Οι αστοί έχουν το πεπόνι έχουν και το μαχαίρι να διαμορφώνουν πραγματικότητα και συνείδηση. Αυτός ακριβώς ο κύκλος πρέπει να σπάσει. Κι αυτός ο κύκλος σπάει μόνο όταν η επαναστατική δράση διαμορφώνει πραγματικότητα τέτοια που να μην μπορούν να τη βάλουν στην άκρη οι αστοί. Τότε μόνο θα έχει επίδραση αυτή η πραγματικότητα - αυτή που διαμορφώνει η δική σου δράση - και στη λαϊκή συνείδηση και θα την ωθεί να γίνει η ίδια δημιουργός της επόμενης πραγματικότητας και ξανά μετά της επόμενης συνείδησης κι όλο αυτό να συμποσούται σε επαναστατική διαδικασία που θα διαμορφώνει ανώτερου επιπέδου συνείδηση και θα προχωράμε.
Τα πρωτοσέλιδα - το σύνολο του προπαγανδιστικού μηχανισμού της αστικής τάξης - αυτήν ακριβώς την εξέλιξη θέλουν να προλάβουν. Κάθε μέρα διαμορφώνεται - παρουσιάζεται μια εικονική πραγματικότητα στα όρια που οι αστοί εκτιμούν ότι πρέπει να κινείται η κοινωνική συνείδηση. Ετσι που να παραμένει αδιατάρακτο το σύστημα.
Κι όμως: Η πραγματικότητα που βιώνει ο εργάτης είναι ικανή με την παρέμβαση της επαναστατικής θεωρίας και πράξης να διαμορφώνει ταξική συνείδηση. Αυτό θέλουν να αποτρέψουν οι αστοί.
Πώς το αντιμετωπίζεις; Με τον μόνο δοκιμασμένο τρόπο: Με την οργάνωση της επαναστατικής πάλης ερήμην των πρωτοσέλιδων, με προσήλωση στην επαναστατική θεωρία, με αυστηρή οργάνωση της επαναστατικής πράξης και με τη βεβαιότητα πως όταν κάθε ένας από εμάς κάνει στο ακέραιο το καθήκον που του αναλογεί σ' αυτόν τον καταμερισμό εργασίας, το αποτέλεσμα θα είναι η παραγωγή που σχεδιάζουμε. Ναι, μ' έναν ιδιότυπο τρόπο πρέπει να εφαρμόζουμε σήμερα, αυτά που σχεδιάζουμε για την κοινωνία που θα έχει εργάτες και όχι αφεντικά.
Κι άσε τους αστούς να δηλώνουν ότι καίγονται για τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ. Και χτες και σήμερα αυτό που τους καίει, είναι τι γίνεται με τις λαϊκές μάζες και τις πολιτικές τους επιλογές. Κόμματα που να στοιχίζονται στο πλευρό του κεφαλαίου έρχονται και παρέρχονται. Το κρίσιμο πάντα ήταν η διαχείριση πλατιών λαϊκών μαζών ώστε να παραμείνουν εγκλωβισμένες στο όχημα που μεταφέρει την υπεραξία από το ένα θησαυροφυλάκιο στο άλλο. Κι αν αυτό είναι μια φορά πρόβλημα για την αστική τάξη, είναι πολύ περισσότερο για την εργατική. Καθώς κάθε φορά καλείται να δώσει λύση στο πρόβλημα του συστήματος αντί να δώσει λύση στο δικό της πρόβλημα. Που ήταν, είναι και θα είναι - όσο δεν τραβάει αλλιώς - το γεγονός ότι παράγει τα πάντα, εισπράττει ίσα για να ξυπνήσει το επόμενο πρωινό και ψηφίζει τους δυνάστες της διαλέγοντας πάντα το «μικρότερο κακό».
«Μικρότερο κακό» σημαίνει πιο σφιχτή θηλιά στο λαιμό.
Η «ΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ: «Οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Αυτή την εικόνα της Βρετανίας καταγράφει έκθεση του υπουργείου Εργασίας και Συντάξεων η οποία συμπεραίνει ότι η χώρα είναι περισσότερο άνιση απ' ό,τι ήταν το 1997 όταν οι Εργατικοί ανέλαβαν την εξουσία (...) το μερίδιο των πλουσίων στην πίτα του εθνικού εισοδήματος αυξήθηκε την τελευταία δεκαετία από το 40,9% στο 42,6% ενώ αντιθέτως το μερίδιο των φτωχότερων οικογενειών μειώθηκε από το 7,7% στο 7,2%. Τα παιδιά που ζουν σε καθεστώς φτώχειας αυξήθηκαν κατά 100.000 στα 2,9 εκατομμύρια» (το ρεπορτάζ στην ΗΜΕΡΗΣΙΑ).
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ: «Η λαϊκή του βάση του είχε δώσει εντολή για αλλαγές (...) ταλαντεύεται μεταξύ Κέντρου και Αριστεράς (όταν το 20% του εκλογικού σώματος δηλώνει κεντρώο) στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία συναγωνίζεται τον "κανένα". Λογικό: Η στρατηγική του "βλέποντας και κάνοντας" δεν είναι στρατηγική. Το αποτέλεσμα: Οταν η ΝΔ χάνει 2,4 μονάδες από το Δεκέμβριο, το ΠΑΣΟΚ χάνει 3,1 μονάδες!!! Ετσι ο Καραμανλής όλο το 2008 θα έχει ως αντίπαλο τα προβλήματα και ο Γιώργος τον Σημίτη και τον Αλαβάνο. Καθένας τους θα κοιμηθεί όπως έστρωσε» (για τον Γ. Παπανδρέου ο Μ. Κοττάκης στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ).
Η ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ: «Η πολιτική αδυναμία του δικομματισμού να "λειτουργήσει" όπως παραδοσιακά έκανε από τη μεταπολίτευση και μετά τείνει να διαμορφώσει συνθήκες μη λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος (...) θα βρεθούμε ενώπιοι ενωπίοις με την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης. Δεν το βλέπει αυτό ο κόσμος; Προφανώς και το βλέπει. Αλλά η απογοήτευσή του από τα "μεγάλα κόμματα" (και στη συγκεκριμένη συγκυρία: κυρίως του ΠΑΣΟΚ, της "δυνάμει εναλλακτικής") και η "καθημερινότητά" του που του επιβεβαιώνει την παράδοση ανεκπλήρωτων προσδοκιών και ανέξοδων "δεσμεύσεων" τον σπρώχνει περίπου διαστροφικά σε μια πρακτική "αποθανέτω η ψυχή μου μετά των ανικάνων"» (ο Θ. Οικονομόπουλος στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: Στην απόφαση της Ευρωπαϊκής Ενωσης για εργάσιμη βδομάδα 65 ωρών και πάνω ΕΡΓΑΤΕΣ ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ διεκδικώντας 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: Πανικός ακρίβειας ξυπνά(;) την Ε.Ε.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: Σύγκρουση Σημίτη - Γιώργου
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Σε κρίση κορυφής το ΠΑΣΟΚ
ΤΑ ΝΕΑ: Κήρυξε πόλεμο δι' αλληλογραφίας
ΤΟ ΒΗΜΑ: Σύγκρουση Σημίτη - Παπανδρέου
ΕΘΝΟΣ: ΝΕΟ ΣΚΗΝΙΚΟ αναταραχής στο ΠΑΣΟΚ
ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: Διαζύγιο σε 2 χρόνια
ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ: Πόλεμος Σημίτη - Γιώργου
Η ΑΥΓΗ: Ερήμην του λαού
ΑΥΡΙΑΝΗ: Ο ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΣΗΜΙΤΗΣ ΤΣΑΚΩΝΟΝΤΑΙ
Ο ΛΟΓΟΣ: ΜΠΡΟΣΤΑ με 2,9% η ΝΔ
Η ΧΩΡΑ: Ζητούνται επαγγελματίες «πιστολάδες»
Η ΒΡΑΔΥΝΗ: ΡΗΓΜΑ Σημίτη στο ΠΑΣΟΚ
Η ΝΙΚΗ: Υπονομευτής ο Σημίτης
ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ: ΣΤΑ ΜΑΧΑΙΡΙΑ Σημίτης - Γ. Παπανδρέου
ΗΜΕΡΗΣΙΑ: Eurobank: Τα χειρότερα στο Χ.Α. έχουν περάσει
«Η εργατική τάξη φαίνεται πως επιστρέφει στο προσκήνιο της ιστορίας - ή τουλάχιστον η έκφραση "εργατική τάξη". Εδώ και πολλές δεκαετίες, όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν τόσο άσχημα όσο σήμερα, ειδικοί και ακαδημαϊκοί υποστήριζαν πως η κοινωνία στις ανεπτυγμένες δυτικές χώρες αποτελούνταν κυρίως από μια μεγάλη αστική τάξη που επεκτεινόταν ολοένα και ανέβαινε στην κοινωνική κλίμακα. Υποστήριζαν επίσης πως η έννοια της εργατικής τάξης είχε πια ξεπεραστεί. Η έκφραση "εργατική τάξη" έμοιαζε να είχε καταποντιστεί μέσα σε μια μαύρη τρύπα της μνήμης, από όπου οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού την ανέσυραν μόνο όποτε ήθελαν να επισείσουν το φάντασμα του ταξικού πολέμου. Προτιμούσαν την έκφραση "μεσαίες τάξεις"».
«Γιατί άραγε η εργατική τάξη ξαναμπαίνει ξαφνικά στη ζωή μας; Επειδή, όπως εξηγούν οικονομολόγοι όπως ο Πολ Κρούγκμαν, οι πιέσεις που ασκεί η οικονομική κρίση στη μεσαία τάξη την υποβιβάζουν συνεχώς στην κοινωνική κλίμακα, ισοπεδώνοντάς την προς τα κάτω. Αθελά τους, τα μέλη της μεσαίας τάξης έχουν έτσι την "ευκαιρία" να γνωρίσουν το κοινωνικό υπόγειο όπου κατοικούσε πάντα η εργατική τάξη και να συμμεριστούν την αθλιότητά της».
«Αυτό που λέει ο Τόμας Φρανκ στο βιβλίο του "Γιατί οι φτωχοί ψηφίζουν τη Δεξιά;", ότι δηλαδή οι εργάτες ψηφίζουν αντίθετα με τα οικονομικά τους συμφέροντα, δεν είναι κάτι αιώνιο κι απαράλλαχτο. Οι κινητοποιήσεις τους στη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία δείχνουν πως δεν επιστρέφουν πια σαν ένα φάντασμα, αλλά σαν μια δύναμη με σάρκα και οστά».
(τα αποσπάσματα είναι από τους «Δρόμους» του Ρ. Βρανά στα ΝΕΑ).