Στον αγώνα για την υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, το ΠΑΜΕ αξιοποίησε και αξιοποιεί κάθε μορφή πάλης. Εδώ από την κατάληψη της χρηματιστηριακής «Ακρόπολις», για την καταλήστευση των αποθεματικών των Ταμείων |
Για το περιεχόμενο των διεκδικήσεων, σημείωσε ανάμεσα σε άλλα:
«Στην τελευταία δεκαετία η διαπάλη στο εσωτερικό και του συνδικαλιστικού κινήματος επικεντρώνεται στο πώς διαμορφώνονται οι διεκδικήσεις των συνδικάτων. Οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, οι ηγεσίες που προσκυνούν την ΕΕ και συνεργάζονται με τους βιομήχανους, υποστηρίζουν ότι τα αιτήματα των εργαζομένων πρέπει να είναι "ρεαλιστικά - εφικτά". Δηλαδή να τα αντέχει η οικονομία και η τσέπη των καπιταλιστών. Είναι η ίδια ακριβώς θεωρία που προβάλλουν όλες οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι οι ίδιες θεωρίες που πριν από ένα μήνα ακούστηκαν στην ετήσια Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ.
Απορρίπτουμε, αποκαλύπτουμε και αντιπαλεύουμε αυτές τις θεωρίες. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι πολυεθνικές και τα μονοπώλια συσσωρεύουν μεγάλο πλούτο. Προκλητικά κέρδη. Τα κέρδη αυτά προέρχονται από τη δουλιά και τον ιδρώτα του λαού μας. Το πλαίσιο πάλης του ΠΑΜΕ είναι δύναμη στα χέρια της Εργατικής Τάξης. Είναι εργαλείο που απαιτεί ουσιαστική χρησιμοποίηση. Ποια είναι η λογική που το διαπερνάει; Είναι η εναντίωση στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, η εναντίωση στην εκμετάλλευση της εργασίας από το κεφάλαιο. Η αντίθεση στους καπιταλιστές και στα κέρδη τους, η σύγκρουση με την αντιλαϊκή πολιτική.
Η εργατιά παράγει τον πλούτο και επιβάλλεται να τον διεκδικήσει. Να τον διεκδικήσει με στόχους πάλης που ανταποκρίνονται στις ανάγκες της, που μειώνουν το βαθμό εκμετάλλευσης, αλλά δε μένουν σε αυτό. Αμφισβητούν την ίδια την εκμετάλλευση και τη στρατηγική του κεφαλαίου, θέτοντας ζήτημα ανατροπής του καθεστώτος της πλουτοκρατίας, γιατί αυτή είναι η ιστορική αποστολή της Εργατικής Τάξης.
Μόνο με αυτή τη γραμμή πάλης, που οδηγεί σε ένα δρόμο ανάπτυξης, που έχει κριτήριο τις ανάγκες, τα συμφέροντα των εργαζομένων και όχι τα κέρδη της πλουτοκρατίας, μπορεί το εργατικό κίνημα να αντισταθεί, να διεκδικήσει και να έχει κατακτήσεις. Σε αυτό το έδαφος πρέπει να πολιτικοποιείται η δράση στο εργατικό κίνημα, για να έχουμε αποτελέσματα στον απεγκλωβισμό δυνάμεων από τον εναγκαλισμό της κυρίαρχης πολιτικής και του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού.
Η πείρα από τη μάχη των Συλλογικών Συμβάσεων είναι σημαντική. Παρά τις δυσκολίες που έβαλαν οι απαράδεκτοι όροι με τους οποίους υπέγραψε η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ την Εθνική Γενική ΣΣΕ, τα ταξικά συνδικάτα έδωσαν τη μάχη. Ενημέρωσαν τους εργαζόμενους, οργάνωσαν κινητοποιήσεις, επέμειναν και κατάφεραν να αποσπάσουν αυξήσεις και άλλα αιτήματα, σπάζοντας σε πολλές περιπτώσεις τα όρια που έβαζε η Εθνική Σύμβαση και η εισοδηματική πολιτική. Εχουμε κάνει σημαντικά βήματα στην εκλαΐκευση και τη διεκδίκηση του πλαισίου πάλης του ΠΑΜΕ, αλλά μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι».
Για τις μορφές πάλης, στην εισήγηση της Εκτελεστικής Γραμματείας σημειώνεται χαρακτηριστικά:
«Από την εμφάνιση των πρώτων συνδικαλιστικών οργανώσεων μέχρι και σήμερα η συζήτηση για τις μορφές πάλης είναι πάντοτε επίκαιρη. Ιδιαίτερα μετά τις ανατροπές της περιόδου 1989- 1991, οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού με μεγαλύτερη έμφαση υποστηρίζουν ότι η λύση για κάθε νόσο είναι ο "κοινωνικός διάλογος". Αυτή τη γραμμή του "κοινωνικού διαλόγου" την αντιπαραθέτουν στην απεργία, την αντιπαραθέτουν στη διαδήλωση και στη συντονισμένη μαζική δράση. Ολες οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις, όλες οι οργανώσεις των βιομηχάνων, οι επικεφαλής του ΔΝΤ και τα όργανά τους μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα, υποστηρίζουν ότι η απεργία και η κατάληψη είναι ξεπερασμένες μορφές αγώνα στον καπιταλισμό.
Απέναντι σ' αυτές τις αστικές θεωρίες, το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα στη χώρα μας παραθέτει τη δική του αντίληψη, τη δική του τακτική. Τη βαθιά πίστη στον ταξικό αγώνα και στις αξίες του. Τη βαθιά του πίστη στη συλλογική δράση και στη ρήξη με τους μηχανισμούς του συστήματος. Τη σταθερή προσήλωσή του στις αρχές, στις αξίες, τις αγωνιστικές παραδόσεις και την κουλτούρα του λαϊκού μας κινήματος».
«Για όλη αυτή την πλούσια αγωνιστική δράση, δεκάδες στελέχη του ΠΑΜΕ δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε πάνω από 18 χρόνια φυλακή. Για εκατοντάδες συντρόφους μας ναυτεργάτες επιβλήθηκε ο στρατιωτικός νόμος της πολιτικής επιστράτευσης και από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και από την κυβέρνηση της ΝΔ», σημείωσε ο Γ. Μαυρίκος και υπενθύμισε ότι αύριο στη Θεσσαλονίκη πραγματοποιείται μεγάλη απεργία αλληλεγγύης για τη δίκη στελεχών του ΠΑΜΕ από την Ομοσπονδία Εμφιαλωμένων Ποτών, που έχουν μέχρι τώρα καταδικαστεί για την απεργιακή τους δράση σε 16 χρόνια φυλάκιση.
«Στα 4 περίπου χρόνια που πέρασαν από τη 2η συνδιάσκεψη, δράσαμε σε συνθήκες περίπλοκες», σημείωσε ο Γ. Μαυρίκος, κάνοντας εκτενή αναφορά στις πολιτικές συνθήκες κάτω από τις οποίες ανέπτυξε τη δράση του το ΠΑΜΕ:
«Βασικός άξονας της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι η στρατηγική των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Αυτό τον άξονα ακολουθούν συναποφασίζοντας στην Ευρωπαϊκή Ενωση με βάση τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και τη στρατηγική της Λισαβόνας, που αποσκοπούν στην ανεμπόδιστη δραστηριότητα του μεγάλου κεφαλαίου, στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του.
Συνεπώς, οι μεταρρυθμίσεις και οι εκσυγχρονισμοί που προβάλλουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι αντιδραστικές αλλαγές, που ενισχύουν την επιθετικότητα του κεφαλαίου κατά των εργαζομένων και σε αυτό το έδαφος τα περί "κοινωνικής δικαιοσύνης" και "αναδιανομής του πλούτου", που χρησιμοποιούν τα κόμματα του δικομματισμού, συνιστούν χυδαία απόπειρα παραπλάνησης και συγκάλυψης της ταξικής πολιτικής που οδηγεί στην ένταση της εκμετάλλευσης της Εργατικής Τάξης».
«Δεν μπορεί να είναι και "ο σκύλος χορτάτος και η πίτα σωστή". Αυτό αφορά και τον ΣΥΝ, ο οποίος στηρίζει τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, την ελεύθερη κίνηση του κεφαλαίου και κόπτεται για τις βαριές συνέπειες σε βάρος των εργαζομένων. Στηρίζει την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και διαμαρτύρεται για τις συνέπειές της. Υποστηρίζει τις ελαστικές μορφές απασχόλησης και μιλάει για τα δικαιώματα των νέων εργαζόμενων. Τάσσεται υπέρ της μερικής μετοχοποίησης και μετά απορρίπτει τις ιδιωτικοποιήσεις», πρόσθεσε το στέλεχος του ΠΑΜΕ και έκανε εκτενή αναφορά στα νέα μέτρα που ετοιμάζουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, στα πλαίσια της κοινής στρατηγικής αντιλαϊκής στόχευσης.
«Το ΠΑΜΕ βασίζεται στις αρχές του προλεταριακού διεθνισμού και της αλληλεγγύης. Σήμερα, σε συνθήκες προσωρινής κυριαρχίας των ιμπεριαλιστών, η ανάγκη για συντονισμό και κοινή δράση, με αντίστοιχα κινήματα άλλων χωρών, είναι μεγάλη. Οι δυνάμεις του κεφαλαίου, της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού συντονίζονται μέσα από τους μηχανισμούς της ETUC και της ITUC. Οι οργανώσεις αυτές αποτελούν μηχανισμούς και συνεργάτες του καπιταλιστικού συστήματος», σημείωσε εισηγητικά ο Γ. Μαυρίκος και αναφέρθηκε τόσο στη διεθνιστική δράση του ΠΑΜΕ, όσο και στον ενεργό ρόλο που παίζει στην Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία (ΠΣΟ), «που μετά το 15ο Συνέδριό της, έχει αρχίσει βήμα βήμα πορεία ισχυροποίησης».
Από τη διεθνιστική δράση του ΠΑΜΕ το προηγούμενο διάστημα, ξεχωρίζουν η επίσκεψη στον Γιασέρ Αραφάτ στη Ραμάλα, όταν ήταν αποκλεισμένος από τον ισραηλινό στρατό, το Καραβάνι Αλληλεγγύης 260 εργαζομένων στην Κούβα, το Καραβάνι Αλληλεγγύης 150 εργαζομένων στη Συρία, η συγκέντρωση στην επίσκεψη της Κοντολίζα Ράις στην Αθήνα, κ.ά.