Ας μας συγχωρούν όλοι όσοι βάζουν τα προαναφερόμενα ερωτήματα και αναζητούν απαντήσεις, αλλά θα τους απογοητεύσουμε. Η λεγομένη παγκοσμιοποίηση είναι ο σύγχρονος, ο σημερινός καπιταλισμός. Και δεν είναι καθόλου τυχαία η παρουσιαζόμενη σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο σύγκλιση, έως ταύτιση, των πολιτικών των κάθε λογής σοσιαλδημοκρατικών, συντηρητικών, χριστιανοδημοκρατικών, κεντροαριστερών και κεντροδεξιών κομμάτων. Αυτά και ακόμη περισσότερα απαιτεί το σημερινό επίπεδο της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Αυτά και ακόμη περισσότερα απαιτούν σήμερα τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και αυτά κάνουν. Οι μόνες εκδοχές που υπάρχουν στα πλαίσια της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης - για να χρησιμοποιήσουμε τη δική τους ορολογία - είναι η εφαρμογή λίγο περισσότερο ή λίγο λιγότερο νεοφιλελεύθερων πολιτικών και μέτρων. Και μέσα στις εκδοχές αυτές, δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική αντιμετώπιση των συνεχώς εντεινόμενων κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων των εργαζομένων και των λαών.
Η λογική τους είναι απλή, αλλά πέρα για πέρα αντεργατική και αδιέξοδη. Οι επιχειρήσεις - λένε - βάζουν λουκέτο ή κάνουν απολύσεις, μη μπορώντας να ανταποκριθούν στις συνθήκες του εντεινομένου συνεχώς καπιταλιστικού ανταγωνισμού. Κι όπως βεβαιώνουν τραπεζικοί κύκλοι και άλλοι, που γνωρίζουν καλά την ελληνική οικονομία, βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή. Αρα, πρέπει να εξασφαλιστούν ακόμη περισσότεροι όροι και μέτρα, που θα στηρίξουν την ανταγωνιστικότητα και τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων. Με άλλα λόγια, να εξασφαλιστούν ακόμη περισσότερα κέρδη για τους επιχειρηματίες.
Υποθέστε, λοιπόν, ότι γίνεται κι αυτό. Υποθέστε ότι «παγώνουν» ή και μειώνονται τα μεροκάματα, δίνονται ακόμη περισσότερα προνόμια, κίνητρα και φοροαπαλλαγές στους κεφαλαιοκράτες, μειώνονται πολύ περισσότερο οι όποιες υπάρχουσες ακόμη κρατικές κοινωνικές παροχές (Παιδεία, Υγεία, κλπ.) και παραδίδονται κι αυτές στην «ιδιωτική πρωτοβουλία», επεκτείνονται αποφασιστικά οι κάθε λογής αντιδραστικές, νέες εργασιακές σχέσεις κλπ., κλπ. Πιστεύετε ότι θα σταματήσει τότε ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός, ο εξοβελισμός των λιγότερο ισχυρών επιχειρήσεων από τις ισχυρότερες, η συγκέντρωση της παραγωγής και της πώλησης προϊόντων και υπηρεσιών - επομένως, των αντίστοιχων κερδών - σε όλο και λιγότερα χέρια, η μετανάστευση επιχειρήσεων σε χώρες, όπου οι ιδιοκτήτες τους θα προσδοκούν σε ακόμη μεγαλύτερα κέρδη κλπ., κλπ.;
Οχι, βέβαια. Οχι μόνο δε θα σταματήσουν, αλλά και θα ενταθούν ακόμη περισσότερο τα φαινόμενα αυτά, καθώς η συρρίκνωση των λαϊκών εισοδημάτων θα φέρει την αντίστοιχη συρρίκνωση της κατανάλωσης.
Η διέξοδος από τη σημερινή κατάσταση και ακόμη περισσότερο από την ακόμη χειρότερη, που όλα δείχνουν πως βρίσκεται μπροστά μας, δε βρίσκεται στην προαναφερόμενη λογική και πολιτική. Αλλωστε, αυτό το δρόμο ακολουθεί η χώρα μας, χρόνια τώρα, είτε με κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ είτε με ΝΔ και τα σημερινά τραγικά αποτελέσματα αποτελούν τις αναπόφευκτες και προδιαγεγραμμένες συνέπειες. Κι αν θέλετε ολόκληρη την εικόνα και όχι μόνο τους χιλιάδες εργάτες, που πετάγονται στο δρόμο, τότε πάρτε υπόψη σας και τα παρακάτω αποκαλυπτικά στοιχεία:
Πρώτον, στην τριετία 1999 - 2002 οι Ελληνες επιχειρηματίες επένδυσαν στο εξωτερικό, κυρίως στα Βαλκάνια, κεφάλαια ύψους 4.222 εκατ. ευρώ ή περίπου 1.500 δισεκατ. δραχμές. Και δεύτερον, σύμφωνα με μελέτη του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ ΓΣΕΕ) και με στοιχεία του 1998, το 10% των πλουσιότερων Ελλήνων απολάμβανε από τον συνολικά παραγόμενο κοινωνικό πλούτο, όσο και το 50% των φτωχότερων. Επίσης, το 30% των πλουσιότερων απολάμβανε περισσότερα απ' όσα έπαιρνε το υπόλοιπο 70%. Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, τα πράγματα έχουν γίνει ακόμη χειρότερα, καθώς, όλ' αυτά τα χρόνια, από τη μια σημειώνονται σχετικά ικανοποιητικοί ρυθμοί ανάπτυξης (οι μεγαλύτεροι στην ΕΕ), αλλά από την άλλη, ο παραγόμενος από τους εργαζόμενους, απροσμέτρητος πλούτος συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια.
Εν ολίγοις, η πραγματικότητα (μια «πραγματικότητα» που διαδηλώνει κάτω από τα υπουργεία τους, αν δεν το έχουν παρατηρήσει) είναι «αντιφατική», σε σχέση με το σχεδιασμό της εκσυγχρονιστικής μας κυβέρνησης. Τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα λοιπόν, μας λέει ο υπουργός.
Μάλιστα, το πήγε και παραπέρα ο Νίκος Χριστοδουλάκης, κατηγορώντας επιχειρήσεις ότι «δεν αξιοποίησαν τα αναπτυξιακά κίνητρα» που παρείχε η κυβέρνηση. Μα, φυσικά, και τα αξιοποίησαν κι ας μην προσποιείται ότι δεν το ξέρει. Ολο και σε κάποιον «φουσκωμένο» τραπεζικό λογαριασμό θα βρίσκονται τα «κίνητρα», ας μην ανησυχεί.
Εκτος πια κι αν το υπουργείο Οικονομίας έχει κάποιους ελεγκτικούς μηχανισμούς, προκειμένου να διαπιστώνει πώς χρησιμοποιούν τις κάθε λογής επιδοτήσεις οι επιχειρήσεις που τις εισπράττουν και μας τους κρατάει κρυφούς, κι αυτούς και τα αποτελέσματά τους.
Επί της ουσίας όμως, οι κυβερνώντες γνωρίζουν την πολιτική τους, όπως γνωρίζουν πού πήγαν τα λεφτά του κοσμάκη από το Χρηματιστήριο και οι κάθε είδους «μειώσεις του κόστους εργασίας» που εφαρμόζουν.
ΤΖΑΜΠΑ Η ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ του Εκτελεστικού Γραφείου χτες, είναι κάτι παραπάνω από σαφές. Ολα τα πρωτοκλασάτα στελέχη περίμεναν να ακούσουν τίποτε ουσιαστικό από τον πρωθυπουργό και αυτός τούς άρχισε τις θεωρίες περί Ελληνικής Προεδρίας.
Βέβαια, έλειπαν ο Βενιζέλος με τον Γιωργάκη, αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία για να τους κρατάει σε αγωνία και να μην τους λέει πού το πάει και τι θα ανακοινώσει τον Ιούλη.
Οσο για τις «διαχωριστικές γραμμές» με τη Νέα Δημοκρατία, που φέρεται να ζήτησε ο Κώστας Σημίτης, μάλλον είναι δύσκολο καθήκον ακόμα και για τα πιο έμπειρα στελέχη. Δυστυχώς, σπανίζουν τα σημεία διαφωνίας.