Ο ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός - ανάμεσα σε ΗΠΑ, Ρωσία και Ευρωπαϊκή Ενωση - αναπτύχθηκε και αναπτύσσεται έντονα στην ευρύτερη περιοχή της Κασπίας (Παρακασπιανή Κεντρική Ασία, Παρευξείνια Βαλκανική, Καύκασος). Ο «Ρ» αποκαλύπτει αυτές ακριβώς τις επιζήμιες για τους λαούς κόντρες, προκειμένου να αναδείξει - για άλλη μια φορά - τα αίτια της νέας αναταραχής.
Η Κασπία υπήρξε σημαντική πετρελαιοπαραγωγική περιοχή από τις αρχές του 19ου αιώνα. Στο Αζερμπαϊτζάν κέρδισαν πολλά οι Σουηδοί Νόμπελ και το γαλλικό παράρτημα των Ρότσιλντ, αντλώντας πετρέλαιο, κατασκευάζοντας και εκμεταλλευόμενοι σιδηροδρομικές γραμμές για τη μεταφορά του μαύρου χρυσού από την πρωτεύουσα των Αζέρων Μπακού ως τα γεωργιανά λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας. Στον Α' και στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το Μπακού ήταν στο επίκεντρο στρατιωτικών ανταγωνισμών, ο δε Χίτλερ επεξεργάστηκε σχέδια για την κατάληψή του.
Οι αντιθέσεις μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κέντρων οξύνθηκαν σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό μετά τις ανατροπές στις σοσιαλιστικές χώρες και τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης. Για την αξία της Κασπίας να συνυπολογίσουμε και τα εξής: 1) Προβλέπεται αύξηση της παγκόσμιας κατανάλωσης ενέργειας. 2) Πετρέλαιο και φυσικό αέριο θα παραμείνουν οι βασικές ενεργειακές πηγές τουλάχιστο μέχρι το 2020. 3) Τα ενεργειακά αποθέματα της περιοχής της Κασπίας, την αναδεικνύουν σε χώρο ιδιαίτερης γεωπολιτικής σημασίας. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις τα πραγματικά αποθέματα φτάνουν σε 90 δισ. βαρέλια πετρέλαιο και 270 τρισ. κυβ. μέτρα φυσικού αερίου.
Αρα, ο έλεγχος των συγκεκριμένων αποθεμάτων έχει ιδιαίτερη σημασία για την ασφάλεια ενεργειακού εφοδιασμού των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Αυτά τα κέντρα διεισδύουν στην περιοχή μέσω κεντρικών πολιτικών συμφωνιών που οδηγούν στη σύναψη και οικονομικών συμφωνιών. Εκτελούνται από επιχειρήσεις που αναλαμβάνουν την κατασκευή έργων, την παροχή υπηρεσιών, ή την αγορά προϊόντος. Ας επιχειρήσουμε να σκιαγραφήσουμε τι συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στην Κασπία.