Στρατής Κόρακας: Καταψηφίζουμε την έκθεση Μοριγιόν
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (ΕΚ) εξέφρασε χτες τη δική του άποψη για «την πορεία της Τουρκίας προς την προσχώρηση» στην Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ), τοποθετώντας, μετά τις αποφάσεις του Ελσίνκι, σε πιο «ρεαλιστική» προοπτική την ευρω - τουρκική προσέγγιση, με αναφορές, έστω και «ευχολογικές» σε ζητήματα όπως τα ελληνο-τουρκικά, το Κυπριακό, το Κουρδικό, η γενοκτονία των Αρμενίων, τα οποία έχουν ξεχαστεί από τα κατεξοχήν «αρμόδια» θεσμικά όργανα, όπως η Κομισιόν. Γίνεται, όμως, φανερό ότι η «καμπή» στις σχέσεις ΕΕ - Τουρκίας, που σηματοδοτούν οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Ελσίνκι (Δεκέμβρης 1999), με τη συνυπογραφή του πρωθυπουργού Κ. Σημίτη, έχει επηρεάσει αναπόφευκτα και την παραδοσιακή «επιφυλακτικότητα» του ΕΚ έναντι της Τουρκίας, τόσο σε θέματα εσωτερικού εκδημοκρατισμού, όσο και γεωστρατηγικών επιδιώξεων.
Η σχετική έκθεση του Γάλλου ευρωβουλευτή και πρώην στρατηγού Φ. Μοριγιόν ψηφίστηκε χτες από την Ολομέλεια του Στρασβούργου με 429 ψήφους υπέρ, 24 κατά και 78 αποχές. Στην παρέμβασή του ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Στρατής Κόρακας δήλωσε ότι «δεν είναι δυνατόν να ψηφίσουμε την έκθεση Μοριγιόν, γιατί είμαστε βέβαιοι ότι η διαδικασία ένταξης της Τουρκίας θα επιδεινώσει τη ζωή των λαών της, με μεγαλύτερη υποταγή της Τουρκίας στους οικονομικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς στόχους του μεγάλου κεφαλαίου της ΕΕ (...). Δεν αγνοούμε, βέβαια, τις θετικές αναφορές του ψηφίσματος. Φοβούμαστε όμως ότι για άλλη μια φορά αποτελούν ευχολόγιο. Γιατί αλήθεια όλα αυτά δε συμπεριλαμβάνονται στις προτάσεις της Κομισιόν;».
Το ερώτημα του ευρωβουλευτή του ΚΚΕ είναι καίριο και τραγικά επίκαιρο, αφού μόλις την προηγούμενη μέρα, ενώπιον της Ολομέλειας του ΕΚ, ο αρμόδιος για τη διεύρυνση Γερμανός επίτροπος Γκίντερ Φερχόιγκεν «απείλησε» τους ευρωβουλευτές να μην προβάλουν «πολλές απαιτήσεις και όρους προς την Τουρκία», εκθέτοντας, για πρώτη φορά, την Κομισιόν με τη δήλωση ότι «η επίλυση του Κυπριακού προβλήματος δεν αποτελεί προϋπόθεση για την προσχώρηση της Τουρκίας». Η αντίδραση της Κομισιόν, η οποία μαζί με το Συμβούλιο έχει την κύρια και αποκλειστική ευθύνη για τις σχέσεις ΕΕ - Τουρκίας, είναι χαρακτηριστική και του κλίματος που έχει διαμορφωθεί, μετά το Ελσίνκι. Το ΕΚ είχε εκφραστεί παλιότερα με «σκληρές» θέσεις όσον αφορά την Τουρκία, και βέβαια τώρα, είναι ακόμη νωρίς, για να «ξεχάσει» κάποια ζητήματα. Ομως, προσπαθεί, πλέον, με υπερβάλλοντα ζήλο να αναφερθεί, όσο γίνεται με απαλό και ευγενικό τρόπο, κρατώντας τουλάχιστον τα προσχήματα. Ε, ακόμη κι αυτό, φαίνεται ότι εξοργίζει την Κομισιόν, η οποία απαιτεί τη γενικευμένη λήθη και αφασία σ' ό,τι αφορά την πραγματική Τουρκία. Κι αυτό, βέβαια, δε μένει ανεκμετάλλευτο από την Αγκυρα, η οποία παραδοσιακά έχει τη διπλωματική ευελιξία να «κινείται», όταν οποιαδήποτε αφορμή μπορεί να ενισχύσει τη διαπραγματευτική της ισχύ.
Κανείς, βέβαια, δεν ενοχλείται για οτιδήποτε αφορά την οικονομική «προσχώρηση» της Τουρκίας στην ΕΕ. Ούτε ότι η έκθεση Μοριγιόν, ακολουθώντας το «πνεύμα των καιρών», χαρακτηρίζει «πρόοδο» την ύπαρξη χιλιάδων πολιτικών κρατουμένων που το καθεστώς της Αγκυρας επιμένει να μασκαρεύει την κατάσταση πίσω από τη βιτρίνα του δήθεν επιταχυνόμενου «εκδημοκρατισμού». Κανένας δε μιλά για την παντελή έλλειψη υποχρέωσης περί της συνταγματικής ανασύνταξης του ρόλου των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, που, ειρήσθω εν παρόδω, αποτέλεσε και το «πρότυπο» για τους σχετικούς «νόμους» της ελληνικής χούντας.
Αντίθετα ξεσηκώνεται τεράστιος προπαγανδιστικός θόρυβος γιατί το ΕΚ, «αυθαδίασε» και ψήφισε (με ελάχιστη πλειοψηφία 234 υπέρ, 213 κατά) μια ευχολογική, γενικόλογη αναφορά στη γενοκτονία των Αρμενίων «πριν από την καθιέρωση του σύγχρονου τουρκικού κράτους», ζητώντας «δημόσια αναγνώριση», όταν, παλιότερα το ίδιο το ΕΚ έχει υπερψηφίσει σωρεία ψηφισμάτων για το Αρμενικό, ιδιαίτερα αυτό του 1987, και όταν το ίδιο ζήτημα έχει αναγνωριστεί ως «γενοκτονία» από τη γαλλική Εθνοσυνέλευση το 1998 και τη γαλλική Γερουσία, μόλις στις 8/11/2000. `Η, μήπως, ενόχλησε μια πρόταση που παρεισέφρησε στην έκθεση Μοριγιόν, και «ζητεί από την τουρκική κυβέρνηση να αποσύρει τα στρατεύματα κατοχής της από τη βόρεια Κύπρο», πάγιο αίτημα του ΕΚ, που εδώ και χρόνια (...) αγνοείται, όχι μόνο από την Τουρκία, και τις ευρωπαϊκές «μεγάλες δυνάμεις», αλλά ακόμη και από τις ελληνικές κυβερνήσεις.
Σε τελευταία ανάλυση, το ΕΚ δεν έχει τη «θεσμική» δυνατότητα να επιβάλει κάποιες απ' αυτές τις αναφορές στην επίσημη διαπραγμάτευση ΕΕ - Τουρκίας. Και στα «δεσμευτικά» επίσημα κείμενα της Κομισιόν και του Συμβουλίου, με συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης, τέτοιου είδους «αυθάδικες» αναφορές, απουσιάζουν επιμελώς εδώ και χρόνια. Τι τους ενοχλεί, η ιστορική μνήμη;
Σε πανηγυρική συνεδρίαση, η Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (ΕΚ) υποδέχτηκε χτες στο Στρασβούργο το νέο πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας (ΟΔΓ), Βόγισλαβ Κοστούνιτσα, μετά από πρόσκληση εκ μέρους της Γαλλίδας προέδρου του ΕΚ, Ν. Φοντέν.
Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε κλίμα εφορίας, ιδιαίτερα από πλευράς ΕΚ, και η πρόεδρος έκανε λόγο για «μια νέα εποχή στις σχέσεις μεταξύ ΕΕ και Σερβίας, τώρα που έκλεισαν οι ζοφερές σελίδες της τελευταίας δεκαετίας», με τη «μεγάλη νίκη της δημοκρατίας». Μάλιστα, η κυρία Φοντέν δήλωσε «εντυπωσιασμένη από την ήρεμη δύναμη που αποπνέει ο πρόεδρος Κοστούνιτσα». Δεν απέφυγε, βέβαια, και την καθιερωμένη αναφορά στις δέκα χώρες της Κ/Α Ευρώπης που, «αφού βρήκαν την ελευθερία τους», προσδοκούν την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ). Για τη Σερβία «αυτό δεν μπορεί να γίνει αμέσως», αλλά υπάρχει η «βούληση» για «υποστήριξη στη διαδικασία εκδημοκρατισμού» εκ μέρους των ευρωπαϊκών «μεγάλων δυνάμεων».
Από την πλευρά του ο πρόεδρος της ΟΔΓ Β. Κοστούνιτσα παρουσιάστηκε πιο συγκρατημένος, παρόλο που δεν απέφυγε τις ιστορικές «αποτιμήσεις», κάνοντας λόγο για τη σημασία της ΕΕ, που «είναι η υπερεθνική εφεύρεση της μεταμοντέρνας εποχής, όπως στις αρχές του αιώνα, δημιουργήθηκε το κράτος - έθνος». Σύμφωνα με τον Β. Κοστούνιτσα «όλες» οι βαλκανικές χώρες έχουν επίγνωση του γεγονότος πως μόνο αναπτύσσοντας την περιφερειακή συνεργασία τους, μπορούν να ελπίζουν ότι θα ενταχθούν στην ΕΕ». Οσον αφορά τη χώρα του, υποσχέθηκε «εκδημοκρατισμό, ιδιωτικοποιήσεις, φιλελευθεροποίηση της οικονομίας, εμπιστοσύνη των πολιτών στους νέους θεσμούς».
Πιο δύσκολα φαίνονται τα πράγματα όσον αφορά την «ανασυγκρότηση» του «ομοσπονδιακού κράτους» της ΟΔΓ, που συναποτελείται από τη Σερβία, το Μαυροβούνιο και το Κόσσοβο, υπό ΝΑΤΟική κατοχή. Για τον Β. Κοστούνιτσα «η διευθέτηση του ζητήματος του Κοσσόβου είναι η δυσκολότερη». Πρωτίστως η απόφαση 1244 του ΟΗΕ «προσφέρει δυνατότητες επιστροφής των προσφύγων, δημοκρατικά». Οσον αφορά τις σχέσεις Σερβίας - Μαυροβουνίου, ο νέος πρόεδρος αναγνωρίζει ότι «η προηγούμενη μη δημοκρατική κατάσταση απείλησε το ομοσπονδιακό κράτος» και γι' αυτό απαιτείται «νέο πλαίσιο για την αναμόρφωση της ΟΔΓ», χωρίς «πιέσεις και τελεσίγραφα». Παραμένει αδιευκρίνιστο τι θα γίνει με το Κόσσοβο. Η πενιχρή οικονομική βοήθεια της ΕΕ χαρακτηρίζεται ως «ανεκτίμητη» και η νέα ηγεσία του Βελιγραδίου προσδοκά σε «κατανόηση και επενδύσεις».
Παρέμβαση του ευρωβουλευτή του ΚΚΕ σε συζήτηση για την παροχή κοινοτικής βοήθειας στη ΝΑ Ευρώπη
Ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Κώστας Αλυσανδράκης, παρεμβαίνοντας στη συζήτηση που έγινε στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την παροχή κοινοτικής βοήθειας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, τόνισε τα εξής:
Οι χρηματοδοτήσεις που εξετάζουμε είναι ένας ακόμα μηχανισμός ξένης επέμβασης στην άκρως ευαίσθητη αυτή περιοχή της Ευρώπης, συνέχεια της επέμβασης που, από τις αρχές της δεκαετίας του '90, οδήγησε στο διαμελισμό της ΟΔΓ, σε απανωτούς εμφυλίους πολέμους, δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, τεράστιες καταστροφές στην υλική υποδομή και την οικονομία, ανυπολόγιστη ζημιά για το περιβάλλον.
Ο διεθνής ιμπεριαλισμός, τόσο ο ευρωπαϊκός όσο και ο αμερικανικός, ξέρει πολύ καλά να χρησιμοποιεί την τακτική του «μαστιγίου και του καρότου», να εναλλάσσει τις βομβιστικές επιδρομές με την «ανθρωπιστική βοήθεια», την καταστροφή με την «ανασυγκρότηση. Τελικός του στόχος είναι η υποταγή των λαών στη «νέα τάξη πραγμάτων», η εξάλειψη και της τελευταίας γωνιάς αντίστασης.
Αναρωτιέμαι πώς μπορούν να μιλάνε για ανασυγκρότηση αυτοί που έσπειραν την καταστροφή. Από πού αντλούν οι δολοφόνοι μικρών παιδιών και αμάχων το θράσος να κάνουν στα θύματά τους μαθήματα δημοκρατίας, κράτους δικαίου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πώς τολμούν να μιλάνε για «ελεύθερα μέσα ενημέρωσης» στη Γιουγκοσλαβία, όταν τα ελεγχόμενα από το μεγάλο κεφάλαιο δυτικά μέσα ενημέρωσης διαστρεβλώνουν κατάφωρα την πραγματικότητα. Αυτό που οφείλουν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στη Γιουγκοσλαβία είναι πολεμικές αποζημιώσεις και όχι «ανθρωπιστική βοήθεια».
Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στη Γιουγκοσλαβία πριν λίγες βδομάδες, η υποτιθέμενη λαϊκή εξέγερση είχε πίσω της τα εκατό (τουλάχιστον) εκατομμύρια δολάρια της ξένης συνδρομής προς τη λεγόμενη δημοκρατική αντιπολίτευση. Μπορεί τα γεγονότα να δημιούργησαν κλίμα ευφορίας στους ηγετικούς κύκλους του ιμπεριαλισμού, όμως και οι ίδιοι ξέρουν καλά ότι δεν έχουν υποτάξει το φρόνημα αντίστασης του γιουγκοσλαβικού και των άλλων λαών. Εξάλλου, για το λόγο αυτό ετοιμάζουν ευκίνητες στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις.