Οι αστοί είναι επικίνδυνοι, μέσα στην κρίση τους, αλλά δεν είναι παντοδύναμοι.
Τόσο χρήμα στην πιάτσα, τόσα αναχώματα, αλλά ο εφιάλτης της αστικής τάξης παραμένει εφιάλτης.
Το ερώτημα ήταν και είναι «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα».
Οταν μιλάς, όμως, για σοσιαλισμό πρέπει και να τον περιγράψεις. Κι αν αρχίσεις τις περιγραφές πρέπει να απαντάς και σε ερωτήσεις όπως τι κάνεις με την αντεπανάσταση. Εκεί οι απαντήσεις συναντάνε την αγωνία του ομοτράπεζού σου «ποιητή» κι αρχίζουν τα στρίβειν διά του αρραβώνος. Ετσι το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» μετατρέπεται σε «εξανθρωπισμός ή βαρβαρότητα». Μόνο που άλλο πράγμα είχαν στο μυαλό τους οι κλασικοί, όταν μιλούσαν για την πραγματική ιστορία της ανθρωπότητας που ξεκινά με την κατάληψη της εξουσίας για την κατάργηση της εκμετάλλευσης. Και κατάργηση της εκμετάλλευσης χωρίς βία δε γίνεται. Απλά, δε γίνεται! Οι αστοί βιάζουν καθημερινά αλλιώς δε θα μπορούσαν να κλέβουν το μόχθο μας, να εγκληματούν στους τόπους δουλειάς, να μας στερούν τη ζωή για το κέρδος. Ματοβαμμένο από τη βία τους το κέρδος. Και δε θα το εγκαταλείψουν όταν το χάσουν χωρίς τη βία τους πάνω στους δημιουργούς του πλούτου. Να γιατί χωρίς τη βία του λαού πάνω στους εκμεταλλευτές του δεν καταργείται η εκμετάλλευση και οι βιαστές εκμεταλλευτές.
Επιστροφή στην οργή και τα παράξενα υλικά που τη φτιάχνουν: Αρκούν δυο - τρεις καρέκλες - από κείνες τις παλιές τις ψάθινες - κι ένα τραπέζι, από κείνα τα αναδιπλούμενα, μην πιάνουν χώρο, μια κάμαρη κι ένας γέροντας, από κείνους που στη ζωή τους σήκωσαν βάρη και βάρη, έσκαψαν θεμέλια και θεμέλια, για να χτιστούν παλάτια κι έμειναν στο τέλος κυριολεκτικά στην ψάθα.
Από κάτι τέτοια υλικά φτιάχνεται η οργή. Ευτυχώς.
Γιατί, έρχεται μετά ένας κομμουνιστής που απαγγέλλει Βάρναλη και μένει ο «ποιητής» - όχι ο Βάρναλης, ο «άλλος»... - με το «Ιντερμέτζο» του στο χέρι, ή όπου αλλού θέλει.
Κάπως έτσι γίνεται η οργή εξέγερση. Που κάποιες φορές ψάχνει να 'βρει την οργάνωση για να πάει παραπέρα.
Εκεί είμαστε.
Χάνονται, λέει, χρήματα και δώσ' του κλάμα. Αν χαμένο χρήμα εννοούν τα χιλιάδες αυτοκίνητα που δεν μπορεί να πουλήσει η Ford, να συμφωνήσουμε. Εννοούν, όμως, ότι μαζί με τα αμάξια πρέπει να πάνε στη χωματερή και οι εργάτες. Προτιμάμε να στείλουμε στη χωματερή τους κεφαλαιοκράτες, πειράζει; Είναι «βίαιο»; Είναι «απάνθρωπο»;
Πώς το 'πε ο Δραγασάκης το «ανθρώπινο»; Να σωθούν οι τράπεζες αλλά με ανταλλάγματα! Αυτή μάλιστα είναι αριστερά. Οχι σαν τους κομμουνιστές που κοιτάνε να αρπάξουν την ευκαιρία να μιλήσουν ξανά για κοινωνικοποιημένα μέσα παραγωγής.
Ασχετο: Δε λέει να σύρει το μολύβι στο χαρτί. Διαβάζεις όλη αυτήν την πίκρα για τον καπιταλισμό που τους έκανε τους ανθρώπους να μην ξέρουν τι τους περιμένει αύριο και δεν μπορείς να βαστάξεις το κλάμα. Ωσπου βγαίνεις απ' τη λάσπη στη φεγγαράδα. Εκεί που γυρνάς τις σελίδες στο κενό βρίσκεις το διαμαντάκι. Και μένεις εκεί. Δε χρειάζεται να ψάξεις άλλο. Εξάλλου, πρέπει να βρεις χρόνο να βγάλεις από πάνω σου τη λάσπη. Τόσες σελίδες λάσπης ξεφύλλισες μέχρι να βρεις αυτό που έψαχνες. Κρατάς το ψαγμένο και πετάς τις λάσπες.
ΤΟ ΠΡΟΣΑΝΑΜΜΑ: «Κατέσχεσαν ...τραπέζι και καρέκλες από 80χρονο! Ο συνταξιούχος Σπ. Σιάκος από την Κάτω Αχαΐα χρωστούσε στο ΙΚΑ 150 ευρώ από το 1997. Τα μοναδικά του περιουσιακά στοιχεία εκτιμήθηκαν 145 ευρώ και του τα παίρνουν» (το ρεπορτάζ στο ΕΘΝΟΣ).
Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ: «Δάνειο έως 35 εκατομμύρια ευρώ με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου θα μπορούν να πάρουν οι "προβληματικές" κλωστοϋφαντουργίες (...) η τροπολογία αφορά κατά κύριο λόγο τις κλωστοϋφαντουργίες του ομίλου Λαναρά (...) στην τροπολογία αναφέρεται ότι το ελληνικό δημόσιο θα εγγυάται σε ποσοστό 100% προκειμένου οι τράπεζες να χρηματοδοτούν με νέα κεφάλαια κίνησης» (το ρεπορτάζ, επίσης στο ΕΘΝΟΣ).
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑ Η ΑΝΑΓΚΗ: «Είμαστε στην άμπωτιν των επαναστάσεων και των κινημάτων του 20ού αιώνα κι αυτό ίσως να οδηγήσει, εν μέσω της νέας κρίσης, τις εργαζόμενες μάζες σε μια νέα στάση απέναντι στα πράγματα. Προς τη βαρβαρότητα ή τον εξανθρωπισμό; αυτό είναι πάντα το ερώτημα της ταξικής πάλης...» (ο Στάθης Σ. στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ - ΑΓΩΝΙΑ ΤΟΥ «ΠΟΙΗΤΗ»: «Τα παιδιά του Χρένικοφ αποφάσισαν να γιορτάσουν τα 90 χρόνια του κόμματος με συναυλία αποκλειστικά αφιερωμένη στον Χατζιδάκι! Δεν ξέρω ποιος έκανε τα "προξενιά" γι' αυτή την ιεροσυλία (...) είμαι όμως βέβαιος ότι τα κόκαλα του Μάνου θα τρίζουν (...) αν μάλιστα ο συνθέτης του "Μεγάλου Ερωτικού" είχε προλάβει να διαβάσει και το πρόσφατο κείμενο του ΚΚΕ, όπου επισήμως πια επανεισάγεται η λατρεία του Στάλιν, εκεί να δείτε τρίξιμο τα κόκαλα» (ο Ανδρέας Παππάς στο ένθετο «Βιβλιοθήκη» στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ: «Με το σύνθημα "ΚΚΕ το κόμμα σου λαέ" υποδέχτηκαν τον Γιώργο Παπανδρέου κάποιοι πιτσιρικάδες κατά τη χθεσινή επίσκεψη του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στο 12ο Γυμνάσιο - Λύκειο Πετραλώνων. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αντιμετώπισε με κατανόηση το σύνθημα» (η καταγραφή στην ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ).
ΚΑΙ Η ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ: «Ο φιλελευθερισμός και ο καπιταλισμός όπως τον γνωρίζαμε εξανεμίστηκαν μέσα στις απέλπιδες κρατικές παρεμβάσεις (...) τίποτα δεν είναι όπως πριν από λίγες εβδομάδες (...) μέσα σ' αυτήν την παχύρρευστη και απρόβλεπτη σούπα προσπαθούμε να διακρίνουμε τα συστατικά και τους συσχετισμούς του νέου οικονομικού, ιδεολογικού, πολιτικού και κοινωνικού μας σύμπαντος. Είναι δύσκολο να προβλέψουμε πώς θα είναι ο κόσμος σε ένα χρόνο» (ο Νίκος Κωνσταντάρας στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ με ισχυρό ΚΚΕ στο ύψος των απαιτήσεων του λαϊκού αγώνα
ΤΟ ΒΗΜΑ: Το κράτος επιστρέφει και ενισχύει διεθνώς τις τράπεζες
ΗΜΕΡΗΣΙΑ: Πανικός στη Wall - Πτώση 7,33%
Ο ΛΟΓΟΣ: ΝΕΥΡΙΚΟΤΗΤΑ σε Ανατολή - Δύση
ΑΥΡΙΑΝΗ: ΡΥΘΜΙΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΧΡΕΗ 500.000 ΟΦΕΙΛΕΤΩΝ του Δημοσίου
Η ΧΩΡΑ: Επιστροφή στο κράτος
ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ: Εξορμά το «Βαρύ Πυροβολικό» της κυβέρνησης
Η ΑΥΓΗ: Περισσότερο κράτος στην οικονομία
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Καταλληλότερος ο κ. Καραμανλής αλλά το ΠΑΣΟΚ έχει προβάδισμα
ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: ΡΥΘΜΙΖΟΝΤΑΙ τα χρέη στο Δημόσιο 640.000 οφειλετών
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: 55 φάκελοι Σίκατσεκ στα χέρια των εισαγγελέων
ΕΘΝΟΣ: ΜΑΡΤΥΡΑΣ καίει 3 υπουργούς
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: Οίκος εμπορίου
ΤΑ ΝΕΑ: Θαύμα, θαύμα πούλησαν 108% της λίμνης
«"Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση μόλις μπήκα στην αίθουσα του Χρηματιστηρίου της Κρακοβίας ήταν η μυρωδιά. Μια στυφή μυρωδιά τρόμου και απόγνωσης, σαν κι εκείνη που αναδίδει ένας σωρός ψοφίμια". Και το πρώτο που του ήρθε στον νου ήταν αυτή η φράση του Ραούλ Βανεγκέμ: "Η σήψη είναι εκείνη η κατάσταση που δίνει στον καπιταλισμό την αυταπάτη πως ξαναγεννιέται". Αν ο φιλόσοφος έχει δίκιο, σκέφτηκε ο δημοσιογράφος, που η μπόχα τού μπούκωνε τη μύτη, τότε πράγματι ο καπιταλισμός την έχει άσχημα.
(...) Ενας αντικειμενικός δημοσιογράφος όμως δεν πρέπει να διατυπώνει προσωπικές κρίσεις. Γι' αυτό θα αρκεστώ να αναφέρω αυτό που πρόλαβε να μου πει ένας χρηματιστής τον οποίο βρήκα πεσμένο, μέσα σε μια λίμνη αίματος, στις τουαλέτες του Χρηματιστηρίου της Κρακοβίας. Με ικέτεψε να δώσω στον κόσμο αυτό το μήνυμα, με τα λόγια ενός ξεχασμένου Ιάπωνα ποιητή: "Πείτε τους, σας παρακαλώ, πως η ζωή είναι αλλού. Και βάλτε τους να σκεφθούν αυτούς τους στίχους του Μασαχίντε: Οταν το σπίτι μου κάηκε από την κορφή ώς τα θεμέλια, τίποτα πια δε μου έκρυβε τη λάμψη του φεγγαριού"» (o Ρ. Βρανάς παρουσιάζει ένα φανταστικό ρεπορτάζ, ενός φανταστικού δημοσιογράφου / ΤΑ ΝΕΑ).