Να υπερασπίσουμε τον Καραγκιόζη. Εναν λαϊκό ήρωα που πασχίζει να επιβιώσει.
Να τον υπερασπίσουμε από όλους αυτούς που διεκδικούν να χαρακτηριστούν «καραγκιόζηδες». Δεν είναι! Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που παριστάνουν τους διαμαρτυρόμενους και ψηφίζουν με τα τέσσερα την κυβερνητική πολιτική δεν είναι καραγκιόζηδες. Είναι χατζηαβάτηδες!
Στηρίζουν την κυβέρνηση, αλλά «καταγγέλλουν», δήθεν, τους χειρισμούς της.
Μαζί με κάτι άλλους - του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κλπ. - που, έμπρακτα, παροπλίζοντας εργάτες στηρίζουν τον πυρήνα της εφαρμοζόμενης πολιτικής, αλλά προσπαθούν να εμφανιστούν διαφοροποιημένοι, ως υπερασπιστές της «κοινωνικής» ΕΕ, που, δήθεν, κινδυνεύει απ' όσους απειλούν τις κοινωνικές κατακτήσεις.
Ολοι μαζί προσπαθούν να προλάβουν το κακό. Το γεγονός ότι ο κόσμος βράζει. Κι ότι αυτό το καζάνι, αντί να εκραγεί στο πουθενά, υπάρχει κίνδυνος να απειλήσει στοχοπροσηλωμένα την ίδια την ύπαρξη του συστήματος.
Αυτήν την απειλή δεν μπορούν να κρύψουν. Γι' αυτό προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τη συνείδηση που διαμορφώνουν οι άνθρωποι την ώρα που κινούνται ήδη στο ρυθμό της οργανωμένης ταξικής πάλης.
Αυτό θέλει να φρενάρει η αστική τάξη, γι' αυτό τα δίνει όλα: Να ελέγξει, να χειραγωγήσει τις αντιδράσεις. Να τις κάνει να καούν από την ίδια τη φωτιά τους.
Η προβοκάτσια αναγορεύεται και πάλι σε κυρίαρχο μέσο.
Για να στηθεί θέλει και το ιδεολογικό της ντύσιμο: Να υμνηθεί η τυφλή εξέγερση, για να μη γίνει ποτέ η αγανάκτηση οργανωμένο κίνημα που θα έχει στόχο την ανατροπή ενός συστήματος που καταστρέφει μαζικά παραγωγικές δυνάμεις.
Διαβάζεις το «κλάμα» των αστών αναλυτών και καταλαβαίνεις τη χαρά τους.
Το πλάνο τους είναι συγκεκριμένο: Το οργανωμένο εργατικό κίνημα να βγει από τη μέση κι ας καούν όλα.
Μέσα στο πλάνο τους είναι και η καταστροφή.
Αυτό που δεν ανέχεται το σύστημα είναι την ίδια την αμφισβήτησή του. Τη συνείδηση ότι δεν αρκεί η διαμαρτυρία για το άδικο, ότι απαιτείται η αντικατάσταση του σάπιου από ένα νέο κόσμο.
Μιλάνε για την εξέγερση, δείχνοντάς την αναγκαία αλλά και αδιέξοδη. Επί της ουσίας, αυτό που θέλουν να αντιμετωπίσουν είναι την ιστορική ανάγκη να αντικατασταθεί το σημερινό σύστημα από ένα ανώτερό του. Σ' αυτή την πορεία και η εξέγερση έχει τη θέση της. Μια εξέγερση με σχέδιο και στόχο για την κατάργηση της εκμετάλλευσης, για την εργατική εξουσία, για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό. Αυτό θέλουν να προλάβουν. Υμνούν την «απόλυτη νίκη του παρόντος» για να αποφύγουν το αποτέλεσμα της οργανωμένης και ταξικά στοχοπροσηλωμένης εξέγερσης ως μέλλον.
Νουθετούν την αστική δημοκρατία να ξαναβρεί το δρόμο της, λες και δεν είναι ακριβώς αυτός, ο δρόμος της, που οδηγεί στη σημερινή πραγματικότητα: Το βάθεμα της εκμετάλλευσης με όρους «δημοκρατικής νομιμότητας».
Γι' αυτό σπεύδουν να χαρακτηρίσουν ξεπερασμένη την ιδεολογία που απέδειξε το αναπότρεπτο της ολικής ανατροπής. Και δεν κρύβουν τη μόνιμη επιδίωξή τους για παροπλισμό της εργατικής τάξης (αυτές τις μέρες ξανά χτυπάνε το δικαίωμα στην απεργία, προβάλλοντας την αστική αντίληψη περί «ελευθερίας που σταματά όπου αρχίζει η ελευθερία του άλλου», όταν η ελευθερία του άλλου δεν είναι τίποτα άλλο από την ελευθερία του αστού να εκμεταλλεύεται τον εργάτη. Για τον εργάτη όμως ελευθερία είναι η γνώση της ανάγκης να καταργήσει την εκμετάλλευση και να παλεύει γι' αυτό. Αρα στη σημερινή ιστορική συγκυρία ελευθερία για την εργατική τάξη δεν μπορεί να είναι τίποτα λιγότερο από την αφαίρεση της ελευθερίας των καπιταλιστών να κερδίζουν από την εκμετάλλευση των εργατών).
Είναι ο καιρός που μέσα στην εργατική τάξη πρέπει να αρχίσει ξανά να κουβεντιάζεται η «αλφαβήτα» του εργατικού κινήματος. Ως το ωμέγα της, δηλαδή την εργατική εξουσία.
Η αστική τάξη δουλεύει με σχέδιο για να αντιμετωπίσει τον πραγματικό αντίπαλό της.
Σ' αυτό πρέπει να εστιαστεί όλη η προσοχή. Οχι απλά για να καταγγελθεί το σχέδιο, αλλά για να γίνει πιο ισχυρός ο πόλος της ταξικής συσπείρωσης.
Ωστε να είναι τόσο αποτελεσματικός που να μην μπορεί να σταθεί η προβοκάτσια. Τόσο συσπειρωτικός που να δημιουργεί πρόβλημα εκεί που πρέπει: Στα κύρια μέτωπα, στους μονοπωλιακούς ομίλους, στις μεγάλες επιχειρήσεις.
Εκεί είναι η αδύναμη φτέρνα, εκεί πρέπει να κεντρώσει όλη η δράση για να αποκρουστεί το σχέδιο για το αλυσόδεμα της εργατικής τάξης, για να ανατραπεί στην πορεία η εξουσία των καπιταλιστών, να γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής.
Η ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ: «Η διόγκωση της ανεργίας και η μαζική καταστροφή μικρομεσαίων παράγουν με ταχύ ρυθμό απόγνωση (...) Οσο προσλαμβάνει διαστάσεις μαζικού κοινωνικού φαινομένου, τόσο είναι εύκολο (όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν) να μεταλλαγεί σε τυφλή οργή. Το τοπίο γίνεται ολοένα και πιο εύφλεκτο. Σε λίγο, μια ασήμαντη αφορμή θα είναι ικανή να προκαλέσει κοινωνική έκρηξη» (από άρθρο στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).
ΤΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΝΤΥΣΙΜΟ: «Από τα αστικά προάστια του Παρισιού, του 2005, στην Αθήνα του 2008, στο Λονδίνο και τη Ρώμη και πάλι στην Αθήνα του 2010, η αμηχανία και η απελπισία μετουσιώνονται σε βία, χωρίς συγκεκριμένο στόχο και ιδεολογία (...) Πολλοί είναι όσοι μιλούν για το τέλος των επαναστάσεων και την αυγή μιας εποχής όπου εξεγέρσεις θα πυροδοτούνται και θα καίγονται σαν σπίρτα σε διαφορετικές γωνίες του πλανήτη (...) Μετά το τέλος των ιδεολογιών, την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και το θρίαμβο "της μονόδρομης" σκέψης στη Δύση, όπως και στην Ανατολή, στη Νέα Υόρκη όπως και στην Σανγκάη, η εξέγερση καταργεί τον ιστορικό χρόνο και δημιουργεί το στιγμιαίο. Είναι η απόλυτη νίκη του παρόντος ενάντια στο μέλλον (...) Η εξέγερση είναι το αντίστοιχο της καταστροφής, της κατάρρευσης στην οποία μας έχουν συνηθίσει τα νέα οικονομικά καθεστώτα (...) Η εξέγερση είναι καρπός της κρίσης της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, που στη Δύση για μια σειρά από σύνθετες αιτίες μοιάζει να έχει χάσει την ιστορική της λειτουργία (...) Δεν υπάρχουν αμφιβολίες στο γεγονός ότι οι καιροί αλλάζουν και οι ιδεολογίες των πατεράδων μας και των παππούδων μας μοιάζουν πλέον ξεπερασμένες» (από άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).
Ο ΕΠΙΔΙΩΚΟΜΕΝΟΣ ΠΑΡΟΠΛΙΣΜΟΣ: «Αναφαίρετο και ιερό δικαίωμα είναι η απεργιακή κινητοποίηση (...) Αλλά στις δημοκρατίες τίποτα δεν είναι απόλυτο. Ακόμη και η άσκηση ενός συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος δεν μπορεί να είναι ανεξέλεγκτη» (από το κύριο άρθρο στο ΕΘΝΟΣ).
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: ΝΕΟ ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΙΣΗ η μείωση κατά 25% των εργοδοτικών εισφορών
ΗΜΕΡΗΣΙΑ: Μειώνονται έως 25% οι εισφορές στο ΙΚΑ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: Καμπανάκι για τις ασφαλιστικές
ΕΘΝΟΣ: Απόγνωση στην αγορά από κρίση - απεργίες
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Η αγορά στη δίνη των απεργιών
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: Θα κλείσουμε το κράτος αν ανοίξετε τα επαγγέλματα
Η ΑΥΓΗ: Εκρηξη απολύσεων, ριφιφί στα Ταμεία
Η ΒΡΑΔΥΝΗ: Στο σφυρί η δημόσια περιουσία
ΤΑ ΝΕΑ: Ουρά για μετατάξεις! Ζητούνται 10.700, μετατάσσονται 2.700
ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ: Αρχισαν οι μετατάξεις - Σε 10.700 διαθέσιμες θέσεις
ΑΥΡΙΑΝΗ: Η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ: Τόνια Αντωνίου προς Πάγκαλο: Δεν τα φάγαμε μαζί τα λεφτά
«Οταν το ΚΚΕ μιλάει για κήρυξη πολέμου στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα, και κυριολεκτεί και ακριβολογεί (...) Εχουμε ευθύνη να ακριβολογούμε και στη δράση (...) Πρακτικά σημαίνει να κάνουμε όλοι ό,τι πρέπει, και ατομικά και συλλογικά, για να μεταφράζονται συνθήματα και θέσεις σε άνοδο της οργάνωσης της εργατικής τάξης, σε ισχυροποίηση της κοινωνικής συμμαχίας, σε άνοδο κυρίως της πολιτικής συνείδησης και πάλης. Σε οργάνωση του ταξικού πολέμου. Οταν, λοιπόν, μιλάμε για κήρυξη πολέμου, δεν πρέπει να προσπερνάμε αυτήν την τοποθέτηση ως ένα ακόμη σύνθημα, ως μια ακόμη τοποθέτηση ρουτίνας. Συνειδητοποίηση του περιεχομένου αυτού του συνθήματος σημαίνει κήρυξη συναγερμού, διάταξη μάχης, σχέδιο δράσης, εμπλοκή στον πόλεμο πιο βαθιά.
Διάφοροι μηχανισμοί είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία και για κάθε είδους προβοκάτσιες και αποπροσανατολισμό. Τι επιδιώκουν στη φάση αυτή. Να παγιδεύσουν το κίνημα σε παραπλανητικούς στόχους (φταίνε οι 300, να πάει κάποιος φυλακή, φταίει ο ένας ή ο άλλος δημοσιογράφος, ο ένας ή ο άλλος πολιτικός, κ.λπ.) και σε μορφές πάλης περιθωριακού χαρακτήρα, ή σε άκαιρες και τυφλές αναμετρήσεις. Θέλουν να εκτονώσουν το κίνημα με πράξεις εντυπωσιακές που ταυτόχρονα μπορούν να δράσουν τρομοκρατικά και αποπροσανατολιστικά. Το σκηνικό είναι στημένο. Εκθειάζεται η κουκούλα, το δήθεν αυθόρμητο, το "ακαθοδήγητο" κίνημα.
Στο κίνημα εντάσσονται και θα εντάσσονται συνεχώς νέες δυνάμεις με διαφορετικά επίπεδα συνείδησης, αλλά και εμπειρίας από ταξικούς αγώνες. Εχουμε ευθύνη οι δυνάμεις αυτές να μην εγκλωβίζονται σε επιφανειακές αναλύσεις και αποσπασματικούς στόχους πάλης. Εχουμε ευθύνη για την καθοδήγηση της εργατικής τάξης και αυτή είναι η ευθύνη μας, να οργανώσει το κίνημά της για αγώνες σκληρούς, για αγώνες με προοπτική και νικηφόρους. Κίνημα που θα αντέχει στις δυσκολίες, θα είναι πειθαρχημένο και στοχοπροσηλωμένο στους στόχους του και ικανό να αντιμετωπίσει όλες τις πονηριές, τις τρικλοποδιές και την απάτη της αστικής τάξης».
(τα αποσπάσματα από άρθρο του Δ. Γόντικα στον χτεσινό ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ).