Από παιδί, ο Μίκης Θεοδωράκης λάτρευε την ποίηση. Διάβαζε Παλαμά, Κάλβο, Σολωμό, Σικελιανό και άλλους. Από παιδί, «σκάλιζε» στίχους. Το 1942 - '43 κυκλοφόρησε την πρώτη και μόνη ποιητική συλλογή του. Εκτοτε και μέχρι σήμερα γράφει ποίηση. Επιμένει, όμως, «Δεν είμαι ποιητής. Γι' αυτό να κρίνετε αυτό το "πόνημά" μου με φιλικά αισθήματα. Να το δείτε σαν καθρέφτισμα βιωματικών μου καταστάσεων, που δεν έχουν να κάνουν με μένα, αλλά με σημαδιακές ιστορικές στιγμές. Εγραφα, γιατί δεν τελειώσαμε ποτέ με τα πολιτικά προβλήματα. Και στη Μακρόνησο έγραψα ποιήματα. Χάθηκαν, όμως, εξαιτίας των συνθηκών. Ο,τι ωραιότερο πήρα και έκανα στη ζωή μου, το οφείλω στην ποίηση».
Απάντηση στο «δεν είμαι ποιητής», πρώτη έδωσε η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου, που ανθολόγησε και προλόγισε εξαιρετικά την ποίηση του Μ. Θεοδωράκη. «Το λυρικό ποίημα είναι ένα είδος λόγου, που δεν περιγράφεται. Είναι εύθραυστο. Αποτελείται από μονάδες. Η ποίηση του Μ. Θεοδωράκη μοιάζει με διπλό "εγχειρίδιο". Ενα μικρό "εγκόλπιο", που περιέχει τις πολύτροπες διαθέσεις του, και ένα μικρό "μαχαίρι", που "κόβει", ξαναγεννά και ξαναπραγματώνει τον κόσμο. Είναι απροσχημάτιστος λυρισμός, αρχέγονος. Κυμάτισμα φθόγγων και γλώσσας, χωρίς προσποίηση. Ο νεανικός στίχος του "Να μαγευθώ και να μεθύσω" δίνει τη διττή διάσταση του Μίκη Θεοδωράκη: Μοναξιά και ταυτόχρονα επανάσταση. Με τη δράση του, θέλησε να "εκπαιδεύσει" το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι. Με την ποίησή του κλείνει το όλον, το οποίο υπηρετεί και στο οποίο αφοσιώθηκε», τόνισε η Ι. Ηλιοπούλου.
Τη δεύτερη, ουσιωδέστερη απάντηση την έδωσε ο Κώστας Γεωργουσόπουλος. «Ο Μίκης λέει "δεν είμαι ποιητής". Αδικεί τη δημιουργική του πορεία. Αν δεν είναι ποιητής, σίγουρα είναι ποιητικός. Ποιώ, ποιητής, σημαίνει δημιουργός "εκ του μηδενός", όπως λέει ο Αριστοτέλης. Από το σκοτάδι στο φως, όπως ο "ποιητής των όλων". Ολες οι τέχνες είναι ποιητικές. Μ' αυτή την έννοια, ο Μίκης είναι ποιητής. Η ζωή, οι αγώνες, τα βασανιστήριά του, που τον ενέπνευσαν, αυτά είναι η ποιητικότητά του. Ο Μίκης είναι ο τελευταίος "Αναγεννησιακός". Υπόδειγμα Παιδείας. Παράγει Παιδεία με όσα είναι και δημιούργησε. Είναι παιδί της μεγάλης Παιδείας, της μεγάλης Ποίησης. Οι στίχοι του αντλούν από τη μεγάλη ποιητική μας παράδοση, ακόμα και από τον υπερεαλισμό».
Ο Κ. Γεωργουσόπουλος όρισε τη «μοναξιά» στην ποίηση του Μ. Θεοδωράκη ως «μοναξιά της δημιουργίας και της κριτικής σκέψης ενός πολίτη, που πονά, αγαπά, λογοδοτεί στην Ηθική. Και ηθική σημαίνει χρέος. Ολα τα ποιήματά του έχουν τις διαστάσεις του φωτός και του ιστορικού χρόνου - παρελθόν, παρόν, μέλλον. Αλλά το μεγάλο ποιητικό "τραύμα" του Μίκη είναι που απευθύνεται στο μέλλον, με όλες τις αλήθειες του. Αλήθειες, που τείνουν, όπως όλες οι Τέχνες, στη μουσική. Στο μέλλον, όταν όλα κι όλες οι τέχνες φθάσουν στην τελειότητα, τότε όλοι οι άνθρωποι θα 'μαστε ...μουσική».
Για το βιβλίο, αλλά κυρίως για το Αρχείο του συνθέτη, μίλησε ο διευθυντής της Μουσικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδας «Λίλιαν Βουδούρη» Κριστόφ Στρου, σημειώνοντας ότι ολοκληρώθηκε η ηλεκτρονική καταγραφή του Αρχείου (124.000 σελίδες) και ότι προσεχώς μέσω Ιντερνετ θα έχει όλος ο κόσμος πρόσβαση στο μουσικό έργο του Μ. Θεοδωράκη. Ο συνθέτης ανακοίνωσε ότι σύντομα θα δώσει άλλες 1.000 σελίδες, αφού συνεχίζει να δουλεύει «νυχθημερόν», δηλώνοντας: «Δεν ξέρω τι αξία έχει το Αρχείο μου. Είμαι, όμως, υπερήφανος για την εργατικότητά μου».
Η εκδήλωση έκλεισε μουσικά, με την παρουσίαση σε πρώτη εκτέλεση πέντε τραγουδιών του κύκλου «Αρκαδίαι», από τον Πέτρο Πανδή και τον πιανίστα Γιάννη Ζερβίδη.
Οι εκδόσεις προχώρησαν στην έκδοση αυτή, επειδή καλύπτει το ελληνικό βιβλιογραφικό κενό όσον αφορά στη μακρά πορεία (από την εμφάνιση των ομηρικών επών) και τη μεγάλη εξέλιξη της αρχαιοελληνικής και λατινικής ρητορικής, μέχρι και τους τελευταίους εκπροσώπους του είδους κατά την ύστερη αρχαιότητα. Η μετάφραση έγινε από τον Νίκο Νικολούδη. Η επιστημονική επίβλεψη από τον Ιωάννη Αναστασίου.
Το πρώτο μέρος του έργου αποτελεί μια εκτενή, αλλά και περιεκτική ιστόρηση της κλασικής ρητορικής και παράλληλα μια αναθεώρηση και σύμπτυξη των παλαιότερων έργων του Τζ. Κέννεντυ «Η τέχνη της πειθούς στην αρχαία Ελλάδα», «Η τέχνη της Ρητορικής στο ρωμαϊκό κόσμο», «Η ελληνική Ρητορική υπό τους Χριστιανούς αυτοκράτορες». Ο συγγραφέας αναλύει τους λόγους εμφάνισης της ρητορικής ως ιδιαίτερου είδους Λόγου. Τους παλαιότερους τύπους ρητορικών κειμένων. Τις αντιλήψεις για τη ρητορική των Σοφιστών, του Πλάτωνα, του Ισοκράτη, του Αριστοτέλη και των Αττικών ρητόρων του 4ου π.Χ. Την εξέλιξη της ρητορικής στην ελληνιστική περίοδο. Την επινόηση των ρητορικών στάσεων (των επιχειρημάτων που επιδίωκε να προβάλει ο εκάστοτε ομιλητής). Το δεύτερο μέρος αναφέρεται στη λατινική ρητορική, από τους αρχαιότερους Κάτωνα, Κικέρωνα, Κοϊντιλιανό, έως τους Χριστιανούς ρήτορες και την παρακμή της ρητορικής, λόγω των σκοταδιστικών πολιτικοκοινωνικών αλλαγών κατά το Μεσαίωνα.
Το Κέντρο Μελέτης και Ερευνας του Ελληνικού Θεάτρου - Θεατρικό Μουσείο συνεχίζει τη δραστηριότητά του με εκδηλώσεις, συνέδρια, αφιερώματα και εκθέσεις. Κεντρική εκδήλωση, θα είναι, η έκθεση - αφιέρωμα στον Μιχάλη Κακογιάννη, που θα εγκαινιαστεί στις 20/2 στο Γκάζι. Το αφιέρωμα πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Ταινιοθήκη της Ελλάδας και περιλαμβάνει φωτογραφίες, μακέτες, σκηνικά και κοστούμια που φιλοτέχνησε ο σκηνοθέτης για ταινίες και παραστάσεις του. Παράλληλα θα παρουσιάζονται αποσπάσματα από ταινίες και παραστάσεις του.
Ο κύκλος των συνεδρίων ανοίγει στην Καβάλα (3/2) και τις Σέρρες (4/2), σε συνεργασία με τα αντίστοιχα ΔΗΠΕΘΕ και θέμα «Το θέατρο στη Μακεδονία και τη Θράκη τον 20ό αιώνα».
Στο πλαίσιο ειδικού αφιερώματος στο Γρηγόριο Ξενόπουλο έχει προγραμματιστεί στην Κέρκυρα (24-25/2), ένα ακόμα συνέδριο με θέμα: «Το θέατρο στην Επτάνησο και ο Γρηγόριος Ξενόπουλος». Οι συνεδριακές εκδηλώσεις θα ολοκληρωθούν την άνοιξη στη Σύρο, με θέμα «Θεατρικές μορφές από τις Κυκλάδες».
Στις προγραμματισμένες εκδοτικές δραστηριότητες του Θεατρικού Μουσείου περιλαμβάνεται η κυκλοφορία του β' τόμου της «Ιστορίας του Νέου Ελληνικού Θεάτρου» του Γιάννη Σιδέρη και η έκδοση των πρακτικών του συνεδρίου με θέμα «Το Αιγαίο στο θέατρο», που πραγματοποιήθηκε στη Μυτιλήνη καθώς και το νέο βιβλίο του Λάκη Μιχαηλίδη«Η επιθεώρηση άνευ διδασκάλου».
Τέλος, στις εκδηλώσεις του Θεατρικού Μουσείου εντάσσεται και η έκθεση, που θα πραγματοποιηθεί στη Λευκωσία, προσεχώς, με θέμα «Η θεατρική ζωή στην Ελλάδα και την Κύπρο κατά τον 20ό αιώνα».
Από την Ολλανδία και το Βέλγιο ξεκινά η μελωδική περιοδεία του του Θανάση Μωραΐτη στην Ευρώπη. Ο ερμηνευτής θα παρουσιάσει αρβανίτικα τραγούδια από την Ελλάδα και την Κάτω Ιταλία, που περιλαμβάνονται στα δύο cd που έχει εκδώσει με τίτλο «Αρβανίτικα τραγούδια» και «Τριαντάφυλλο του Βράχου» και ανέκδοτα από την Πελοπόννησο. Η πρώτη συναυλία θα δοθεί σήμερα στην Ουτρέχτη. Θ' ακολουθήσουν εμφανίσεις στην Αμβέρσα (αύριο) και Χάγη (Κυριακή). Μαζί του θα είναι οι μουσικοί Χρίστος Τσιαμούλης, Κυριάκος Γκουβέντας, Χάρης Λαμπράκης και Μανούσος Κλαπάκης. Το ίδιο πρόγραμμα θα το παρουσιάσει τον προσεχή Οκτώβρη στην Ελβετία και τη Σουηδία, ενώ το Γενάρη του 2002 στην Αλβανία.
Σε εκδήλωση με πολύ ενδιαφέρουσα αρχαιολογική και λαογραφική «ύλη» κατέληξε, χάρη στους ομιλητές, η χθεσινή παρουσίαση από τις εκδόσεις Καστανιώτη του τετράτομου έργου της Εύης Βουτσινά «Γεύση Ελληνική», και της επανέκδοσης του έργου της «Το Ψωμί». Στο τελευταίο, ιδιαιτέρως, στάθηκε ο προϊστορικός αρχαιολόγος και συγγραφέας Χρήστος Μπουλιώτης, αναφερόμενος σε αρχαίους μύθους που σχετίζονται με το ψωμί, σε πλήθος αρχαιολογικές ανασκαφές που δίνουν πληροφορίες για τα δημητριακά στην αρχαιότητα, σε νεότερους μύθους και λαϊκές παραδόσεις για το ψωμί, αλλά και στο όμορφα, με αγάπη γραμμένο βιβλίο. Ο ομιλητής τόνισε ότι η συγγραφέας πλούτισε το βιβλίο με σχετικές παροιμίες, λαογραφικές μαρτυρίες, προσωπικά της βιώματα, ακόμα και με σχετικό απόσπασμα από το έπος «Γκιλγκαμές».
Για τη λαογραφική συμβολή των βιβλίων της Εύης Βουτσινά μίλησε η εθνολόγος-λαογράφος Μιράντα Τερζοπούλου, ενώ για την όμορφη γραφή της ο δικηγόρος -συγγραφέας Χρήστος Ζουράρις και ο δημοσιογράφος Νίκος Ξυδάκης.
Το τετράτομο έργο «Γεύση Ελληνική» (πλούσια και έγχρωμα εικονογραφημένο), κατά τόμο αφορούν στα εξής: «Ψωμιά, κουλούρια, παξιμάδια, πιτίτσες» (α' τόμος), «Καλούδια» (β' τόμος για διάφορες μικρονοστιμιές), «Μεζέδες και φαγάκια» (ο γ'), «Παστά, καπνιστά, λιόκαυτα, τουρσιά, τυριά, γαλακτερά» (ο δ', δηλαδή προσφάγια με γεύση παραδοσιακά ελληνική).
Περισσότερα από 20 χρόνια παρουσίας στη μουσική αριθμεί το συγκρότημα «Magic De Spell». Το ελληνικό ροκ σχήμα γνώρισε μεγάλη επιτυχία, με αμέτρητες συναυλίες και με τους δέκα συνολικά δίσκους του. Ο τελευταίος, με τίτλο «Κόκκινο», έγινε αντικείμενο δικαστικής διένεξης. Η δισκοκριτική στο περιοδικό «Δίφωνο» ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών του συγκροτήματος, που σημειώνει πως «αντί δισκοκριτικής εξαπέλυσαν ένα αδιανόητο υβρεολόγιο, όπου, λίγο - πολύ, μας αρνούνται και τη δυνατότητα να παίζουμε μουσική, διότι δεν εκπληρούμε τα κριτήρια και τις επιθυμίες τους!».
Η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (30/11/2000), όπου κρίθηκε το θέμα, δέχεται ότι η εν λόγω δισκοκριτική είναι προσβλητική για την προσωπικότητα των μελών του συγκροτήματος, υποχρεώνοντας μάλιστα τους εκπροσώπους του περιοδικού να δημοσιεύσουν άμεσα περίληψη της απόφασης και να παραλείπουν ανάλογα δημοσιεύματα που προσβάλλουν την προσωπικότητα των μουσικών. Σε σχόλιό του, το συγκρότημα αναφέρει πως «μετά την έκδοση της σε βάρος τους απόφασης κινείται μηχανισμός, υποκρινόμενος το θύμα... Ενοχλήθηκαν διότι ένα συγκρότημα ροκ αποφάσισε να συγκρουστεί και να διεκδικήσει τα δικαιώματά του, αρνούμενο να υποταχθεί στους αυθαίρετους κατασκευαστές μουσικού γούστου...».