Αν το θέμα των μειονοτήτων και του εθνοτικού προσδιορισμού τους, στην Ελλάδα, ενέσκηψε σαν "κεραυνός εν αιθρία" για ορισμένους, για άλλους, και πιο συγκεκριμένα για εκείνους που έχουν την ισχύ και τη δύναμη να γεμίζουν τους ουρανούς των Βαλκανίων με τα... σύννεφα των επιδιώξεών τους, (αξιοποιώντας τις μειονότητες ως εργαλείο προώθησης της ιμπεριαλιστικής πολιτικής του "διαίρει και βασίλευε" στην περιοχή), ήταν μια από μακρού χρόνου προετοιμαζόμενη εξέλιξη.
Τα στοιχεία που υπάρχουν - και τα οποία εκτός από πολλά σε αριθμό είναι και εξαιρετικά γνωστά στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ - επιβεβαιώνουν ότι μόνο "φανταστικού - σεναριολογικού περιεχομένου" δεν είναι η παραπάνω προσσέγγιση. Θα αρκούσε ίσως μια υπενθύμιση:
Δεν είχε αρχίσει καλά - καλά ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ και στα τέλη του προηγούμενου Μάρτη, στους "Τάιμς" του Λονδίνου,κάνει την εμφάνισή της μια πληρωμένη καταχώριση. Η καταχώριση, που υπογραφόταν από την αποκαλούμενη ως "Ομοσπονδία Τούρκων της Δυτικής Θράκης στην Ευρώπη",στόχευε σε κάτι πολύ απλό. Να εμφανίσει την Ελλάδα ως χώρα στην οποία παραβιάζονται τα δικαιώματα και οι ελευθερίες των μειονοτήτων, πρωτίστως της "τουρκικής"...
Με άλλα λόγια τη στιγμή που η προπαγάνδα του ιμπεριαλισμού διατεινόταν ότι η υπεράσπιση των μειονοτήτων στα Βαλκάνια απαιτεί ΝΑΤΟική στρατιωτική δράση, η Ελλάδα καταγγελλόταν σαν χώρα καταπίεσης των μειονοτήτων...
Η χρονική επιλογή για τη δημοσίευση από τους "Τάιμς" (και όχι από οποιαδήποτε εφημερίδα) της συγκεκριμένης δημοσίευσης, τη στιγμή δηλαδή που ο διεθνής ιμπεριαλισμός έσωζε, δήθεν, τα δικαιώματα της μειονότητας των Κοσσοβάρων (βομβαρδίζοντάς τους), δύσκολα γίνεται πιστευτό πως ήταν τυχαία. Αλλωστε, λίγες μέρες μετά ακούσαμε από τους Τούρκους αξιωματούχους - προεξάρχοντος του Ετσεβίτ - ότι και η Τουρκία, το '74, έδρασε στην Κύπρο, όπως έδρασε το ΝΑΤΟ, το '99, στο Κόσσοβο. Για το "καλό", δηλαδή, των μειονοτήτων και την αποτροπή "εθνοκαθάρσεων"...
Η ιστορία έγερσης θέματος καταστρατήγησης των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, καθώς και του εθνοτικού προσδιορισμού τους στην Ελλάδα, είναι μια ιστορία διαρκούς επανάληψης. Μια ιστορία στην οποία πρωτοστατούν, γνωστής χρηματοδότησης, πολιτικής επιρροής και ευρωατλαντικής... ιθαγένειας, "ιδρύματα" και "οργανισμοί". Ας παρακολουθήσουμε τη δράση κάποιων από αυτά, στα μόλις δυο - τρία προηγούμενα χρόνια.
Η αντίδραση της κυβέρνησης - τότε, πριν ο νυν υπουργός Εξωτερικών ανακαλύψει την "πυρίτιδα" - ήταν έντονη.
Ο Δ. Ρέππας χαρακτηρίζει την έκθεση "κακόπιστη", εκφράζοντας "σοβαρότατη ένταση στο περιεχόμενό της... γιατί τέτοιου είδους εκθέσεις βάζουν, τελικώς, δυναμίτιδα αντί να διευκολύνουν την επικοινωνία και τη συνεννόηση μεταξύ των λαών της περιοχής και τη συνεργασία των λαών".
Προσέξτε, τώρα, το ακόλουθο σχόλιο με αφορμή την έκθεση:
"Οι "Μεγάλοι" αποκτούν τη δυνατότητα "παρεμβάσεων" και "ελέγχων" στα Βαλκάνια, στην περιοχή που θέλουν να οδηγήσουν σε μια "δεύτερη κατηγορία χωρών" της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Τα "μειονοτικά" ζητήματα προσφέρονται ωραιότατα στους σχεδιαστές της "νέας τάξης", στην πρόθεσή τους να χειριστούν τα Βαλκάνια ως μια "μπανάλ" πάσχουσα περιοχή, που δε θα πρέπει να θεωρηθεί ακριβώς "Ευρώπη"...".
Οχι το σχόλιο δε γράφτηκε στο "Ρ". Γράφτηκε στην "Καθημερινή" στις 8/11. Αναγκαία επισήμανση: Η παρουσίαση της έκθεσης από τους συντάκτες της έγινε στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με προεδρεύοντα τον επίτροπο Βαν ντε Μπρουκ...
Εκείνες τις μέρες εκτοξεύονται από το Ευρωπαϊκό Γραφείο των Λιγότερο Διαδεδομένων Γλωσσών κατηγορίες για "υποκρισία" της Ελλάδας όσον αφορά την προστασία των "γλωσσικών μειονοτήτων" στο έδαφός της.
Από πλευράς του ελληνικού Τύπου γίνεται λόγος για "ανίερη συμμαχία με έντονα ανθελληνικά στοιχεία γνωστών κύκλων των ψευδο - Μακεδόνων και σκληροπυρηνικών της μουσουλμανικής μειονότητας, που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Αγκυρας".
Εκείνες τις μέρες έχουμε δυο ακόμα συμβάντα:
Πρώτον, ο υφυπουργός - τότε - Εξωτερικών Γ. Κρανιδιώτης συναντάται - χωρίς να συνηθίζεται από το διπλωματικό πρωτόκολλο - με τον εκπρόσωπο της γνωστής για τη δράση της "οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων" "Human Rights Watch".
Δεύτερον, δημοσιοποιούνται και τα πορίσματα της έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία. Η επιτροπή καταλογίζει στους Ελληνες "διολίσθηση προς υπερβολικό εθνικισμό ή εθνοκεντρισμό", που μάλιστα τα αποδίδει στην "ισχυρή έννοια της εθνικής ταυτότητας" που έχουν οι Ελληνες...
Αξιοπρόσεκτη η αντίφαση: "Κακό" πράγμα η αίσθηση της εθνικής ταυτότητας, για εκείνους, που - κατά τα άλλα - κόπτονται για το δικαίωμα των μειονοτήτων να αυτοπροσδιορίζουν την εθνική τους ταυτότητα...
Κατά μια σατανική σύμπτωση, λίγες μέρες πριν, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Ι. Τζεμ,έχει δηλώσει πως κατά τα "καπρίτσια" της Ελλάδας, στο κέντρο της Ευρώπης, υπάρχει ένα "γκέτο",στο οποίο - κατά τα λεγόμενά του - έχει στοιβαχτεί "η τουρκική - μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης"...
Ομως η είδηση προέρχεται από τις δηλώσεις σύμφωνα με τις οποίες "ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γκ. Γκαλίπ είναι ο πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Τούρκων της Δυτικής Θράκης"...
Τα "ΝΕΑ" γράφουν στις 19/2: "Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ ο κ. Γκαλίπ εξελέγη πρόεδρος στην Ανώτατη Συμβουλευτική Επιτροπή των Τούρκων της Δυτικής Θράκης... (που) θεωρείται όργανο του προξενείου. Είναι χαρακτηριστική η πρόσφατη παρουσία της στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, όπου πήγαν μέλη της να κατηγορήσουν την Ελλάδα για δήθεν παραβίαση των δικαιωμάτων μουσουλμάνων της Δ. Θράκης ενώ παρόμοιες απόψεις εξέφρασαν και στα μέλη του Αμερικανικού Κογκρέσου, με τα οποία συναντήθηκαν στην Αθήνα. Το περίεργο - συμπλήρωναν τα "ΝΕΑ" - είναι ότι οι βρισκόμενοι πίσω από την Επιτροπή "εγκλώβισαν" δυο βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου (σ. σ.: εννοούνταν οι μουσουλμάνοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ)".
Τον ίδιο μήνα, όλως τυχαίως, στο Παγκόσμιο Παμμακεδονικό Συνέδριο η 10η Αυγούστου κηρύχτηκε ως "ημέρα ένωσης των Μακεδόνων από όλα τα τμήματα της Μακεδονίας" και ζητήθηκε "να γίνει σεβαστό το δικαίωμα των Μακεδόνων από όλα τα τμήματα της Μακεδονίας να αποκτήσουν μακεδονική υπηκοότητα, όπου κι αν ζουν" ("Ελευθεροτυπία" 11/8).
Η κυβέρνηση, τότε, δεν έδειχνε τη σημερινή εφεκτική της στάση:
Μάλιστα, ο τέως υπουργός Εξωτερικών Θ. Πάγκαλος σε συνέντευξή του στις 13/4, δήλωνε: "Δε θέλω βεβαίως να δώσω μαθήματα σε κανέναν, αλλά νομίζω ότι όλοι αυτοί που επινοούν μειονότητα, είναι άρρωστοι άνθρωποι, άρρωστοι στο μυαλό".
Οσο για τη φιλοκυβερνητική εφημερίδα "ΕΘΝΟΣ", έχει πάρει θέση ήδη από τον Οκτώβρη του '97, όταν στις 9/10 έγραφε: "Το ξαναλέμε, δεν υπάρχουν Μακεδόνες κατά την εθνικότητα. Οι Ελληνες Μακεδόνες είναι Ελληνες κατά την εθνικότητα, όχι Μακεδόνες".
Τότε η κυβέρνηση αντιδρά και μάλιστα έντονα με τον Δ. Ρέππα να δηλώνει, στις 29/9, ότι "δεν υπάρχουν Τούρκοι υποψήφιοι" και κατηγόρησε κύκλους της τουρκικής προπαγάνδας που θέλει, όπως έλεγε "να παρουσιάσει τη θρησκευτική μειονότητα ως εθνική τουρκική μειονότητα"
Εκτοτε, μάλλον, έχουν αλλάξει μερικά πράγματα...
Αν το θέμα των μειονοτήτων και του εθνοτικού προσδιορισμού τους, στην Ελλάδα, ενέσκηψε σαν "κεραυνός εν αιθρία" για ορισμένους, για άλλους, και πιο συγκεκριμένα για εκείνους που έχουν την ισχύ και τη δύναμη να γεμίζουν τους ουρανούς των Βαλκανίων με τα... σύννεφα των επιδιώξεών τους, (αξιοποιώντας τις μειονότητες ως εργαλείο προώθησης της ιμπεριαλιστικής πολιτικής του "διαίρει και βασίλευε" στην περιοχή), ήταν μια από μακρού χρόνου προετοιμαζόμενη εξέλιξη.
Τα στοιχεία που υπάρχουν - και τα οποία εκτός από πολλά σε αριθμό είναι και εξαιρετικά γνωστά στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ - επιβεβαιώνουν ότι μόνο "φανταστικού - σεναριολογικού περιεχομένου" δεν είναι η παραπάνω προσσέγγιση. Θα αρκούσε ίσως μια υπενθύμιση:
Δεν είχε αρχίσει καλά - καλά ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ και στα τέλη του προηγούμενου Μάρτη, στους "Τάιμς" του Λονδίνου,κάνει την εμφάνισή της μια πληρωμένη καταχώριση. Η καταχώριση, που υπογραφόταν από την αποκαλούμενη ως "Ομοσπονδία Τούρκων της Δυτικής Θράκης στην Ευρώπη",στόχευε σε κάτι πολύ απλό. Να εμφανίσει την Ελλάδα ως χώρα στην οποία παραβιάζονται τα δικαιώματα και οι ελευθερίες των μειονοτήτων, πρωτίστως της "τουρκικής"...
Με άλλα λόγια τη στιγμή που η προπαγάνδα του ιμπεριαλισμού διατεινόταν ότι η υπεράσπιση των μειονοτήτων στα Βαλκάνια απαιτεί ΝΑΤΟική στρατιωτική δράση, η Ελλάδα καταγγελλόταν σαν χώρα καταπίεσης των μειονοτήτων...
Η χρονική επιλογή για τη δημοσίευση από τους "Τάιμς" (και όχι από οποιαδήποτε εφημερίδα) της συγκεκριμένης δημοσίευσης, τη στιγμή δηλαδή που ο διεθνής ιμπεριαλισμός έσωζε, δήθεν, τα δικαιώματα της μειονότητας των Κοσσοβάρων (βομβαρδίζοντάς τους), δύσκολα γίνεται πιστευτό πως ήταν τυχαία. Αλλωστε, λίγες μέρες μετά ακούσαμε από τους Τούρκους αξιωματούχους - προεξάρχοντος του Ετσεβίτ - ότι και η Τουρκία, το '74, έδρασε στην Κύπρο, όπως έδρασε το ΝΑΤΟ, το '99, στο Κόσσοβο. Για το "καλό", δηλαδή, των μειονοτήτων και την αποτροπή "εθνοκαθάρσεων"...
Η ιστορία έγερσης θέματος καταστρατήγησης των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, καθώς και του εθνοτικού προσδιορισμού τους στην Ελλάδα, είναι μια ιστορία διαρκούς επανάληψης. Μια ιστορία στην οποία πρωτοστατούν, γνωστής χρηματοδότησης, πολιτικής επιρροής και ευρωατλαντικής... ιθαγένειας, "ιδρύματα" και "οργανισμοί". Ας παρακολουθήσουμε τη δράση κάποιων από αυτά, στα μόλις δυο - τρία προηγούμενα χρόνια.
Η αντίδραση της κυβέρνησης - τότε, πριν ο νυν υπουργός Εξωτερικών ανακαλύψει την "πυρίτιδα" - ήταν έντονη.
Ο Δ. Ρέππας χαρακτηρίζει την έκθεση "κακόπιστη", εκφράζοντας "σοβαρότατη ένταση στο περιεχόμενό της... γιατί τέτοιου είδους εκθέσεις βάζουν, τελικώς, δυναμίτιδα αντί να διευκολύνουν την επικοινωνία και τη συνεννόηση μεταξύ των λαών της περιοχής και τη συνεργασία των λαών".
Προσέξτε, τώρα, το ακόλουθο σχόλιο με αφορμή την έκθεση:
"Οι "Μεγάλοι" αποκτούν τη δυνατότητα "παρεμβάσεων" και "ελέγχων" στα Βαλκάνια, στην περιοχή που θέλουν να οδηγήσουν σε μια "δεύτερη κατηγορία χωρών" της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Τα "μειονοτικά" ζητήματα προσφέρονται ωραιότατα στους σχεδιαστές της "νέας τάξης", στην πρόθεσή τους να χειριστούν τα Βαλκάνια ως μια "μπανάλ" πάσχουσα περιοχή, που δε θα πρέπει να θεωρηθεί ακριβώς "Ευρώπη"...".
Οχι το σχόλιο δε γράφτηκε στο "Ρ". Γράφτηκε στην "Καθημερινή" στις 8/11. Αναγκαία επισήμανση: Η παρουσίαση της έκθεσης από τους συντάκτες της έγινε στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με προεδρεύοντα τον επίτροπο Βαν ντε Μπρουκ...
Εκείνες τις μέρες εκτοξεύονται από το Ευρωπαϊκό Γραφείο των Λιγότερο Διαδεδομένων Γλωσσών κατηγορίες για "υποκρισία" της Ελλάδας όσον αφορά την προστασία των "γλωσσικών μειονοτήτων" στο έδαφός της.
Από πλευράς του ελληνικού Τύπου γίνεται λόγος για "ανίερη συμμαχία με έντονα ανθελληνικά στοιχεία γνωστών κύκλων των ψευδο - Μακεδόνων και σκληροπυρηνικών της μουσουλμανικής μειονότητας, που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Αγκυρας".
Εκείνες τις μέρες έχουμε δυο ακόμα συμβάντα:
Πρώτον, ο υφυπουργός - τότε - Εξωτερικών Γ. Κρανιδιώτης συναντάται - χωρίς να συνηθίζεται από το διπλωματικό πρωτόκολλο - με τον εκπρόσωπο της γνωστής για τη δράση της "οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων" "Human Rights Watch".
Δεύτερον, δημοσιοποιούνται και τα πορίσματα της έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία. Η επιτροπή καταλογίζει στους Ελληνες "διολίσθηση προς υπερβολικό εθνικισμό ή εθνοκεντρισμό", που μάλιστα τα αποδίδει στην "ισχυρή έννοια της εθνικής ταυτότητας" που έχουν οι Ελληνες...
Αξιοπρόσεκτη η αντίφαση: "Κακό" πράγμα η αίσθηση της εθνικής ταυτότητας, για εκείνους, που - κατά τα άλλα - κόπτονται για το δικαίωμα των μειονοτήτων να αυτοπροσδιορίζουν την εθνική τους ταυτότητα...
Κατά μια σατανική σύμπτωση, λίγες μέρες πριν, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Ι. Τζεμ,έχει δηλώσει πως κατά τα "καπρίτσια" της Ελλάδας, στο κέντρο της Ευρώπης, υπάρχει ένα "γκέτο",στο οποίο - κατά τα λεγόμενά του - έχει στοιβαχτεί "η τουρκική - μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης"...
Ομως η είδηση προέρχεται από τις δηλώσεις σύμφωνα με τις οποίες "ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γκ. Γκαλίπ είναι ο πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Τούρκων της Δυτικής Θράκης"...
Τα "ΝΕΑ" γράφουν στις 19/2: "Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ ο κ. Γκαλίπ εξελέγη πρόεδρος στην Ανώτατη Συμβουλευτική Επιτροπή των Τούρκων της Δυτικής Θράκης... (που) θεωρείται όργανο του προξενείου. Είναι χαρακτηριστική η πρόσφατη παρουσία της στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, όπου πήγαν μέλη της να κατηγορήσουν την Ελλάδα για δήθεν παραβίαση των δικαιωμάτων μουσουλμάνων της Δ. Θράκης ενώ παρόμοιες απόψεις εξέφρασαν και στα μέλη του Αμερικανικού Κογκρέσου, με τα οποία συναντήθηκαν στην Αθήνα. Το περίεργο - συμπλήρωναν τα "ΝΕΑ" - είναι ότι οι βρισκόμενοι πίσω από την Επιτροπή "εγκλώβισαν" δυο βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου (σ. σ.: εννοούνταν οι μουσουλμάνοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ)".
Τον ίδιο μήνα, όλως τυχαίως, στο Παγκόσμιο Παμμακεδονικό Συνέδριο η 10η Αυγούστου κηρύχτηκε ως "ημέρα ένωσης των Μακεδόνων από όλα τα τμήματα της Μακεδονίας" και ζητήθηκε "να γίνει σεβαστό το δικαίωμα των Μακεδόνων από όλα τα τμήματα της Μακεδονίας να αποκτήσουν μακεδονική υπηκοότητα, όπου κι αν ζουν" ("Ελευθεροτυπία" 11/8).
Η κυβέρνηση, τότε, δεν έδειχνε τη σημερινή εφεκτική της στάση:
Μάλιστα, ο τέως υπουργός Εξωτερικών Θ. Πάγκαλος σε συνέντευξή του στις 13/4, δήλωνε: "Δε θέλω βεβαίως να δώσω μαθήματα σε κανέναν, αλλά νομίζω ότι όλοι αυτοί που επινοούν μειονότητα, είναι άρρωστοι άνθρωποι, άρρωστοι στο μυαλό".
Οσο για τη φιλοκυβερνητική εφημερίδα "ΕΘΝΟΣ", έχει πάρει θέση ήδη από τον Οκτώβρη του '97, όταν στις 9/10 έγραφε: "Το ξαναλέμε, δεν υπάρχουν Μακεδόνες κατά την εθνικότητα. Οι Ελληνες Μακεδόνες είναι Ελληνες κατά την εθνικότητα, όχι Μακεδόνες".
Τότε η κυβέρνηση αντιδρά και μάλιστα έντονα με τον Δ. Ρέππα να δηλώνει, στις 29/9, ότι "δεν υπάρχουν Τούρκοι υποψήφιοι" και κατηγόρησε κύκλους της τουρκικής προπαγάνδας που θέλει, όπως έλεγε "να παρουσιάσει τη θρησκευτική μειονότητα ως εθνική τουρκική μειονότητα"
Εκτοτε, μάλλον, έχουν αλλάξει μερικά πράγματα...
Ο τρόπος με τον οποίο το ελληνικό κράτος και οι ελληνικές κυβερνήσεις αντιμετώπισαν το θέμα των μειονοτήτων στη χώρα μας έχει ως συνέπεια τη διαμόρφωση ενός ευνοϊκού εδάφους για τον εκτουρκισμό (!) - και πολλές φορές με βίαιο τρόπο - ολόκληρης της μουσουλμανικής μειονότητας. Μιας μειονότητας, που ακριβώς η τριχοτόμηση της εθνοτικής της καταγωγής (Τουρκογενείς, Πομάκοι, Τσιγγάνοι) καθόρισε και το θρησκευτικό της προσδιορισμό ως μουσουλμανικής, με τη Συνθήκη της Λωζάνης.
Ομως, το ελληνικό κράτος και η πολιτική του έκανε τα αδύνατα δυνατά - όχι αναίτια για τα συμφέροντα της ολιγαρχίας και τις σχέσεις της με τα ιμπεριαλιστικά κέντρα - ώστε να εκτουρκίσει το σύνολο του μουσουλμανικού πληθυσμού.
Αυτή η πολιτική είχε δυο εκφάνσεις ιστορικά:
Πρώτον,ο αντικομμουνισμός της καθεστηκυίας πολιτικής τάξης στην Ελλάδα λειτούργησε σε συγκεκριμένες περιόδους ως το υπόβαθρο του εκτουρκισμού της μειονότητας, αλλά και ως πυξίδα για την αντιμετώπιση των μειονοτικών ζητημάτων, είτε αφορούσε τους μουσουλμάνους της Θράκης, είτε τους Ελληνες της Κωνσταντινούπολης
Δεύτερον,η συμμαχική υποχρέωση της Ελλάδας να συνεισφέρει στην εκκοσμίκευση του καθεστώτος στην Τουρκία είχε, επίσης, ως εκδήλωση την πολιτική του εκτουρκισμού της συνείδησης της μειονότητας.
Με το Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο Φιλίας του 1930, που υπεγράφη από τονΕ. Βενιζέλο,η Ελλάδα ανέλαβε την υποχρέωση - μετά την έμφαση που δόθηκε στις διαμειφθείσες συζητήσεις μεταξύ ελληνικής και τουρκικής αντιπροσωπείας - να ενισχύσει την προσπάθεια της "κεμαλικής" πολιτικής για την εκκοσμίκευση του καθεστώτος στην Τουρκία.
Εν προκειμένω, η συμβολή της Ελλάδας έγκειτο στο ότι έπρεπε να αποδιώξει από το έδαφος της Δυτικής Θράκης τους ηγέτες της μειονότητας, που συντηρούσαν τα ήθη, τις παραδόσεις και, κυρίως, τις θρησκευτικές αρχές μιας εξαιρετικά συμπαγούς ισλαμικής κοινότητας. Επρεπε να διώξει από τα εδάφη της μειονότητας τους αντίθετους με την πολιτική του Κεμάλ, οι οποίοι έβρισκαν καταφύγιο στη Δυτική Θράκη, φεύγοντας από την Τουρκία, λόγω της εκεί πολιτικής κατάστασης. Μάλιστα, με τις εφημερίδες τους, που εκδίδονταν στη Δυτ. Θράκη, ασκούσαν επιρροή ενοχλητική για το κεμαλικό καθεστώς και στους πληθυσμούς εντός της Τουρκίας.
Ο Βενιζέλος το έπραξε, απομακρύνοντας από την περιοχή, από τον Απρίλη του 1931, τους αντικεμαλικούς, τους λεγόμενους "ανεπιθύμητους", ενώ ταυτόχρονα έφθαναν βιβλία και δάσκαλοι από την Τουρκία, ασκείτο βία για τον "εκσυγχρονισμό" της ενδυμασίας κλπ. Οι οπαδοί του Κεμάλ, που ήταν μια "ασήμαντη μειοψηφία" (βλέπε: "Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις 1923 - 1987", Αλ. Αλεξανδρής, εκδόσεις "Γνώση") πήραν τα ηνία, προωθώντας την πολιτική του τουρκικού καθεστώτος σε θέματα Παιδείας, Δικαίου κλπ.
Η τακτική του ελληνικού κράτους προκάλεσε αισθήματα αποδοκιμασίας στον ελληνικό λαό. Ομως, ο Βενιζέλος δήλωνε στη Βουλή: "Την κοινήν γνώμην, αν δεν την έχω σύμφωνον, εννοώ να τη διαπαιδαγωγήσω και όχι να παρασύρομαι από αυτήν"... (βλέπε: Ιφιγένεια Αναστασιάδου, "Ο Βενιζέλος και το Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο Φιλίας του 1930", εκδόσεις "Φιλιππότη").
Οι συνέπειες εκείνης της - εκ των συμμαχικών υποχρεώσεων προερχόμενης - πολιτικής, που - στο όνομα του "να χτυπηθεί το φέσι" και με επίκληση την ελληνοτουρκική φιλία - χτυπούσε τις μουσουλμανικές παραδόσεις των πληθυσμών της περιοχής, εξόντωνε τα έθιμα και αλλοίωνε τις σταθερές της ζωής τους, δεν άργησαν να φανούν αφού:
"Το φέσι δεν ήταν απολιθωμένο απομεινάρι παραδοσιακής ενδυμασίας, αλλά ζωντανή απόδειξη μιας θρησκευτικής και πολιτιστικής τοποθέτησης. Με το φέσι αποδείκνυαν ότι ήταν πρώτα μουσουλμάνοι και μετά Τούρκοι. Αποτέλεσμα, όμως, της υπόσχεσης που έδωσε ο Βενιζέλος για την απομάκρυνση των ανεπιθυμήτων ήταν η σταδιακή μεταμόρφωση των κοινοτήτων της Δυτ. Θράκης από μουσουλμανικές σε τουρκικές" (σ.σ.: ο.π. σελίδα 71).
Πρέπει να τονιστεί ότι στο πλαίσιο εκείνης της πολιτικής, με τη συγκατάθεση της κυβέρνησης Βενιζέλου, άρχισε το 1930 να λειτουργεί τούρκικο προξενείο στην περιοχή, που ως τότε ήταν απλώς προξενικό γραφείο.
Εχει μεγάλη σπουδαιότητα ο τρόπος που περιέγραφαν οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής. Η "Ενωση Μουσουλμάνων Ελλάδος" στέλνει το 1955 στον υπουργό Β. Ελλάδος υπόμνημα, όπου σημειώνεται:
"Συνεπήχθη η Ενωσις ημών με αντικειμενικόν σκοπόν τη διάσωσιν και διατήρησιν των κεκτημένων δικαιωμάτων των Μουσουλμάνων. Εφ' όσον όμως προχωρούν αι φιλικαί σχέσεις, επί τοσούτον η θέσις των Μουσουλμάνων εδυσχαιρένετο, μέχρις ότου κατέληξεν η μεν Μουσουλμανική μειονότης να μετονομασθή εις τουρκικήν μειονότητα, τα δε δικαιώματα των Μουσουλμάνων να αναγνωριστούν ως δικαιώματα των Τούρκων, και να καταργηθώσιν ουσιαστικώς τα πρώτα".
Το ελληνικό κράτος υπήρξε ανέκαθεν πιστός "σύμμαχος" των ιμπεριαλιστών. Την εποχή, λοιπόν, που θέριευε ο "ψυχρός" πόλεμος και η Ελλάδα ...εκπολιτιζόταν στους μετεμφυλιακούς αντικομμουνιστικούς "Παρθενώνες", η μειονότητα συνέχιζε να εκτουρκίζεται, αυτή τη φορά για λόγους καταπολέμησης του ...κομμουνισμού.
Η κυβέρνηση Παπάγου, το 1954, ενώ Ελλάδα και Τουρκία βρίσκονται ήδη στο ΝΑΤΟ, έπρεπε να τονώσει το δόγμα του "από Βορράν κομμουνιστικού κινδύνου". Επρεπε να δείξει, αντίθετα, ότι στην "ελευθέραν Δύσιν" οι σχέσεις μεταξύ των "συμμάχων" ήταν ...αγγελικές.
Ετσι, στις 28/1/1954, ο γενικός διοικητής της Θράκης, Γ. Φεσόπουλος, εκδίδει την εξής απόφαση: "Κατόπιν διαταγής του κ. Προέδρου της Κυβερνήσεως(σ.σ.: Παπάγος), παρακαλούμεν όπως εφ' εξής εις πάσαν περίπτωσιν γίνεται χρήσις του όρος "Τούρκος - Τουρκικός" αντί του τοιούτου "Μουσουλμάνος - Μουσουλμανικός""... Κάπως έτσι ο εξ Ανατολών κίνδυνος εξαφανιζόταν, και θέριευε η θεωρία του "από Βορράν κινδύνου".
Νωρίτερα, το Δεκέμβρη του 1952, και ενώ ο "κομμουνιστής κατάσκοπος" (!!!)Ν. Μπελογιάννης είχε εκτελεστεί, η Φρειδερίκη εγκαινίαζε τουρκικά σχολεία στη Θράκη, παρουσία του Τούρκου Προέδρου της Δημοκρατίας... Παράλληλα, με τις μορφωτικές συμφωνίες του 1951 και του 1968, καθιερωνόταν η τουρκική ως η μόνη μειονοτική γλώσσα εκπαίδευσης. Ομως, η μητρική γλώσσα των Πομάκων και των Αθίγγανων μουσουλμάνων της Δ. Θράκης δεν ήταν τα τούρκικα... (Στα πλαίσια αυτής της τόσο ευφυούς πολιτικής, μετά από δεκαετίες, το 1987, ο Αρειος Πάγος απαγόρευε τη χρήση του όρου "τουρκικός", για την παραγωγή άλλων, πλέον, προβλημάτων, του ίδιου, όμως, τύπου).
Εχει τη δική του σημασία - όσον αφορά την εμπλοκή των μειονοτήτων στα γενικότερα πολιτικά παιχνίδια - να τονιστεί το εξής:
Αν και η Τουρκία δε δεχόταν την ύπαρξη πατριάρχη στο Φανάρι, εφόσον αυτός δεν είχε την τουρκική υπηκοότητα, στην περίπτωση του Αθηναγόρα, έκανε σκόντο... Ο πατριάρχης Αθηναγόρας δεν είχε τουρκική υπηκοότητα, αλλά είχε αμερικανική... Γι' αυτό, ίσως, η υποδοχή του από το τουρκικό κράτος ήταν λαμπρή, σε μια καθόλου ανύποπτη εποχή, το 1949, όπου, σημειωτέον, στην Ελλάδα δεν είχε τελειώσει ο εμφύλιος.
Καθόλου, δε, τυχαία, ένα μόλις μήνα μετά την άφιξή του στο Φανάρι, στις 17/7/1949, ο Αθηναγόρας, απευθυνόμενος στην ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης, "προειδοποιούσε ότι στο μέλλον όλοι οι ομογενείς της Κωνσταντινούπολης που θα εξέφραζαν την υποστήριξή τους για τον κομμουνισμό και τα κομμουνιστικά κινήματα θα αφορίζονταν"... (βλ.: "Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις", Αλ. Αλεξανδρής, εκδόσεις "Γνώση").
Ομως, ο κομμουνιστικός δάκτυλος, ήταν πάντα παρών. Οπως, για παράδειγμα, στους διωγμούς των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, το 1955. Σύμφωνα με την τουρκική κυβέρνηση Μεντερές, που σχεδίασε και εκτέλεσε το πογκρόμ, για τις τότε ταραχές ευθύνονταν οι κομμουνιστές, που "οργάνωσαν κίνημα για την ανατροπή του αστικού καθεστώτος στην Τουρκία"...
Παρόν, όμως, ήταν και το ΝΑΤΟ. Ετσι, ενώ το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κων/πόλης έγινε ένα χρόνο μετά τη διαταγή της ελληνικής κυβέρνησης να αποκαλούνται "Τούρκοι" οι μουσουλμάνοι της Δ. Θράκης, και ενώ κανείς θα περίμενε "ανταπόδοση της αβρότητας", έγιναν οι σφαγές. Η αντίδραση της Ελλάδας ήταν λιγότερο και από υποτονική. Γιατί, άραγε;
Το γεγονός ότι δέκα μέρες μετά τις βιαιοπραγίες στην Πόλη, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζ. Ντάλες, έστελνε ταυτόσημες επιστολές σε Αθήνα και Αγκυρα, καλώντας τους να αποκαταστήσουν "χωρίς χρονοτριβή την ενότητα της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, που κλονίστηκε με την επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων" και να συμφιλιωθούν "για το συμφέρον του ελεύθερου κόσμου", δίνει την εξήγηση για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης.
Μια κυβέρνηση, που ένα μήνα μετά τα γεγονότα κατά της ελληνικής μειονότητας "δήλωνε για άλλη μια φορά πως η αφοσίωση στη ΝΑΤΟική συμμαχία αποτελούσε τον κύριο άξονα, γύρω από τον οποίο περιστρεφόταν η ελληνική εξωτερική πολιτική" (βλ.: ο.π. σελ. 504)...
Οσο για τον τρόπο που οι ελληνικές κυβερνήσεις κινήθηκαν στο θέμα της μειονότητας, από την εποχή της μεταπολίτευσης, είναι ενδεικτική μια ιστορική καταγραφή, όπως περιέχεται στο αρχείο του Κ. Καραμανλή:
"Σε ό,τι αφορά το πρόβλημα των μειονοτήτων - έλεγε ο Καραμανλής στον Ετσεβίτ το 1978 -... σήμερα υπάρχουν 10.000 Ελληνες στην Κωνσταντινούπολη και 120.000 Τούρκοι στην Ελλάδα... Δεν είχα ποτέ την πρόθεση, ως κυβέρνησις, να ενοχλήσω την τουρκική μειονότητα".
Αυτά έλεγε ο Κ. Καραμανλής στον Ετσεβίτ, στις 11 - 12/3/1978, προσδιορίζοντας με μεγάλη σαφήνεια την εθνοτική καταγωγή, ενός - τουλάχιστον- κομματιού της μουσουλμανικής μειονότητας. Η ΝΔ, σήμερα, φαίνεται να προσπερνά το θέμα...
Ο τρόπος με τον οποίο το ελληνικό κράτος και οι ελληνικές κυβερνήσεις αντιμετώπισαν το θέμα των μειονοτήτων στη χώρα μας έχει ως συνέπεια τη διαμόρφωση ενός ευνοϊκού εδάφους για τον εκτουρκισμό (!) - και πολλές φορές με βίαιο τρόπο - ολόκληρης της μουσουλμανικής μειονότητας. Μιας μειονότητας, που ακριβώς η τριχοτόμηση της εθνοτικής της καταγωγής (Τουρκογενείς, Πομάκοι, Τσιγγάνοι) καθόρισε και το θρησκευτικό της προσδιορισμό ως μουσουλμανικής, με τη Συνθήκη της Λωζάνης.
Ομως, το ελληνικό κράτος και η πολιτική του έκανε τα αδύνατα δυνατά - όχι αναίτια για τα συμφέροντα της ολιγαρχίας και τις σχέσεις της με τα ιμπεριαλιστικά κέντρα - ώστε να εκτουρκίσει το σύνολο του μουσουλμανικού πληθυσμού.
Αυτή η πολιτική είχε δυο εκφάνσεις ιστορικά:
Πρώτον,ο αντικομμουνισμός της καθεστηκυίας πολιτικής τάξης στην Ελλάδα λειτούργησε σε συγκεκριμένες περιόδους ως το υπόβαθρο του εκτουρκισμού της μειονότητας, αλλά και ως πυξίδα για την αντιμετώπιση των μειονοτικών ζητημάτων, είτε αφορούσε τους μουσουλμάνους της Θράκης, είτε τους Ελληνες της Κωνσταντινούπολης
Δεύτερον,η συμμαχική υποχρέωση της Ελλάδας να συνεισφέρει στην εκκοσμίκευση του καθεστώτος στην Τουρκία είχε, επίσης, ως εκδήλωση την πολιτική του εκτουρκισμού της συνείδησης της μειονότητας.
Με το Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο Φιλίας του 1930, που υπεγράφη από τονΕ. Βενιζέλο,η Ελλάδα ανέλαβε την υποχρέωση - μετά την έμφαση που δόθηκε στις διαμειφθείσες συζητήσεις μεταξύ ελληνικής και τουρκικής αντιπροσωπείας - να ενισχύσει την προσπάθεια της "κεμαλικής" πολιτικής για την εκκοσμίκευση του καθεστώτος στην Τουρκία.
Εν προκειμένω, η συμβολή της Ελλάδας έγκειτο στο ότι έπρεπε να αποδιώξει από το έδαφος της Δυτικής Θράκης τους ηγέτες της μειονότητας, που συντηρούσαν τα ήθη, τις παραδόσεις και, κυρίως, τις θρησκευτικές αρχές μιας εξαιρετικά συμπαγούς ισλαμικής κοινότητας. Επρεπε να διώξει από τα εδάφη της μειονότητας τους αντίθετους με την πολιτική του Κεμάλ, οι οποίοι έβρισκαν καταφύγιο στη Δυτική Θράκη, φεύγοντας από την Τουρκία, λόγω της εκεί πολιτικής κατάστασης. Μάλιστα, με τις εφημερίδες τους, που εκδίδονταν στη Δυτ. Θράκη, ασκούσαν επιρροή ενοχλητική για το κεμαλικό καθεστώς και στους πληθυσμούς εντός της Τουρκίας.
Ο Βενιζέλος το έπραξε, απομακρύνοντας από την περιοχή, από τον Απρίλη του 1931, τους αντικεμαλικούς, τους λεγόμενους "ανεπιθύμητους", ενώ ταυτόχρονα έφθαναν βιβλία και δάσκαλοι από την Τουρκία, ασκείτο βία για τον "εκσυγχρονισμό" της ενδυμασίας κλπ. Οι οπαδοί του Κεμάλ, που ήταν μια "ασήμαντη μειοψηφία" (βλέπε: "Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις 1923 - 1987", Αλ. Αλεξανδρής, εκδόσεις "Γνώση") πήραν τα ηνία, προωθώντας την πολιτική του τουρκικού καθεστώτος σε θέματα Παιδείας, Δικαίου κλπ.
Η τακτική του ελληνικού κράτους προκάλεσε αισθήματα αποδοκιμασίας στον ελληνικό λαό. Ομως, ο Βενιζέλος δήλωνε στη Βουλή: "Την κοινήν γνώμην, αν δεν την έχω σύμφωνον, εννοώ να τη διαπαιδαγωγήσω και όχι να παρασύρομαι από αυτήν"... (βλέπε: Ιφιγένεια Αναστασιάδου, "Ο Βενιζέλος και το Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο Φιλίας του 1930", εκδόσεις "Φιλιππότη").
Οι συνέπειες εκείνης της - εκ των συμμαχικών υποχρεώσεων προερχόμενης - πολιτικής, που - στο όνομα του "να χτυπηθεί το φέσι" και με επίκληση την ελληνοτουρκική φιλία - χτυπούσε τις μουσουλμανικές παραδόσεις των πληθυσμών της περιοχής, εξόντωνε τα έθιμα και αλλοίωνε τις σταθερές της ζωής τους, δεν άργησαν να φανούν αφού:
"Το φέσι δεν ήταν απολιθωμένο απομεινάρι παραδοσιακής ενδυμασίας, αλλά ζωντανή απόδειξη μιας θρησκευτικής και πολιτιστικής τοποθέτησης. Με το φέσι αποδείκνυαν ότι ήταν πρώτα μουσουλμάνοι και μετά Τούρκοι. Αποτέλεσμα, όμως, της υπόσχεσης που έδωσε ο Βενιζέλος για την απομάκρυνση των ανεπιθυμήτων ήταν η σταδιακή μεταμόρφωση των κοινοτήτων της Δυτ. Θράκης από μουσουλμανικές σε τουρκικές" (σ.σ.: ο.π. σελίδα 71).
Πρέπει να τονιστεί ότι στο πλαίσιο εκείνης της πολιτικής, με τη συγκατάθεση της κυβέρνησης Βενιζέλου, άρχισε το 1930 να λειτουργεί τούρκικο προξενείο στην περιοχή, που ως τότε ήταν απλώς προξενικό γραφείο.
Εχει μεγάλη σπουδαιότητα ο τρόπος που περιέγραφαν οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής. Η "Ενωση Μουσουλμάνων Ελλάδος" στέλνει το 1955 στον υπουργό Β. Ελλάδος υπόμνημα, όπου σημειώνεται:
"Συνεπήχθη η Ενωσις ημών με αντικειμενικόν σκοπόν τη διάσωσιν και διατήρησιν των κεκτημένων δικαιωμάτων των Μουσουλμάνων. Εφ' όσον όμως προχωρούν αι φιλικαί σχέσεις, επί τοσούτον η θέσις των Μουσουλμάνων εδυσχαιρένετο, μέχρις ότου κατέληξεν η μεν Μουσουλμανική μειονότης να μετονομασθή εις τουρκικήν μειονότητα, τα δε δικαιώματα των Μουσουλμάνων να αναγνωριστούν ως δικαιώματα των Τούρκων, και να καταργηθώσιν ουσιαστικώς τα πρώτα".
Το ελληνικό κράτος υπήρξε ανέκαθεν πιστός "σύμμαχος" των ιμπεριαλιστών. Την εποχή, λοιπόν, που θέριευε ο "ψυχρός" πόλεμος και η Ελλάδα ...εκπολιτιζόταν στους μετεμφυλιακούς αντικομμουνιστικούς "Παρθενώνες", η μειονότητα συνέχιζε να εκτουρκίζεται, αυτή τη φορά για λόγους καταπολέμησης του ...κομμουνισμού.
Η κυβέρνηση Παπάγου, το 1954, ενώ Ελλάδα και Τουρκία βρίσκονται ήδη στο ΝΑΤΟ, έπρεπε να τονώσει το δόγμα του "από Βορράν κομμουνιστικού κινδύνου". Επρεπε να δείξει, αντίθετα, ότι στην "ελευθέραν Δύσιν" οι σχέσεις μεταξύ των "συμμάχων" ήταν ...αγγελικές.
Ετσι, στις 28/1/1954, ο γενικός διοικητής της Θράκης, Γ. Φεσόπουλος, εκδίδει την εξής απόφαση: "Κατόπιν διαταγής του κ. Προέδρου της Κυβερνήσεως(σ.σ.: Παπάγος), παρακαλούμεν όπως εφ' εξής εις πάσαν περίπτωσιν γίνεται χρήσις του όρος "Τούρκος - Τουρκικός" αντί του τοιούτου "Μουσουλμάνος - Μουσουλμανικός""... Κάπως έτσι ο εξ Ανατολών κίνδυνος εξαφανιζόταν, και θέριευε η θεωρία του "από Βορράν κινδύνου".
Νωρίτερα, το Δεκέμβρη του 1952, και ενώ ο "κομμουνιστής κατάσκοπος" (!!!)Ν. Μπελογιάννης είχε εκτελεστεί, η Φρειδερίκη εγκαινίαζε τουρκικά σχολεία στη Θράκη, παρουσία του Τούρκου Προέδρου της Δημοκρατίας... Παράλληλα, με τις μορφωτικές συμφωνίες του 1951 και του 1968, καθιερωνόταν η τουρκική ως η μόνη μειονοτική γλώσσα εκπαίδευσης. Ομως, η μητρική γλώσσα των Πομάκων και των Αθίγγανων μουσουλμάνων της Δ. Θράκης δεν ήταν τα τούρκικα... (Στα πλαίσια αυτής της τόσο ευφυούς πολιτικής, μετά από δεκαετίες, το 1987, ο Αρειος Πάγος απαγόρευε τη χρήση του όρου "τουρκικός", για την παραγωγή άλλων, πλέον, προβλημάτων, του ίδιου, όμως, τύπου).
Εχει τη δική του σημασία - όσον αφορά την εμπλοκή των μειονοτήτων στα γενικότερα πολιτικά παιχνίδια - να τονιστεί το εξής:
Αν και η Τουρκία δε δεχόταν την ύπαρξη πατριάρχη στο Φανάρι, εφόσον αυτός δεν είχε την τουρκική υπηκοότητα, στην περίπτωση του Αθηναγόρα, έκανε σκόντο... Ο πατριάρχης Αθηναγόρας δεν είχε τουρκική υπηκοότητα, αλλά είχε αμερικανική... Γι' αυτό, ίσως, η υποδοχή του από το τουρκικό κράτος ήταν λαμπρή, σε μια καθόλου ανύποπτη εποχή, το 1949, όπου, σημειωτέον, στην Ελλάδα δεν είχε τελειώσει ο εμφύλιος.
Καθόλου, δε, τυχαία, ένα μόλις μήνα μετά την άφιξή του στο Φανάρι, στις 17/7/1949, ο Αθηναγόρας, απευθυνόμενος στην ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης, "προειδοποιούσε ότι στο μέλλον όλοι οι ομογενείς της Κωνσταντινούπολης που θα εξέφραζαν την υποστήριξή τους για τον κομμουνισμό και τα κομμουνιστικά κινήματα θα αφορίζονταν"... (βλ.: "Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις", Αλ. Αλεξανδρής, εκδόσεις "Γνώση").
Ομως, ο κομμουνιστικός δάκτυλος, ήταν πάντα παρών. Οπως, για παράδειγμα, στους διωγμούς των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, το 1955. Σύμφωνα με την τουρκική κυβέρνηση Μεντερές, που σχεδίασε και εκτέλεσε το πογκρόμ, για τις τότε ταραχές ευθύνονταν οι κομμουνιστές, που "οργάνωσαν κίνημα για την ανατροπή του αστικού καθεστώτος στην Τουρκία"...
Παρόν, όμως, ήταν και το ΝΑΤΟ. Ετσι, ενώ το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κων/πόλης έγινε ένα χρόνο μετά τη διαταγή της ελληνικής κυβέρνησης να αποκαλούνται "Τούρκοι" οι μουσουλμάνοι της Δ. Θράκης, και ενώ κανείς θα περίμενε "ανταπόδοση της αβρότητας", έγιναν οι σφαγές. Η αντίδραση της Ελλάδας ήταν λιγότερο και από υποτονική. Γιατί, άραγε;
Το γεγονός ότι δέκα μέρες μετά τις βιαιοπραγίες στην Πόλη, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζ. Ντάλες, έστελνε ταυτόσημες επιστολές σε Αθήνα και Αγκυρα, καλώντας τους να αποκαταστήσουν "χωρίς χρονοτριβή την ενότητα της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, που κλονίστηκε με την επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων" και να συμφιλιωθούν "για το συμφέρον του ελεύθερου κόσμου", δίνει την εξήγηση για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης.
Μια κυβέρνηση, που ένα μήνα μετά τα γεγονότα κατά της ελληνικής μειονότητας "δήλωνε για άλλη μια φορά πως η αφοσίωση στη ΝΑΤΟική συμμαχία αποτελούσε τον κύριο άξονα, γύρω από τον οποίο περιστρεφόταν η ελληνική εξωτερική πολιτική" (βλ.: ο.π. σελ. 504)...
Οσο για τον τρόπο που οι ελληνικές κυβερνήσεις κινήθηκαν στο θέμα της μειονότητας, από την εποχή της μεταπολίτευσης, είναι ενδεικτική μια ιστορική καταγραφή, όπως περιέχεται στο αρχείο του Κ. Καραμανλή:
"Σε ό,τι αφορά το πρόβλημα των μειονοτήτων - έλεγε ο Καραμανλής στον Ετσεβίτ το 1978 -... σήμερα υπάρχουν 10.000 Ελληνες στην Κωνσταντινούπολη και 120.000 Τούρκοι στην Ελλάδα... Δεν είχα ποτέ την πρόθεση, ως κυβέρνησις, να ενοχλήσω την τουρκική μειονότητα".
Αυτά έλεγε ο Κ. Καραμανλής στον Ετσεβίτ, στις 11 - 12/3/1978, προσδιορίζοντας με μεγάλη σαφήνεια την εθνοτική καταγωγή, ενός - τουλάχιστον- κομματιού της μουσουλμανικής μειονότητας. Η ΝΔ, σήμερα, φαίνεται να προσπερνά το θέμα...
Η πολιτική του ελληνικού κράτους απέναντι στα δικαιώματα των μειονοτήτων ήταν η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος μιας ενιαίας σε αντίληψη και στόχους πολιτικής: της πολιτικής της υποτέλειας και της εξάρτησης. Μια πολιτική που ενώ αφ' ενός εξυπηρετούσε τα "συμμαχικά" σχέδια, μέσω της επιδίωξης εκτουρκισμού της μουσουλμανικής μειονότητας, ταυτόχρονα εξυπηρετούσε διπλά τους ιμπεριαλιστές, αφού ακολουθούσε μια τακτική διακρίσεων κατά της μειονότητας.
Αυτή ήταν η αναγκαία πολιτική που έδινε, επίσης, τη δυνατότητα σε "συμμάχους" να αξιοποιούν το "χαρτί" των μειονοτήτων και στην Ελλάδα, να εμφανίζονται ως δήθεν "υπερασπιστές" αυτών των δικαιωμάτων, για να προωθούν την πολιτική των επεμβάσεων στο εσωτερικό της χώρας, καθώς και του "διαίρει και βασίλευε", γενικότερα στην περιοχή.
Πρόκειται στην ουσία για μια βαθύτατα ταξική πολιτική, που έχει ως συνέπεια και ο ορθόδοξος και ιδιαίτερα ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Θράκης να ζουν ένα διαρκές καθεστώς διακρίσεων, εγκατάλειψης, υπανάπτυξης, ανεργίας, αναλφαβητισμού, αλλά και - ακόμα και σήμερα - μεταναστευτικού κύματος από την περιοχή. Πλευρές αυτής πολιτικής είναι πασίγνωστες.
Η πολιτική του ελληνικού κράτους απέναντι στα δικαιώματα των μειονοτήτων ήταν η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος μιας ενιαίας σε αντίληψη και στόχους πολιτικής: της πολιτικής της υποτέλειας και της εξάρτησης. Μια πολιτική που ενώ αφ' ενός εξυπηρετούσε τα "συμμαχικά" σχέδια, μέσω της επιδίωξης εκτουρκισμού της μουσουλμανικής μειονότητας, ταυτόχρονα εξυπηρετούσε διπλά τους ιμπεριαλιστές, αφού ακολουθούσε μια τακτική διακρίσεων κατά της μειονότητας.
Αυτή ήταν η αναγκαία πολιτική που έδινε, επίσης, τη δυνατότητα σε "συμμάχους" να αξιοποιούν το "χαρτί" των μειονοτήτων και στην Ελλάδα, να εμφανίζονται ως δήθεν "υπερασπιστές" αυτών των δικαιωμάτων, για να προωθούν την πολιτική των επεμβάσεων στο εσωτερικό της χώρας, καθώς και του "διαίρει και βασίλευε", γενικότερα στην περιοχή.
Πρόκειται στην ουσία για μια βαθύτατα ταξική πολιτική, που έχει ως συνέπεια και ο ορθόδοξος και ιδιαίτερα ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Θράκης να ζουν ένα διαρκές καθεστώς διακρίσεων, εγκατάλειψης, υπανάπτυξης, ανεργίας, αναλφαβητισμού, αλλά και - ακόμα και σήμερα - μεταναστευτικού κύματος από την περιοχή. Πλευρές αυτής πολιτικής είναι πασίγνωστες.