Associated Press |
Από το χώρο της βομβιστικής επίθεσης |
Ο 62χρονος αλ Χακίμ επέστρεψε στη Νατζάφ, μόλις το Μάρτιο, μετά από 23 χρόνια παραμονής στο Ιράν. Αποδέχτηκε να συμμετάσχει η οργάνωσή του στο διορισμένο από την κατοχή, Κυβερνητικό Συμβούλιο, αρνήθηκε, όμως, να αφοπλίσει τους χιλιάδες καλά εξοπλισμένους και εκπαιδευμένους άντρες του. Θεωρούνταν ο εκλεκτός της Τεχεράνης μέχρι την επίσκεψη στην ιρανική πρωτεύουσα του αντιπάλου του, Σέικ Μοκτάντα Σαντρ, ηγέτη νεότερης και ριζοσπαστικότερης σιιτικής οργάνωσης, που αρνήθηκε τη συνεργασία με τους κατακτητές και διεκδικούσε την ηγεσία του σιιτικού πληθυσμού. Αυτή η διαμάχη εξουσίας ανάμεσα στους θρησκευτικούς ηγέτες των Σιιτών φάνηκε αρκετή σε ορισμένους, για να εκτιμήσουν ότι πρόκειται για «εσωτερική υπόθεση».
Οσο, όμως, μπορεί να πλησιάζει στην αλήθεια αυτή η εκδοχή, άλλο τόσο πλησιάζουν πολλές ακόμη. Αρκετοί σιίτες ηγέτες, συμπεριλαμβανομένου του Σαντρ αλλά και ηγετικών στελεχών της οργάνωσης του δολοφονημένου Αγιατολάχ, κατηγόρησαν οπαδούς του προηγούμενου καθεστώτος. Κάποιοι άλλοι έστρεψαν τις υποψίες τους σε «σουνιτικά εξτρεμιστικά στοιχεία». Ανώτερος κληρικός, όμως, της σουνιτικής ιρακινής μειοψηφίας διατύπωνε την άποψη ότι «στοιχεία του προηγούμενου καθεστώτος δεν έχουν τα μέσα να προκαλέσουν τέτοιο χτύπημα, ενώ αντίθετα, στοιχεία εκτός του ιρακινού λαού έχουν κάθε όφελος να προκαλέσουν ενδο-ιρακινή θρησκευτική σύρραξη».
Η φράση αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι ο σουνίτης Σέικ Αχμεντ αλ Κουμπέισι υπονοεί και τις κατοχικές δυνάμεις. Εκ πρώτης όψεως, η εξήγηση δε φαίνεται λογική. Ο αλ Χακίμ και η οργάνωσή του είχαν καλέσει το σιιτικό πληθυσμό να μην εμπλακεί σε ένοπλες συγκρούσεις με τις κατοχικές δυνάμεις και είχαν (όπως και έχουν) τη δυνατότητα να ελέγξουν τον αχανή ιρακινό νότο, έτσι ώστε οι κατακτητές να κρατούν «κλειστό» τουλάχιστον ένα μέτωπο, ιδιαίτερα μετά το άνοιγμα και του μετώπου στο βορρά ανάμεσα σε Κούρδους - Τουρκμένους, παράλληλα με την ένταση της ιρακινής αντίστασης. Φυσικά, αυτό δε θα μπορούσε να διαρκέσει επ' αόριστον, όπως είχε προειδοποιήσει ο ίδιος ο αλ Χακίμ, ζητώντας «το συντομότερο δυνατό μεταβίβαση της εξουσίας και τερματισμό της κατοχής». Από την άλλη, δεν είναι λίγοι όσοι άφηναν να αιωρείται το ενδεχόμενο να αποδειχθεί, τελικά, συμφέρουσα προοπτική για τους κατακτητές, το ξέσπασμα ενδο-ιρακινής θρησκευτικής διαμάχης, εξέλιξη που, πιθανότατα, θα άφηνε στο απυρόβλητο την κατοχική διοίκηση και τα σχέδιά της, αποδυναμώνοντας και τις δυνατότητες αντίστασης.
Προς το παρόν, όμως, το σίγουρο είναι ότι η κατοχική διοίκηση, για πολλοστή φορά, συγκεντρώνει τα πυρά όλων, καθώς την κατηγορούν «για απροθυμία ή αδυναμία να παράσχει προστασία στον ιρακινό πληθυσμό εξασφαλίζοντας τάξη στη χώρα». Οι κατηγορίες και η δυσφορία έχουν αρχίσει να γίνονται όλο και ηχηρότερες μετά και από την πολύνεκρη βομβιστική επίθεση στο κτίριο του ΟΗΕ. Στη Νέα Υόρκη, οι διπλωματικές διαβουλεύσεις είναι αδιάκοπες. Ουάσιγκτον και Λονδίνο επιδιώκουν στρατιωτική βοήθεια υπό αμερικανική διοίκηση, επιβεβαιώνοντας, σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, την εκτίμηση ότι «περνούν δύσκολες ώρες στο Ιράκ».
Η «προσφορά» τους δεν είναι ικανοποιητική για χώρες που θα μπορούσαν να συμβάλουν σημαντικά, όπως Ρωσία, Γαλλία ή Γερμανία, καθώς δεν προτίθενται να μοιραστούν τα «βάρη» χωρίς «αντάλλαγμα από τη λεία». Και οι πιέσεις τους για «ριζική αναπροσαρμογή της προσέγγισης στο Ιράκ», όπως το έθετε διπλωματικά ο Γάλλος ΥΠΕΞ, προφανώς θα ενταθούν όσο οξύνεται η δυσαρέσκεια στο εσωτερικό των κατακτητριών χωρών με τις καθημερινές αφίξεις φερέτρων από το «απελευθερωμένο Ιράκ» και με τη διαρκή αποκάλυψη στοιχείων που υποσκάπτουν τα θεμέλια της επιχειρηματολογίας των «απελευθερωτών» και θέτουν σε κίνδυνο την ίδια την πολιτική τους επιβίωση, όπως γίνεται με την υπόθεση Κέλι στη Βρετανία. Οι εξελίξεις αναμένονται «εκρηκτικές»...
Μ' ένα ακόμη καπιταλιστικό «φρούτο» γνωρίζονται τα τελευταία χρόνια οι μαθητές και οι γονείς τους στη Ρωσία. Πρόκειται για τη μαζική εισαγωγή στην εκπαίδευση των κάθε είδους ιδιωτικών μαθημάτων και κύκλων σπουδών, ως προπαρασκευή για τις εισαγωγικές εξετάσεις των παιδιών στα ΑΕΙ. Βέβαια, ιδιωτικά μαθήματα προπαρασκευής για τις εισαγωγικές σε ΑΕΙ μπορούσε κανείς να συναντήσει και στα σοσιαλιστικά χρόνια, σπάνια όμως και κυρίως για υποψηφίους που ήθελαν να εισαχθούν σε πολύ συγκεκριμένες σχολές. Σήμερα μιλάμε για ένα άλλο φαινόμενο σε έκταση και βάθος. Για τη μαζική εισαγωγή των φροντιστηριακών ωρών, αλλά και τη νομιμοποίησή τους από τις αρχές. Ετσι, στην καπιταλιστική Ρωσία, εξαιτίας της αβεβαιότητας για το αύριο, κυρίως της νέας γενιάς, πολλοί γονείς στα μεγάλα αστικά κέντρα, προσπαθούν να στείλουν τα παιδιά τους σε επιπλέον φροντιστηριακές ώρες. Από την άλλη οι Ρώσοι εκπαιδευτικοί με τους σημερινούς μισθούς πείνας καταφεύγουν συχνά στη λύση των επιπλέον φροντιστηριακών ωρών. Είναι χαρακτηριστικό πως το 60% - 70% των Ρώσων εκπαιδευτικών καταφεύγει σήμερα σε δεύτερη εργασία ή επιπλέον ιδιωτικές ώρες διδασκαλίας για να αυξήσει το πενιχρό του εισόδημα.
Την ίδια ώρα και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα έχουν αρχίσει το «χαράτσωμα» των γονιών για μια σειρά λειτουργικές ανάγκες τους, εξαιτίας της μείωσης της κρατικής χρηματοδότησης προς τη δημόσια εκπαίδευση.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του ίδιου του ρωσικού υπουργείου Παιδείας το 50% των εσόδων των σχολείων προέρχεται από επιπλέον χρήματα που καλούνται να πληρώσουν τα παιδιά (οι γονείς τους), ενώ στα ΑΕΙ αυτό το ποσοστό φτάνει το 70%.
Οπως σημειώνει σε άρθρο της η ρωσική εφημερίδα «Γκαζέτα», πρόσφατα ο πρώτος υφυπουργός Παιδείας της Ρωσίας Βίκτωρ Μπόλοτοφ παραδέχτηκε πως τώρα «τα σχολεία προσπαθούν να πάρουν χρήματα για τα πάντα: οι δημόσιες δαπάνες δεν επιτρέπουν στην πλειοψηφία των σχολείων να λειτουργήσουν κανονικά. Χωρίς τα χρήματα των γονιών τα σχολεία στη Ρωσία δεν μπορούν να λειτουργήσουν σωστά, όμως αυτή η διαδικασία θα πρέπει να είναι διαφανής». Το πρόβλημα δηλαδή πλέον για τη ρωσική κυβέρνηση δεν είναι η κατάργηση της δωρεάν εκπαίδευσης που απολάμβανε στο παρελθόν ο λαός κι η νεολαία, αλλά το ζήτημα της «διαφάνειας»!
«Μαθητές - καταναλωτές» και «δάσκαλοι -εκτελεστές»
Για να λυθεί το πρόβλημα της «διαφάνειας» των χρημάτων που οι γονείς δίνουν πλέον σε σχολεία και δασκάλους, ο Ρώσος υπουργός Παιδείας Βλαντιμίρ Φιλίπποφ υπέγραψε πρόσφατα σχετική απόφαση, με την οποία διευθετείται το ζήτημα των ιδιωτικών μαθημάτων, επιπλέον κύκλων σπουδών και σεμιναρίων που γίνονται στα σχολεία. Από εδώ και στο εξής αυτά νομιμοποιούνται και μάλιστα θα κατοχυρώνονται με συμβόλαια, που θα υπογράφει το κάθε σχολείο με τους γονείς ή απευθείας με τα παιδιά (από την 8η τάξη κι έπειτα).
Στο συμβόλαιο θα υπάρχουν τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των δύο πλευρών, των «καταναλωτών - μαθητών», από τη μια και του «εκπαιδευτικού - εκτελεστή» του διδακτικού προγράμματος από την άλλη. Η «ταρίφα» που θα πληρώνουν οι γονείς των «καταναλωτών - μαθητών», θα καθορίζεται από το κάθε σχολείο.
Οι πρώτες αντιδράσεις από μεριάς των εκπαιδευτικών, σύμφωνα με το παραπάνω δημοσίευμα της εφημερίδας, είναι αρνητικές προς τη νέα πρωτοβουλία του υπουργείου Παιδείας, μια και εκτιμάται πως το νέο μέτρο θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη ακόμη εμπορευματοποίηση της Παιδείας και κερδοσκοπία σε βάρος γονιών και μαθητών. Και δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά τη στιγμή που η Παιδεία γίνεται «εμπόρευμα» και ο μαθητής μετατρέπεται σε «καταναλωτή».
ΜΟΣΧΑ.- Ρωσικό πυρηνοκίνητο υποβρύχιο τύπου «Κ 159» με δεκαμελές πλήρωμα, βυθίστηκε στη Θάλασσα του Μπάρεντς, με συνέπεια να χάσουν τη ζωή τους τουλάχιστον δύο ναύτες. Κατά τη βύθιση του σκάφους, που είχε τεθεί εκτός στόλου, ο πυρηνικός αντιδραστήρας ήταν εκτός λειτουργίας. Ενας ναύτης διασώθηκε, ενώ τα υπόλοιπα 7 μέλη αγνοούνται.
Το υποβρύχιο «Κ 159», που ανήκε στον Στόλο της Βόρειας Θάλασσας, ρυμουλκούνταν άοπλο όταν βυθίστηκε τρία μίλια από τις ακτές της νήσου Κίλντιν εξαιτίας μιας καταιγίδας. Το δυστύχημα έγινε στις 4 τα ξημερώματα του Σαββάτου -ώρα Μόσχας- όπως ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Αμυνας, Νικολάι Ντεριάμπιν. Σύμφωνα με τον ίδιο αξιωματούχο, το υποβρύχιο βυθίστηκε στα 170 μέτρα.