«Αυτοί που μας κλέψαν τα βιβλία απ' το χέρι μάς κατηγορούν ότι μείναμε αδιάβαστοι», αλλά «εμείς κρατάμε την ουσία και ονειρευόμαστε» κι αυτοί «ας τρέμουν, να τρέμουν και θα τρέμουν μπροστά στους δίκαιους αγώνες μας».
Στίχοι του Μπ. Μπρεχτ γραμμένοι στις μπλούζες του Συντονιστικού, ένα σύνθημα στο πανό με το οποίο στόλισαν οι μαθητές την Πανεπιστημίου και λίγα λόγια απ' την ομιλία ενός πιτσιρικά μπροστά απ' το ΕΣΡ.
Ολα τα είχε το χτεσινό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο: Απάντηση στην πολιτική που εξοντώνει μαθητές, φοιτητές, δασκάλους και καθηγητές, που εμπορεύεται την Παιδεία. Απάντηση στους τηλεκανίβαλους και τα αφεντικά τους που με μεθόδους κτηνωδίας προσπαθούν να αμαυρώσουν ό,τι πιο ελπιδοφόρο υπάρχει σήμερα στην κοινωνία. Η φωνή τους ακούστηκε σ' όλη τη χώρα: Συνεχίζουμε, έχουμε δρόμο, δε θα μας σταματήσουν, έχουμε τη ζωή στα χέρια μας, είμαστε νικητές.
***
Γονείς, εκπαιδευτικοί κι εργαζόμενοι ανεμίζουν τις σημαίες του ΠΑΜΕ από νωρίς στα Χαυτεία και καλωσορίζουν τα παιδιά τους, τα καμαρώνουν, τα σέβονται. Πάνω, στα Προπύλαια, οι φοιτητές κι οι σπουδαστές απλώνουν τα πανό τους, «στολίζουν» την πρυτανεία του Πανεπιστημίου Αθήνας με τις δίκαιες απαιτήσεις τους: Δε θα περάσει η αναθεώρηση του άρθρου 16, ο νόμος - πλαίσιο, η ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης... Ολο το κέντρο της Αθήνας μια διαδήλωση, καθώς μπαίνουν στην «αλυσίδα» της διαδήλωσης η μία μετά την άλλη οι προσυγκεντρώσεις. Που όταν ξεδιπλώνεται στο σύνολό της παίρνουν τη θέση τους και τα μπλοκ των συλλόγων των εκπαιδευτικών. Το ένα μετά το άλλο με παλμό διαδηλώνει και δηλώνει ότι ο αγώνας άλλαξε μορφή, αλλά δεν «έκλεισε».
***
Ελπίδα! Τα νιάτα στους δρόμους έδωσαν την πιο όμορφη εικόνα. Εξέφρασαν με κάθε τρόπο πως θα παλέψουν για το μέλλον τους. Με τα δικά τους τραγούδια και ποιήματα, με ευρηματικότητα, με χιούμορ. Ολα μακριά απ' τη χωματερή της «σύγχρονης» «πραγματικότητας» που θέλουν να τους επιβάλουν. Κατά των εταιρειών και της πολιτικής που θέλουν να μετατρέψουν τη ζωή τους σε εμπόρευμα. Κρατώντας γερά τα όνειρά τους σ' έναν κόσμο που τους ανήκει και θέλουν να τον αλλάξουν, και θα τον αλλάξουν. Με τα μάτια τους να λάμπουν επέστρεψαν ως απαράδεκτα τα αίσχη και τη βία αυτών που θέλουν να εγκληματούν στη σκέψη τους.
***
Αυτός ο αγώνας δεν έχει τελειωμό, το δήλωσαν, και θα το κάνουν πράξη. Οι μαθητές έδωσαν μάθημα ζωής σε όλους μας. Τελικά, χτες, δεν ήταν απλά μια μέρα συλλαλητηρίου. Ηταν μέρα σύγκρουσης του παλιού με το καινούριο, της σήψης και της παρακμής με μια φωτεινή προοπτική για το μέλλον. Δεν είναι υπερβολικά όλα αυτά αν συλλογιστεί κανείς τη λάσπη που έχουν δεχτεί τα «πιτσιρίκια» απ' όλους τους υπηρέτες της αστικής τάξης. Λάσπη απ' τις κυβερνήσεις, απ' τα σαρκοφάγα ΜΜΕ, απ' τους προβοκάτορες που εισβάλλουν στα σχολεία τους, από κάθε μηχανισμό του αστικού κράτους. Τέτοια επίθεση και δε λύγισαν. Χτες ήταν σίγουρα μια μέρα νίκης...
Περήφανοι, που έχουν καταφέρει να τρομοκρατήσουν την κυβέρνηση, το υπουργείο και τους καναλάρχες, περήφανοι για το μεγαλύτερο μάθημα που έχουν διδαχτεί στη μέχρι τώρα ζωή τους: Να οργανώνονται, να συζητούν, να διεκδικούν, να συμμετέχουν στις συλλογικές διαδικασίες και να τις τιμούν πολύ περισσότερο απ' όλους αυτούς τους «δημοκράτες της πεντάρας». Με τις κιθάρες τους και τα ταμπούρλα τους, με τα πανό τους και τις σημαίες του Συντονιστικού, «πλέχτηκαν» τα τραγούδια τους με τα συνθήματά τους.
«Κράτα, ρε φίλε, γερά!», ακουγόταν το τραγούδι από τα μεγάφωνα και οι μαθητές σφίγγονταν ο ένας πλάι στον άλλο, δυνάμωναν! «Δε θα περάσει!», φώναζαν μετά όλοι μαζί, για να συμπληρώσει ένας εκπρόσωπος του Συντονιστικού τους από την εξέδρα που είχε στηθεί: «Κι αν περάσει, πάλι στους δρόμους θα είμαστε!».
Τα παιδιά είναι λες και βρίσκονται σε γιορτή. Ετσι αντιλαμβάνονται τον αγώνα τους: Σαν γιορτή. Στα τραγούδια τους και τα συνθήματά τους, η ουσία των όσων λένε και η φαντασία με την οποία τα εκφράζουν αφοπλίζουν. Το 1ο και 2ο Λύκειο Παπάγου ανεβαίνει στη σκηνή. Μια μαθήτρια παίρνει το μικρόφωνο και προκαλεί όλες τις κάμερες να δείξουν στα δελτία ειδήσεων το τραγούδι που θα ακολουθήσει, αντί για τα «αποκαλυπτικά» βίντεο της ντροπής.
Είναι αργά το βράδυ / κι είν' η Μαριέττα μόνη / σ' ένα γραφείο μέσα / κι έξω βογκούν οι δρόμοι. / Στους δρόμους διαδηλώσεις / το «10» ξεσηκώνει / το άρθρο μην αγγίξεις / ο μαθητής πληρώνει. / Κι είχε πει θ' ανοίξουν, κι είχε πει... / Κι όμως είν' ακόμα κλειστά / και τούτη τη βδομάδα / πορείες καταλήψεις / όλη η Ελλάδα... (στο ρυθμό του «Λιωμένο παγωτό»).
Και αμέσως μετά, οι μαθητές «σπάνε πλάκα», βγάζοντας τη γλώσσα σε κυβέρνηση και ΜΜΕ: «Πού 'ναι, πού 'ναι οι υποκινητές μας, ψάξε, ψάξε, δε θα τους βρεις. Δε θα τους βρεις, δε θα τους βρεις, υποκινητές μας είστε σεις!». Κι ο αυθορμητισμός και το χιούμορ τους δε σταματούν εδώ. «Εις τον αφρό, εις τον αφρό της θάλασσας, η υπουργός κοιμάται...», λέει ένας μαθητής από τη σκηνή, ενώ συμπληρώνουν με μια φωνή οι χιλιάδες μαθητές: «Παρακαλώ σας κύματα, στον πάτο να την πάτε!».
Στο βήμα ανεβαίνει λίγο αργότερα η Μαντώ Ζαμπούνα, πρόεδρος της Ενωσης Γονέων 6ου Διαμερίσματος Αθήνας: «Δεν μπόρεσαν να βρουν κατασταλτικούς μηχανισμούς στα θεσμικά όργανα των γονιών», τόνισε στους μαθητές. «Η μόρφωση δεν είναι ζήτημα γνώσης, είναι ζήτημα ζωής. Η ζωή σάς ανήκει. Πάρτε τη!».
Οι γονείς που βρίσκονται εκεί, στο πλευρό των αγωνιζόμενων παιδιών τους, χαμογελούν. Καμαρώνουν για τα παιδιά τους. Εχουν πάρει κι οι ίδιοι το τελευταίο διάστημα ένα μάθημα απ' αυτά. «Σαν γονείς, θα έπρεπε να έχετε ξεσηκωθεί πολύ νωρίτερα από μας και να στραφείτε εναντίον της κυβέρνησης και όχι εναντίον μας. Αλλά εσείς συμβιβαστήκατε, χαμηλώσατε το κεφάλι και δεχτήκατε να πληρώνετε για τη δωρεάν Παιδεία των παιδιών σας (...). Εγώ είμαι πρόθυμη να θυσιάσω ένα χρόνο από τη ζωή μου αν αυτό πρόκειται να δώσει την ευκαιρία στους επόμενους να έχουν ένα καλύτερο σχολείο. Εσείς τι είστε πρόθυμοι να δώσετε;», γράφει σε επιστολή - κάλεσμα (που διαβάστηκε στο συλλαλητήριο και απευθύνεται προς τους γονείς που δε στάθηκαν ακόμα στο πλάι των μαθητών) μια μαθήτρια της Γ΄ Λυκείου στο 2ο Πειραματικό Γυμνάσιο Αθήνας.
Ετσι, λοιπόν, καυστικοί, με χιούμορ, με δεκάδες συνθήματα, που πολλά από αυτά τα επινοούσαν εκείνη τη στιγμή, οργισμένοι για τις συκοφαντίες, αλλά και «υπεράνω» για να πέσουν στο επίπεδό τους, μπήκαν πίσω από τα πανό τους και άρχισαν να πορεύονται προς το Σύνταγμα.
Στη συμβολή Σταδίου - Πατησίων, τους περίμενε το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών. Καταγγέλλουν την αντιεκπαιδευτική πολιτική του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και οι μαθητές αποδοκιμάζουν τα δυο κόμματα. «Μαριέττα Γιαννάκου τις καταλήψεις άκου! Και ρώτα τον Αρσένη τι σε περιμένει», φωνάζουν. Απ' την ντουντούκα των εκπαιδευτικών ακούγεται: «Τους καταδικάζουμε και σήμερα και συνέχεια. Η εργατική τάξη παλεύει μαζί με τη νεολαία για ένα σχολείο των λαϊκών αναγκών, ένα σχολείο που θα γίνει εφιάλτης στην άρχουσα τάξη».
Κι όλοι μαζί τραβούν μπροστά...
Μαζί τους ήταν και εκατοντάδες εκπαιδευτικοί, οι οποίοι με πανό και συνθήματα, έστειλαν σαφές μήνυμα στην κυβέρνηση, ότι ο αγώνας τους δεν έχει καμφθεί. Με συνθήματα ενάντια στην υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης, αλλά και με ζωντάνια και μαχητικότητα, με μουσικά όργανα και με τα πανό των συλλόγων τους, έδωσαν ξεχωριστό τόνο με τη σημαντική παρουσία τους στο συλλαλητήριο.
Νωρίτερα, στα Προπύλαια, η Βάνα Τζιατζή, πρόεδρος της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Γονέων Μαθητών Ελλάδας (ΑΣΓΜΕ), σημείωσε στο χαιρετισμό της: «Γιατί είμαστε σήμερα εδώ; Καταλαβαίνουμε πως ο αγώνας για την Παιδεία, είναι ταυτόχρονα αγώνας για σταθερή εργασία, για ανθρώπινα ωράρια και ελεύθερο χρόνο, για το δικαίωμα στην οικογένεια και στην ανθρώπινη ευτυχία, στον πολιτισμό και στην υγεία, για μια ζωή με νόημα, σε μια κοινωνία ανθρώπινη». Και πρόσθεσε: «Αξιολογούμε πόσο πολύτιμο είναι για τα παιδιά μας το μάθημα του αγώνα, το σπουδαιότερο ίσως μάθημα της ζωής τους».
Στα Προπύλαια χαιρέτισαν επίσης τους συγκεντρωμένους η Στ. Ρήγα εκπρόσωπος του Συντονιστικού Αγώνα Σχολείων Αθήνας, ο Γρ. Καλομοίρης γενικός γραμματέας της ΟΛΜΕ, ο Πολ. Μπαμπούρας γενικός γραμματέας της ΔΟΕ, ο Λαζ. Απέκης πρόεδρος της ΠΟΣΔΕΠ και ο Θ. Ακρίτας αντιπρόεδρος της ΟΛΜΕ.
Η ομιλία εκ μέρους του Συντονιστικού Αγώνα Σχολείων Αθήνας
Αποστομωτική απάντηση σε όσα καταλογίζουν στους μαθητές, προσπαθώντας να χτυπήσουν τον αγώνα τους έδωσε εκ μέρους του Συντονιστικού Αγώνα Σχολείων Αθήνας, η Σταυρούλα Ρήγα, μιλώντας στη συγκέντρωση των μαθητών στην Ομόνοια και αργότερα στα Προπύλαια:
Στριμώξαμε την κυβέρνηση, το υπουργείο αλλά και τους μεγαλοκαναλάρχες. Αφού μας είπαν θύματα και υποκινούμενους, αφού μας κατηγόρησαν ότι ο αγώνας μας δεν είναι παρά μια παρτίδα τάβλι στις καταλήψεις, αφού μας απείλησαν ότι θα χάσουμε τη χρονιά μας, τώρα από το φόβο και τον πανικό τους, το παρατραβάνε: Φορτώνουν στις πλάτες μας αίσχη, όργια, βία, εγκλήματα, καταστροφές.
Σας επιστρέφουμε και τα αίσχη και τη βία. Τα ρίχνουμε στις δικές σας πλάτες.
Τι θέλετε να μας πείτε; Οτι ξαφνικά μουρλάθηκαν οι μαθητές και άρχισαν να βιάζουν ο ένας τον άλλον και να διασκεδάζουν φτιάχνοντας μολότοφ;
Ξέρουμε ποιοι τα λένε αυτά και γιατί...
Τα λένε αυτοί που έχουν φουσκωμένες τσέπες, οι μεγαλοκαναλάρχες, οι μεγαλοβιομήχανοι, που είναι χωμένοι στις κομπίνες και στα κυκλώματα. Αυτοί, που είναι και σύμμαχοι της κυβέρνησης, που πάντα τη βοηθάνε για να πετύχει αυτό που θέλει...
Γιατί τα κάνουν όλα αυτά; Τι τους φοβίζει;
Τους φοβίζει ότι είμαστε αποφασισμένοι να είμαστε νικητές σ' αυτόν τον αγώνα: Τους φοβίζει ότι είμαστε ήδη νικητές. Μαζί με τους εκπαιδευτικούς και τους φοιτητές, καθυστερήσαμε τη συζήτηση για την κατάργηση του άρθρου 16. Εδώ και τρεις βδομάδες δεν τόλμησαν να βάλουν μπροστά την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου!
Μας φοβούνται! Κι όσο είμαστε όλα τα σχολεία ενωμένα με το Συντονιστικό Αγώνα Σχολείων Αθήνας, μας φοβούνται πιο πολύ!
Οι δρόμοι σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας έχουν πλημμυρίσει! Και θα πλημμυρίζουν για πολύ καιρό ακόμη! Σ' αυτό το σχολείο, του αγώνα, έχουμε πάρει όλοι αριστείο».
|
«Μάθημα αξιοπρέπειας» έδωσαν οι μαθητές και στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης. Φτάνοντας έξω από το κτίριό του κι ενώ αυτό βρισκόταν «υπό την προστασία» των ΜΑΤ, μαθητές ανέβηκαν στις σκαλωσιές του κτιρίου και κρέμασαν ένα μεγάλο πανό, που έγραφε: «Εμείς κρατάμε την ουσία και ονειρευόμαστε».
Μόλις αναρτήθηκε το πανό, ήρθε και η «αφιέρωση»: «Σε αυτούς που επιτρέπουν στα κανάλια να μας φλομώνουν στην μπούρδα και τη βλακεία, στην τσόντα και τα τηλεοπτικά δικαστήρια... Στα κανάλια, που, από τη μια, μας θεωρούν υποκινούμενους και, από την άλλη, μας στήνουν στον τοίχο ως σύγχρονους εγκληματίες... Στα κανάλια, που, την περίοδο των αγώνων μας, μας έχουν ονοματίσει με διάφορους κοσμητικούς χαρακτηρισμούς...».
Κι επειδή τη μαυρίλα μόνο το χιούμορ μπορεί να την αντιμετωπίσει, αμέσως μετά δεκάδες μαθητές πήγαν στους ρεπόρτερ των καναλιών που κυνηγάνε αυτές τις μέρες «πονηρά» βίντεο και προσφέρθηκαν να τους δώσουν τζάμπα τα πλάνα που είχαν τραβήξει με τα κινητά τους από τη δυναμική παρέμβαση στο ΕΣΡ...
Τις μορφές και τους τρόπους που θα συνεχιστεί ο αγώνας για την Παιδεία των λαϊκών αναγκών, για ένα σχολείο που θα μορφώνει και δε θα εξοντώνει, όπως έγραψαν στα πανό τους, συζητούν σήμερα οι μαθητές στο πλαίσιο του Πανελλαδικού Συντονιστικού Αγώνα που συνεδριάζει στην Αθήνα.