Με τις ευλογίες της κυβέρνησης η ολοκληρωτική πλέον παράδοση των τηλεπικοινωνιών στη γερμανική πολυεθνική
Associated Press |
Οι σημερινές εξελίξεις στον ΟΤΕ είναι φυσικό επακόλουθο της πολιτικής που εφάρμοσαν εναλλάξ οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για την παραχώρηση στο ιδιωτικό κεφάλαιο, μιας δημόσιας επιχείρησης στρατηγικής σημασίας |
Η συμφωνία «Μαρφίν» - «Ντόιτσε Τέλεκομ» έγινε με εγγυητή την ελληνική κυβέρνηση, η οποία επιδίωκε τον «στρατηγικό σύμμαχο» στον ΟΤΕ και για το σκοπό αυτό είχε έρθει σε απευθείας επαφή με την «Ντόιτσε Τέλεκομ» τον Οκτώβρη του 2006. Τότε, η προσφορά των Γερμανών για εξαγορά μεριδίου του ΟΤΕ, κυρίως με ανταλλαγή μετοχών, δεν κρίθηκε ικανοποιητική και οι διαπραγματεύσεις «πάγωσαν». Επακολούθησαν πολλές παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις για «στρατηγική συμμαχία» στον ΟΤΕ, μέχρι να φτάσει η κυβέρνηση στην τωρινή συμφωνία, η οποία εκτιμάται ότι έγινε μετά και από τις έντονες παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Ετσι, το γερμανικό κεφάλαιο, μετά τις αερομεταφορές και τον έλεγχο του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών «Ελ. Βενιζέλος», καθίσταται πλέον κυρίαρχο και στο νευραλγικό κλάδο των τηλεπικοινωνιών, με τον έλεγχο του ΟΤΕ. Οι Γερμανοί έχουν ξεκαθαρίσει ήδη ότι στόχος τους είναι να αυξήσουν το ποσοστό τους στον Οργανισμό, τουλάχιστον έως το 33%, καθώς και να αναλάβουν τον πλήρη έλεγχο του ΟΤΕ. Ετσι, είναι πλέον θέμα χρόνου η εγκατάσταση εκπροσώπων του γερμανικού κολοσσού στο μέγαρο του ΟΤΕ.
Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και η κυβέρνηση την περασμένη Πέμπτη είχε κιόλας την πρώτη επίσημη επαφή με τους Γερμανούς. Οι διαπραγματεύσεις γίνονται για την εκχώρηση επιπλέον ποσοστού μετοχών στην «Ντόιτσε Τέλεκομ», από το 28% που ελέγχει σήμερα το ελληνικό Δημόσιο, καθώς και για την εκχώρηση του «μάνατζμεντ» του Οργανισμού στο γερμανικό κολοσσό. Πρόθεση και των δύο πλευρών είναι να έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο μέχρι τις 7 Μάη 2008.
Η εκχώρηση των ελληνικών τηλεπικοινωνιών στο ιδιωτικό κεφάλαιο είναι ένα ακόμα δικομματικό έγκλημα, που το ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ και το ολοκληρώνει σήμερα η ΝΔ. Μετά τις αλλεπάλληλες μετοχοποιήσεις από τα μέσα της 10ετίας του '90, οι «θεσμικοί επενδυτές» κατέχουν σήμερα το 64,7% των μετοχών του ΟΤΕ και συνεπώς συγκροτούν ισχυρή πλειοψηφία, ενώ το ποσοστό του Δημοσίου έχει περιοριστεί στο 28%, μετά την εκχώρηση σε συνθήκες μυστικότητας από την κυβέρνηση της ΝΔ (Ιούνης 2006) επιπλέον ποσοστού 10,7% του ΟΤΕ σε Ελληνες και ξένους «θεσμικούς επενδυτές».
Με την «εισβολή» των Γερμανών στον ΟΤΕ κλείνει σχεδόν μια 15ετής περίοδος από την πρώτη προσπάθεια παράδοσης του ΟΤΕ σε ιδιώτες το 1992, από την τότε κυβέρνηση της ΝΔ με πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη και υπουργό Οικονομίας τον Στ. Μάνο. Απαρχή της σταδιακής εκποίησης του ΟΤΕ είναι το 1996, επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, με την πρώτη πώληση σε ιδιώτες «πακέτου» μετοχών του Οργανισμού. Μέχρι την εναλλαγή στην κυβερνητική εξουσία από το ΠΑΣΟΚ στη ΝΔ, τον Απρίλη του 2004, το ΠΑΣΟΚ είχε παραχωρήσει σε ιδιώτες το 66,3% των μετοχών του ΟΤΕ, αφήνοντας μόνο στη ΝΔ την ...εκκρεμότητα του «στρατηγικού συμμάχου».
Οι σημερινές εξελίξεις στον ΟΤΕ είναι φυσικό επακόλουθο της πολιτικής που εφάρμοσαν εναλλάξ οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για την παραχώρηση στο ιδιωτικό κεφάλαιο, μιας δημόσιας επιχείρησης στρατηγικής σημασίας. Η πολιτική αυτή είναι εναρμονισμένη με τη στρατηγική της λεγόμενης απελευθέρωσης των αγορών, η οποία από το 1991, στο πλαίσιο της Συνθήκης του Μάαστριχτ, έγινε καταστατικός χάρτης για την ΕΕ και τα κράτη - μέλη της. Μια πολιτική που «πέρασε» και με ευθύνη του ΣΥΝ, ο οποίος υπερασπιζόμενος την πολιτική της ΕΕ και τις «απελευθερώσεις» των αγορών, το θέμα που έθετε ήταν οι όροι του ξεπουλήματος των κρατικών επιχειρήσεων συνολικά και του ΟΤΕ ειδικότερα.
Η γερμανική επικυριαρχία και στις ελληνικές τηλεπικοινωνίες, πέραν των οδυνηρών συνεπειών για τους εργαζόμενους και τον ελληνικό λαό, σηματοδοτεί και την ολοκληρωτική απώλεια για το κράτος, ενός ακόμη σημαντικού εργαλείου παρέμβασης στο νευραλγικό και ιδιαίτερα ευαίσθητο χώρο των τηλεπικοινωνιών, στον οποίο τα τελευταία χρόνια επενδύονται τεράστια κεφάλαια.
Βέβαια, οι θιασώτες των αποκρατικοποιήσεων διατείνονται ότι η ...γερμανοποίηση του ΟΤΕ θα είναι ...ευεργετική και για την ελληνική οικονομία και για τους συνδρομητές, οι οποίοι θα ...απολαμβάνουν φθηνές και βελτιωμένες υπηρεσίες. Η αλήθεια φυσικά είναι ότι με τον «στρατηγικό σύμμαχο» στον ΟΤΕ, ουσιαστικά ενισχύεται η δύναμη των πολυεθνικών μονοπωλίων. Η ζωή, άλλωστε, έχει αποδείξει ότι οι κάθε μορφής αποκρατικοποιήσεις ωφελούν αποκλειστικά τα κέρδη του κεφαλαίου και πλήττουν συνολικά τα συμφέροντα όλων των εργαζομένων. Ειδικότερα, για το τι περιμένει τους εργαζόμενους στον ΟΤΕ, είναι χαρακτηριστικά τα δημοσιεύματα στο γερμανικό Τύπο, τα οποία αναφέρουν ότι μόλις η «Ντόιτσε Τέλεκομ» πάρει τον έλεγχο του ΟΤΕ «θα έχει να κάνει μεγάλη δουλειά - κυρίως προς την κατεύθυνση της περικοπής του κόστους - καθώς οι μεγάλες ελληνικές δημόσιες επιχειρήσεις βρίθουν υπεράριθμων εργαζομένων».
Σημειώνεται ότι στα τέλη του προηγούμενου μήνα, αν και ο γερμανικός κολοσσός δημοσιοποίησε καθαρά κέρδη 655 εκατ. ευρώ για το τελευταίο τρίμηνο του 2007 (έναντι 89 εκατ. ευρώ το αντίστοιχο τρίμηνο του 2006), ταυτόχρονα ανακοίνωσε και την προώθηση προγράμματος περικοπών θέσεων εργασίας, για τη μείωση του κόστους παραγωγής κατά 4,7 δισ. ευρώ μέχρι το 2010!
Επί της ουσίας, η συμφωνία των Γερμανών με τη «Μαρφίν» για τη μεταβίβαση του 20% των μετοχών του ΟΤΕ, με εγγυητή την ελληνική κυβέρνηση, αποδεικνύει ότι ο τομέας των ελληνικών τηλεπικοινωνιών αποτελεί «ξέφραγο αμπέλι» για το κεφάλαιο. Ο ελληνικός λαός, πέραν της καταδίκης της κυβερνητικής πολιτικής για τις τηλεπικοινωνίες, θα πρέπει να συνειδητοποιήσει και τον εμπαιγμό που περιέχει η θέση του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ, που υποστηρίζουν ότι μπορεί να υπάρξει δημόσιος έλεγχος στον ιδιωτικοποιημένο ΟΤΕ προς όφελος των λαϊκών αναγκών, στο καθεστώς απελευθέρωσης της δράσης του κεφαλαίου στον τομέα των τηλεπικοινωνιών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Και είναι ξεκάθαρος εμπαιγμός η θέση αυτή για τους εργαζόμενους, γιατί σε αυτό το πλαίσιο, ο ΟΤΕ μπορεί να λειτουργήσει μόνο υπέρ της κερδοφορίας του κεφαλαίου και σε βάρος του ελληνικού λαού και των εργαζομένων σε αυτόν. Για το λόγο αυτό, η απάντηση που επιβάλλεται να δώσουν όλοι οι εργαζόμενοι στη χαριστική βολή του ΟΤΕ, πρέπει να είναι αποφασιστικός και δυναμικός αγώνας για τη ματαίωση των καταστροφικών σχεδίων του δικομματισμού και των συμμάχων του για τις ελληνικές τηλεπικοινωνίες. Να θέσουν ως κύριο στόχο πάλης τη διεκδίκηση ενός ενιαίου δημόσιου φορέα για τον κλάδο των τηλεπικοινωνιών, ο οποίος δε θα συνυπάρχει με καμιάς μορφής ιδιωτική δραστηριότητα και θα λειτουργεί στην υπηρεσία των εργαζομένων και του λαού.
Στο πλαίσιο αυτό, το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους στον ΟΤΕ και στις άλλες ιδιωτικές εταιρείες να παλέψουν σε κοινό μέτωπο κατά κάθε μορφής ιδιωτικοποίησης. Να συσπειρωθούν στη γραμμή της ανυπακοής και της αντιπαράθεσης με την ΕΕ και το κεφάλαιο. Για ενιαίο αποκλειστικά δημόσιο φορέα τηλεπικοινωνιών.
Η μετοχική σύνθεση του γερμανικού κολοσσού «Ντόιτσε Τέλεκομ», που καθίσταται πλέον κυρίαρχος στις ελληνικές τηλεπικοινωνίες, είναι η εξής: 51% «θεσμικοί επενδυτές», 17% ιδιώτες, 17% όμιλος τραπεζών και 15% γερμανικό κράτος. Εχει παρουσία σε περίπου 50 χώρες σε όλο τον κόσμο, ενώ στο δικτυακό της τόπο αυτοπροσδιορίζεται ως μια από τις ηγέτιδες εταιρείες του κλάδου των τηλεπικοινωνιών παγκοσμίως, με φιλοδοξία να αναρριχηθεί στην κορυφή. Το 2007 κατέγραψε τζίρο 62,5 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα μισά από τη ...διεθνή δραστηριότητα. Τα κέρδη της εταιρείας το 2007 ανήλθαν σε 19,3 δισ. ευρώ.
Οι εκλογές στο Σύλλογο Αρχιτεκτόνων Διπλωματούχων Ανώτατων Σχολών (ΣΑΔΑΣ - ΠΕΑ) στις 29 - 30 Μάρτη διεξάγονται σε μια συγκυρία όπου κλιμακώνεται η γενικευμένη επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων και ειδικότερα των αρχιτεκτόνων. Η απάντηση στην επίθεση αυτή προϋποθέτει ριζοσπαστική γραμμή αναμέτρησης με τον πραγματικό αντίπαλο, τους μονοπωλιακούς ομίλους και τον ιμπεριαλισμό, καταδίκη των δυνάμεων του δικομματισμού που προωθούν την αντιλαϊκή πολιτική.
Γι' αυτό και το ΚΚΕ χαιρετίζει το ψηφοδέλτιο της «Πανεπιστημονικής Αρχιτεκτόνων» και καλεί τους φίλους του να το στηρίξουν αποφασιστικά στις ερχόμενες εκλογές στον ΣΑΔΑΣ. Η εκλογική κάθοδος της «Πανεπιστημονικής» ήταν αναγκαία, μετά την απότομη όξυνση προβλημάτων στη λειτουργία και στη δράση της παράταξης «Νέο Κίνημα Αρχιτεκτόνων» (ΝΚΑ) στην οποία συμμετείχαν οι δυνάμεις του ΚΚΕ, μέχρι το Φλεβάρη του 2008.
Κορυφαίο παράδειγμα αποτέλεσε η διακίνηση προκήρυξης του ΝΚΑ για το ασφαλιστικό χωρίς μέτωπο στο δικομματισμό, χωρίς αναφορά στο πλαίσιο πάλης που προωθεί η «Πανεπιστημονική» στους μαζικούς χώρους των εργαζομένων μηχανικών. Η συγκεκριμένη ανακοίνωση - προκήρυξη «ψηφίστηκε» με ψευδεπίγραφη διαδικασία του ΝΚΑ στις 20.2.2008, χωρίς τη συμμετοχή συναδέλφων της περιφέρειας και χωρίς συμμετοχή της πλειοψηφίας των οπαδών του ΚΚΕ. Στα γεγονότα πρωταγωνίστησε ο Χρήστος Σελιανίτης που έχει διαγραφεί απ' το ΚΚΕ.
Το παράδειγμα συμπυκνώνει βαθύτερες διαφωνίες στο εσωτερικό του ΝΚΑ, που δεν περιορίζονται μόνο στα ζητήματα του ρόλου της παράταξης στις σημερινές συνθήκες και στην προτεραιότητα της συνδικαλιστικής δράσης στους μισθωτούς και αυτοαπασχολούμενους συναδέλφους, σε σχέση με τους εργοδότες των μεγάλων αρχιτεκτονικών γραφείων.
Αφορούν στον προσδιορισμό των αιτιών της αντιλαϊκής επίθεσης, στο μέτωπο με τις δυνάμεις του οπορτουνισμού, του ΣΥΡΙΖΑ που υπονομεύουν την αντεπίθεση του λαϊκού κινήματος.
Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν ότι αντίπαλος των εργαζομένων αρχιτεκτόνων και του λαού δεν είναι το «κράτος της αναξιοκρατίας», ούτε η πολιτική «συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα». Αντίπαλος είναι το αστικό κράτος που ισχυροποιείται για να στηρίξει αποφασιστικά την εξουσία του μεγάλου κεφαλαίου.
Επίσης, η αιτία της αντιλαϊκής επίθεσης δε βρίσκεται στην «κρίση της οικονομίας της χώρας». Η ελληνική καπιταλιστική οικονομία παρουσιάζει εδώ και χρόνια ρυθμό ανάπτυξης μεγαλύτερο της Ευρωζώνης, αυξάνοντας το βαθμό εκμετάλλευσης και την αφαίρεση δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Οι φραστικές μεταμορφώσεις της τελευταίας στιγμής όσων αποχώρησαν απ' το ΚΚΕ και εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τον τίτλο του ΝΚΑ, δεν πρόκειται να ξεγελάσουν πολλούς. Οι φίλοι και οι οπαδοί του ΚΚΕ δε συνυπογράφουν την πρακτική συνεργασίας με δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, για την ανάδειξη σε αξιώματα του Συλλόγου την προηγούμενη περίοδο.
Με την ίδια συνέπεια αντιμετωπίζουμε και το θέμα της παραγωγής και αξιοποίησης της επιστημονικής γνώσης. Το πρόβλημα δεν είναι ο «ευτελισμός και η απαξίωση της αρχιτεκτονικής», αλλά η οργάνωση του κοινωνικού χώρου με γνώμονα τα συμφέροντα των μονοπωλίων, η υποταγή της κατασκευής και της αρχιτεκτονικής μορφής στο πλαίσιο της καπιταλιστικής αγοράς.
Οι αρχιτέκτονες που διεκδικούν αγωνιστικά τα δικαιώματά τους και απαιτούν αρχιτεκτονική στην υπηρεσία των λαϊκών αναγκών, έχουν μια επιλογή. Να συμπορευτούν και να ψηφίσουν το αγωνιστικό ψηφοδέλτιο της «Πανεπιστημονικής Αρχιτεκτόνων». Να απαντήσουν στις προσπάθειες της αστικής τάξης που επιχειρεί να αναχαιτίσει τις ριζοσπαστικές διεργασίες στα λαϊκά στρώματα. Να συμβάλουν στην αλλαγή των συσχετισμών, ώστε να μπορέσει ο λαός να πάρει την τύχη του στα χέρια του.