Στην άμεση ανάγκη συντήρησης, για να διασωθεί η Ιερά Μονή Ευαγγελίστριας στο νησί των Τρικέρων στο Νομό Μαγνησίας, αναφέρεται η Ερώτηση των βουλευτών του ΚΚΕ Νίκου Γκατζή και Τάκη Τσιόγκα προς τον υπουργό Πολιτισμού.
«Στο νησί της Παναγιάς των Τρικέρων», σημειώνουν οι βουλευτές, «στο κέντρο του Παγασητικού κόλπου, γνωστό και ως τόπο μαρτυρίου κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου, όπου λειτούργησε στρατόπεδο συγκέντρωσης αγωνιστών και αγωνιστριών, υπάρχει το κτιριακό συγκρότημα της Ιεράς Μονής Ευαγγελιστρίας, το οποίο έγινε με δαπάνη των κατοίκων και ποτέ δεν πέρασε από μοναχικό βίο. Καλύπτει περίπου 4 χιλιάδες τ.μ. σε δύο ορόφους και εκτός της εκκλησίας έχει σαράντα κελιά στο ισόγειο και Α` όροφο, τα οποία - εκτός των 12 που είναι ακατοίκητα - φιλοξενούν επισκέπτες σχεδόν δωρεάν».
Το μοναστήρι χτίστηκε το 19ο αιώνα και λόγω της φθοράς του χρόνου, αλλά και της αδυναμίας του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου και των λιγοστών κατοίκων του νησιού για τις αναγκαίες συντηρήσεις, υπέστη σοβαρές ζημιές. Ο σχετικός έρανος, αλλά και τα λίγα χρήματα από την πολιτεία που δόθηκαν την τελευταία τριετία είναι ελάχιστα σε σχέση με το αναγκαίο κόστος. «Η διάσωση του ιστορικού κτιριακού συγκροτήματος της Ιεράς Μονής Ευαγγελιστρίας νησίδας Τρικέρων χρειάζεται γενική επισκευή, αρχής γενομένης από το στατικό έλεγχο. Δαπάνη, που, αν δε δοθεί έγκαιρα από το υπουργείο Πολιτισμού, η τύχη της μονής είναι προδιαγεγραμμένη», τονίζουν οι βουλευτές και ρωτούν τον υπουργό, αν θα ενισχύσει οικονομικά τη συντήρησή της.
Σύμφωνα με τους υπεύθυνους του μουσείου, η κλοπή πρέπει να έγινε σε λιγότερο από ένα λεπτό, σε περιοχή όμως του μουσείου που δε γίνονται σωματικοί ή άλλοι έλεγχοι, ενώ δεν υπήρχαν κάμερες. Ούτε καν επιτόπιος ηχητικός συναγερμός δεν υπήρχε, αν και η διεύθυνση του μουσείου «διέρρευσε» ότι λειτουργεί ένας κεντρικός συναγερμός σε άλλο σημείο του μουσείου, που μπαίνει σε λειτουργία μόλις γίνει αντιληπτή ανάλογη ενέργεια.
Το κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι ότι ο δεύτερος πίνακας που κλάπηκε είναι η «Μαντόνα» (1894), η οποία είχε κλαπεί και το 1994. Το έργο βρέθηκε άθικτο περίπου ένα τρίμηνο αργότερα και μάλιστα ένας Νορβηγός πρώην ποδοσφαιριστής, ο Πάαλ Ενγκερ, καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης γι' αυτήν την κλοπή.
Τα νορβηγικά τελωνεία έχουν ειδοποιηθεί να παρέμβουν σε περίπτωση εξαγωγής των δύο πινάκων, προς το παρόν όμως, μόνον τμήματα των κορνιζών των έργων και το όχημα των δραστών έχουν εντοπιστεί, ενώ δεν έχουν διατυπωθεί αιτήματα για λύτρα. Σύμφωνα με νορβηγική εφημερίδα, η διεύθυνση του Μουσείου δε διευκρίνισε εάν είναι έτοιμη να πληρώσει λύτρα για να εξασφαλίσει την επιστροφή των πινάκων, οι οποίοι δεν ήταν ασφαλισμένοι για κλοπή. Η συλλογή του Μουνχ είναι ασφαλισμένη για περίπου 74 εκατομμύρια δολάρια έναντι φωτιάς ή καταστροφής από νερά, αλλά η αξία των πινάκων εκτιμάται ότι υπερβαίνει τα 2,97 δισεκατομμύρια δολάρια.
Δύο αρχαία ναυάγια εντόπισαν στις θαλάσσιες περιοχές της Σάμου και της Χίου οι αρχαιολόγοι της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων, που σε συνεργασία με το Ελληνικό Εθνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών πραγματοποίησαν έρευνα από τις 31 του Μάρτη μέχρι 6 του Απρίλη 2004.
Η έρευνα πραγματοποιήθηκε με το ωκεανογραφικό σκάφος «ΑΙΓΑΙΟ», εξοπλισμένο με σύγχρονη τεχνολογία (Ηχοβολιστικό Πλευρικής Σάρωσης, Τηλεχειριζόμενο Υποβρύχιο Οχημα και το βαθυσκάφος «ΘΕΤΙΣ») και οργανώθηκε στη βάση της αξιολόγησης πληροφοριών, καθώς και της συνεκτίμησης γεωμορφολογικών, ναυτικών και ιστορικο-αρχαιολογικών παραγόντων. Ερευνήθηκαν τρεις περιοχές στα νότια και ανατολικά της Σάμου, καθώς και τέσσερις περιοχές νότια των Οινουσών, στο στενό Οινουσών - Χίου και στα ανατολικά της Χίου.
Το πρώτο ναυάγιο εντοπίστηκε στην περιοχή της Σάμου σε βάθος από περίπου 30 έως 55 μέτρα. Βρίσκεται σε αμμώδη επικλινή πυθμένα, διασκορπισμένο γύρω από δύο κύριες συγκεντρώσεις. Το φορτίο αποτελείται από ροδιακούς και κώους αμφορείς, ενώ έχουν εντοπιστεί και πινάκια. Σε μια πρώτη αξιολόγηση το φορτίο μπορεί να χρονολογηθεί στους Ελληνιστικούς-Ρωμαϊκούς χρόνους.
Το δεύτερο ναυάγιο εντοπίστηκε στο στενό Χίου και Οινουσών σε βάθος 65μ. Πρόκειται για μια κύρια συγκέντρωση χιακών και σαμιακών αμφορέων. Ανάμεσα στο φορτίο εντοπίστηκαν επίσης αγγεία καθημερινής χρήσης. Το φορτίο μπορεί να χρονολογηθεί αρχικά στο τέλος της Κλασικής περιόδου. Από τα δύο ναυάγια ανελκύστηκαν δείγματα των διαφόρων τύπων των αμφορέων, με σκοπό την περαιτέρω αξιολόγηση και τεκμηρίωσή τους. Η έρευνα διεξήχθη από πλευράς ΕΕΑ από τους αρχαιολόγους Δ. Κουρκουμέλη, Θ. Θεοδούλου και την αρχιτέκτονα Κ. Ταγωνίδου.
Στο πλαίσιο προγράμματος συνεργασίας των δύο φορέων, το οποίο βρίσκεται σε εξέλιξη από το 2000, έχουν ερευνηθεί έως τώρα διάφορες θέσεις στις περιοχές Καλύμνου, Λέρου, Λειψών, Καστελόριζου, Αστυπάλαιας, Νισύρου και Χαλκιδικής, με ιδιαίτερα αξιόλογα αποτελέσματα, αφού εντοπίστηκαν πάνω από 20 αρχαία ναυάγια διαφόρων εποχών.
Εργο της Εύας Μελά |
Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν είναι: Μ. Αναστασίου, Γεσθημανή, Α. Γεώργου, Π. Ζουμπουλάκης, Ν. Θωμαΐδη, Δ. Καμαράκη, Ρ. Κανά, Κυριακή, Σ. Κουρσάρης, Σ. Κωτσαλάς, Μ. Λυπιρίδου, Μ. Μαδένης, Ε. Μελά, Δ. Μυταράς, Μ. Παντελιάς, Μ. Παπαχρήστου - Ραζή, Τ. Πατρασκίδης, Β. Πέρκα, Β. Σπεράντζας, Γ. Σταθόπουλος, Κ. Τσόκλης, Α. Φασιανός.
Σταθερή παραμένει η υγεία του μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος ξαναεισήχθη το Σάββατο στον «Ευαγγελισμό» έπειτα από ενοχλήσεις στην κοιλιακή χώρα, που προήλθαν από μετεγχειρητικές επιπλοκές. Ο Μ.Θεοδωράκης είχε πάρει εξιτήριο την Παρασκευή, μετά την αφαίρεση χολής στην οποία είχε υποβληθεί.
Στον ασθενή χορηγείται φαρμακευτική αγωγή, στην οποία ανταποκρίνεται θετικά, αλλά δεν είναι γνωστό το πότε θα πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο.
Στον μαγικό κόσμο του Fado, το φημισμένο πορτογαλικό τραγούδι, θα μας μεταφέρουν τέσσερις γυναικείες φωνές, στις 15 και 16 του Σεπτέμβρη, στο Λυκαβηττό. Η Κριστίνα Μπράνκο, η Τζοάνα Αμεντοέιρα, η Μαρία Αμέλια Προένκα, αλλά και η αδελφή της Αμάλια Ροντρίγκες, η Σελέστ Ροντρίγκες θα παρουσιάσουν αποσπάσματα από την καριέρα της Αμάλια Ροντρίγκες. Σκοπός του αφιερώματος, που αποτελεί μια ολοκληρωμένη παράσταση κι έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, είναι να παρουσιαστούν διάφορες φάσεις της ζωής και της καριέρας της μεγάλης ντίβας της Πορτογαλίας που συνέδεσε τη ζωή της με το Fado.