαντίες ξετινάχτηκαν. Μα τελικά η απόφαση για τη διάλυση της ΕΠΟΝ είχε προσχεδιαστεί από τα ανώτερα κλιμάκια του δοσιλογισμού και των Αμερικάνων. Η ΕΠΟΝ σαν οργάνωση διαλύθηκε κι από τον Οκτώβρη του 1947 απαγορεύτηκε και η κυκλοφορία της «Νέας Γενιάς».
Ο ΚΩΣΤΑΣ Καραγιώργης λίγες μέρες πριν βγει η απόφαση της διάλυσης σε κύριο άρθρο του στο «Ρ» έγραφε: «... Οι δικαστές που θα 'βαζαν την υπογραφή τους κάτω από μια επαίσχυντη απόφαση που θα "διέλυε" την ΕΠΟΝ θα έπρεπε να ξέρουν ότι θα ήταν ακριβώς σαν να "διέλυαν" έπειτα από το '21 μια Φιλική Εταιρεία της νέας γενιάς. Η ΕΠΟΝ είναι το πρόσφατο τρισένδοξο παρελθόν της νεολαίας μας. Είναι το σκληρό αλλά εθνικά υπερήφανο και μαχητικό παρόν της. Θα γίνει οπωσδήποτε και το ελπιδοφόρο μέλλον της...».
ΞΕΧΝΙΟΥΝΤΑΙ, αγαπητοί σύντροφοι της ΚΕΝ, τα όσα έγραψε ο δικός σας κορυφαίος αντιφασίστας δημοσιογράφος ο Ιούλιος Φούτσικ; Θα αναδειχτεί με την πένα του στην καθημερινή πάλη που έδιναν τότε οι κομμουνιστές μαζί με τους Τσεχοσλοβάκους πατριώτες ενάντια στους χιτλερικούς εισβολείς.
ΣΚΥΨΑΜΕ κι εμείς στα δικά μας κάτεργα φυλακισμένοι και εξόριστοι για να διαβάσουμε και να ξαναδιαβάσουμε το συγκλονιστικό του βιβλίο «Με τη θηλιά στο λαιμό» που είναι ό,τι πιο ανθρώπινο μπορεί ν' αφήσει κληρονομιά ένας μελλοθάνατος που έχει πέσει στα χέρια της Γκεστάπο.
ΣΤΑ χέρια μας ακόμη το δραματικά επίκαιρο βιβλίο του ήρωα δημοσιογράφου Φούτσικ. «Δεν υπάρχουν - έλεγε - ο Φούτσικ δημοσιογράφοι ουδέτεροι, δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι που τοποθετούν τον εαυτό τους έξω από τα πράγματα. Αυτός, που διαλέγει το δημοσιογραφικό επάγγελμα οφείλει να το υπηρετήσει και να το ασκήσει σαν λειτούργημα». Μοναδικές δημοσιογραφικές διδαχές για τους νέους συναδέλφους για το σήμερα.
ΗΤΑΝ ένα φθινοπωρινό χάραμα (18 Σεπτέμβρη 1943) που οι χιτλερικοί δήμιοι ανέβαζαν στην κρεμάλα τον Φούτσικ. Τα στερνά του λόγια «έχουν δραματική επικαιρότητα». Ο δρόμος για τη σωτηρία της ανθρωπότητας βρίσκεται πολύ μακριά. Οι τελευταίες λέξεις του το 'χεουν συμπυκνώσει έτσι: «Μέσα στη ζωή δεν υπάρχουν θεατές. Η αυλαία σηκώνεται. Ανθρωποι σας αγάπησα πολύ. Αγρυπνάτε».
ΘΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ επίσης πάντα τις χαρούμενες μέρες (17 Νοέμβρη 1945) με τη σύγκληση του Παγκόσμιου Συνεδρίου των Σπουδαστών στην Πράγα στην οποία πήρε μέρος και η ΕΠΟΝ με αντιπροσωπεία σπουδαστών.
ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ στιγμή που έζησαν οι φοιτητές - σύνεδροι όταν το συνέδριο τίμησε τους νεκρούς συναδέλφους τους στον τόπο που τους δολοφόνησαν οι χιτλερικοί. Στις 17 Νοέμβρη του 1939 χιλιάδες φοιτητές της Πράγας ξεσηκώθηκαν εναντίον της φασιστικής τυραννίας.
ΟΙ ΝΕΟΛΑΙΟΙ σύντροφοί μας από την Τσεχία, η ΚΕΝ Τσεχίας, με το κάλεσμά τους καλούν κάθε προοδευτικό άνθρωπο που θέλει να εκφράσει τη διαμαρτυρία του ενάντια στην προσπάθεια ποινικοποίησης του κομμουνιστικού κινήματος, που είναι επίθεση στα ατομικά δικαιώματα και φυσικά να εκφράσει την αλληλεγγύη του, αποστέλλοντας επιστολές διαμαρτυρίας στην εξής διεύθυνση:
Ministerstvo vnitra odderenti volebni a sdruzovani
Namesti Hrdinu 3,
140 21 Praha 4
FAX: 974 816 872
Και στην ηλεκτρονική διεύθυνση: stiznosti@mvcr.cz
Αντίγραφα αυτών των επιστολών διαμαρτυρίας μπορούν να αποστέλλονται και στη διεύθυνση της ΚΕΝ (KSM) ksm@ksm.cz
Το χρονικό της υπόθεσης
Οι πέντε Κουβανοί αγωνιστές, που έχουν καταδικαστεί με βαριές ποινές στις ΗΠΑ - Ρ. Γκονσάλες 15 χρόνια φυλάκιση, Νορντέλο 2 φορές ισόβια και 15 μήνες φυλάκιση, Λαμπανίνιο μία ισόβια και 18 μήνες φυλάκιση, Γκερέρο μία ισόβια και 10 χρόνια φυλάκιση, Φ. Γκονσάλες Γιορτ 19 χρόνια φυλάκιση - συνελήφθησαν το Σεπτέμβρη του 1998. Δικάστηκαν σε μια δίκη που διήρκεσε περισσότερο από 7 μήνες, που παραβίασε κάθε έννοια Δικαίου, ακόμα και των νόμων των ΗΠΑ. Δεν επιτράπηκε αλλαγή τόπου διεξαγωγής της δίκης. Στους δικηγόρους, που ορίστηκαν από το αμερικανικό κράτος, δόθηκε μόνο το 20% της δικογραφίας και η δίκη έγινε σε οξύτατο πολιτικό και αρνητικό γι' αυτούς κλίμα.
Καμία από τις κατηγορίες, περί κατασκοπίας, δεν έγινε δυνατό να αποδειχτεί στη διαδικασία της δίκης. Οι πέντε Κουβανοί αναζητούσαν πληροφορίες δημόσιου χαρακτήρα για να προστατέψουν τον κουβανικό λαό από τρομοκρατικές ενέργειες, που προέρχονταν από τις εξτρεμιστικές αντικουβανικές οργανώσεις και πραγματοποιούνται εδώ και πάνω από 40 χρόνια. Σκοπός τους ήταν να προλάβουν το θάνατο Κουβανών πολιτών και κάθε πολίτη, που μπορούσε να είναι θύμα αυτών των ενεργειών. Επιπλέον, πολλές από αυτές τις πληροφορίες παραδίνονταν στις αμερικανικές αρχές, αφού αυτές οι οργανώσεις, που είναι μη κυβερνητικές, έκαναν ενέργειες κατά της Κούβας από το έδαφος των ΗΠΑ.