Eurokinissi |
Από παλιότερη κινητοποίηση της ΟΕΝΓΕ |
Ο «Ριζοσπάστης» συζητάει για το θέμα με την Ελένη Μπάγια, παθολόγο, επικουρική εργαζόμενη στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του «Ευαγγελισμού», δίνοντας έμφαση σε μια από τις πιο σοβαρές συνέπειες αυτών των απολύσεων, δηλαδή στην απαξίωση έμπειρου και αξιόμαχου επιστημονικού δυναμικού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την Υγεία των εργαζομένων και του λαού.
-- Ηδη έχουν ξεκινήσει οι απολύσεις επικουρικών γιατρών. Τι επιπτώσεις θα έχει η απόλυση χιλιάδων εργαζομένων στη λειτουργία των δημόσιων νοσοκομείων και στους ασθενείς;
-- Αυτήν τη στιγμή, στα δημόσια νοσοκομεία και τις δομές Πρωτοβάθμιας Υγείας υπηρετούν 2.850 επικουρικοί γιατροί, με συμβάσεις ετήσιες, διετείς και τριετείς (διετείς είναι σε Κέντρα Υγείας, τριετείς σε Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών). Οι απολύσεις επικουρικών ξεκίνησαν μέσα από τη μη ανανέωση των συμβάσεων, ενώ μέχρι το τέλος του 2018 θα έχουν αποχωρήσει περίπου 1.600 γιατροί. Η κυβέρνηση αξιοποιεί την απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, που έκρινε παράνομη την ανανέωση των συμβάσεων, για να προχωρήσει στις απολύσεις. Σε πολλές περιπτώσεις, οι συνάδελφοι έμεναν απλήρωτοι λόγω της παραπάνω απόφασης και ύστερα από κινητοποιήσεις βρέθηκε προσωρινά και μόνο λύση. Οι επικουρικοί γιατροί όμως, όπως και το υπόλοιπο ελαστικά εργαζόμενο προσωπικό, καλύπτουν ζωτικές ανάγκες του δημόσιου συστήματος Υγείας και είναι σημαντικά λιγότεροι σε σχέση με τις ανάγκες. Ακόμα και με βάση τους κουτσουρεμένους οργανισμούς του 2012, υπάρχουν 6.500 κενές θέσεις, ενώ οι προσλήψεις είναι ελάχιστες και χρονοβόρες, φτάνοντας να μην καλύπτουν ούτε τις αποχωρήσεις λόγω συνταξιοδότησης.
Η απόλυση των επικουρικών σημαίνει κλείσιμο τμημάτων, επισφαλή προγράμματα εφημέρευσης, επιδείνωση των συνθηκών παροχής υγείας, επιδείνωση της υγείας του λαού. Π.χ. εκεί που ένας ασθενής έβρισκε ραντεβού για μια ειδικότητα στις Μονάδες Υγείας ή σε ένα Κέντρο Υγείας, τώρα θα πρέπει να απευθύνεται σε πιο απομακρυσμένη μονάδα για να βρει την αντίστοιχη ειδικότητα και θα υποστεί μεγαλύτερη αναμονή. Χαρακτηριστικά, στα Επείγοντα του «Ευαγγελισμού» οι 9 από τους 11 γιατρούς είμαστε επικουρικοί. 4 από 9 πρόκειται να αποχωρήσουν μέχρι το τέλος του 2018, κάτι που θα σημάνει πολύ έντονο πρόβλημα στη λειτουργία του ΤΕΠ και στη γενική εφημερία στο μεγαλύτερο νοσοκομείο της χώρας.
-- Πόσο σημαντική είναι η κλινική εμπειρία για έναν γιατρό και ποια είναι η σχέση με το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών; Κατ' επέκταση, πώς επιδρούν οι απολύσεις γιατρών σε αυτό το επίπεδο;
-- Η κλινική εμπειρία είναι το άλφα και το ωμέγα για έναν γιατρό. Μόνο ο συνδυασμός θεωρίας και πράξης, η σύζευξη όλης της θεωρητικής γνώσης με την εμπειρία που προκύπτει από την εξέταση, διάγνωση και θεραπεία των ασθενών, μπορεί να οδηγήσει και στην παροχή ουσιαστικών υπηρεσιών Υγείας, δηλαδή στο να πραγματώνεται ο ρόλος του γιατρού και να υλοποιείται η κοινωνική αποστολή του.
Η κλινική εμπειρία, σ' έναν γοργά μεταβαλλόμενο τομέα όπως αυτός της Ιατρικής, οδηγεί και στην ανάπτυξη της ίδιας της θεωρίας και την εξέλιξη της επιστήμης με όχημα την παρατήρηση, την επεξεργασία επιδημιολογικών δεδομένων και φυσικά την έρευνα. Ο γιατρός που δουλεύει στο αντικείμενό του, μπορεί καλύτερα να αξιολογήσει το κάθε παρουσιαζόμενο πρόβλημα, να οδηγείται γρηγορότερα σε ορθά συμπεράσματα και να δίνει λύσεις προς όφελος της προάσπισης της ζωής του ασθενούς και της προαγωγής της υγείας του. Υπάρχουν περιπτώσεις που η εμπειρία του γιατρού οδηγεί π.χ. στη διάγνωση ενός σημαντικού προβλήματος που διαφεύγει του συνηθισμένου εργαστηριακού και απεικονιστικού ελέγχου, όπως μία λοίμωξη του νευρικού συστήματος ή μια κακοήθεια.
Η εμπειρία επίσης μπορεί να οδηγήσει σε σωστή ιεράρχηση των προτεραιοτήτων, για το τι είναι κάθε φορά επείγον, να συμβάλει σε μικρότερη ταλαιπωρία των ασθενών, να οδηγήσει στην προώθηση της πρόληψης της νόσου και την προαγωγή της υγείας. Π.χ. ο έμπειρος γιατρός θα μπορεί με βάση την τρέχουσα εμπειρία του να καλύπτει με αγωγή τους ασθενείς για τις πιο συνηθισμένες λοιμώξεις με βάση απλές μόνο εξετάσεις και να προωθεί τον εμβολιασμό των ευπαθών ομάδων, αντιμετωπίζοντας αποτελεσματικά και την εμφάνιση μιας νόσου, αλλά και την πρόληψη επικίνδυνων επιπλοκών.
Το προσωπικό που απολύεται, ουσιαστικά ακρωτηριάζεται επιστημονικά, κοινωνικά, με πολλές επιπτώσεις και σε άλλους τομείς όπως η ψυχική ηρεμία, το αίσθημα δημιουργικότητας και κοινωνικής προσφοράς που βιαίως καταλύεται. Οι συνάδελφοι που αναλαμβάνουν καθήκοντα, έχουν στο σύνολό τους μεγάλη διάθεση προσφοράς, υπηρέτησης της επιστήμης τους, όρεξη για αύξηση της εμπειρίας τους. Εχουν την εμπειρία της ειδικότητας και έχουν επιτυχώς εξεταστεί για τη λήψη του τίτλου ειδικότητας, με αποτέλεσμα να είναι και παραγωγικοί και αξιόμαχοι να εργαστούν ακόμα και κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες. Χρειάζεται, ωστόσο, χρόνος μέχρι την εξοικείωση, την εκμάθηση του τρόπου λειτουργίας του νοσοκομείου, της Μονάδας Υγείας στην οποία εργάζονται. Κι ενώ αποκτούν σταδιακά την απαιτούμενη εμπειρία, έρχεται η λήξη της σύμβασης που τους πετά ουσιαστικά στην αχρηστία. Αυτό κι αν αποτελεί σπατάλη δυνάμεων και προσωπικού!
-- Οι νέες προσλήψεις που ανακοινώνει η κυβέρνηση, με αξιοποίηση και κάθε μορφής ελαστικής εργασίας, μπορούν να αναπληρώσουν αυτήν την απώλεια;
-- Η κυβέρνηση ουσιαστικά προωθεί ανακύκλωση της ανεργίας και εργασιακή ομηρία. Το προσωπικό εργάζεται και στη συνέχεια πετιέται στην ανεργία, καταστρέφοντας και ακυρώνοντας την εμπειρία που απέκτησε. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση καλλιεργεί και τον κοινωνικό αυτοματισμό, με τον ισχυρισμό ότι αν μονιμοποιηθούν οι υπάρχοντες γιατροί και το λοιπό προσωπικό στα νοσοκομεία, όσοι είναι εκτός τη δεδομένη συγκυρία θα καταδικαστούν στην ανεργία. Προωθεί δηλαδή τη μισή δουλειά, τη μισή ζωή...
Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να τσιμπήσει. Οι ανάγκες σε προσωπικό είναι πολλαπλάσιες. Δεν αποδεχόμαστε την «υπερπληθώρα γιατρών», την ίδια στιγμή που οι ιθύνοντες χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τη μαζική φυγή γιατρών και επιστημονικού δυναμικού στο εξωτερικό.
Το δικαίωμα στη μόνιμη σταθερή δουλειά με πλήρη εργασιακά δικαιώματα, ανθρώπινα ωράρια και επιστημονική αξιοπρέπεια, το δικαίωμα του λαού στην Υγεία, μπαίνουν στην κλίνη του Προκρούστη για να πιαστούν οι αντιλαϊκοί στόχοι και τα πρωτογενή πλεονάσματα.
Σε ένα σύστημα Υγείας αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν, που θα δίνει έμφαση στην πρόληψη και την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, θα λαμβάνει υπόψη τις γεωγραφικές και πληθυσμιακές ιδιαιτερότητες της χώρας και θα υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες, κανένας υγειονομικός και κανένας γιατρός δεν περισσεύει. Κάτι τέτοιο βέβαια προϋποθέτει ριζικά διαφορετικές σχέσεις ιδιοκτησίας και παραγωγής, δηλαδή σχέσεις κοινωνικής ιδιοκτησίας, επιστημονικού κεντρικού σχεδιασμού, με αποκλειστικό οδηγό την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.
Η Γραμματεία Υγείας - Πρόνοιας του ΠΑΜΕ επισημαίνει: «Τα συνεχή αντιλαϊκά μέτρα δεν αποτελούν λαθεμένες επιλογές της μιας ή της άλλης κυβέρνησης, ούτε "λάθος συνταγές"», αλλά «έχουν στόχο την εξασφάλιση της κερδοφορίας των καπιταλιστών». Σ' αυτήν την κατεύθυνση, καλεί τους εργαζόμενους να παραμερίσουν παλιούς και νέους κυβερνητικούς συνδικαλιστές, να πάρουν στα χέρια τους την οργάνωση του αγώνα.