«Η Φάλαινα» |
Ενώ στον ίδιο κινηματογράφο «τρέχει» ήδη από τον Δεκέμβρη το «Ετος Θ. Αγγελόπουλου» με μια ταινία από τη φιλμογραφία του σπουδαίου Ελληνα σκηνοθέτη κάθε μήνα. Μια σπουδαία ευκαιρία να γνωριστούν οι νεότεροι με το έργο του. Ο Γενάρης είναι αφιερωμένος στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη «Αναπαράσταση», μια ταινία που σημάδεψε τον νέο ελληνικό κινηματογράφο όσο λίγες... Μετά από χρόνια δουλειάς στη Γερμανία, ένας άντρας επιστρέφει στο χωριό του, την Τυμφαία Ηπείρου: Μια χούφτα πέτρινα σπίτια σε μια έρημη, τραχιά και αποδεκατισμένη από τόσα χρόνια μετανάστευσης περιοχή, όπου μετράνε τις μέρες τους οι λιγοστοί εναπομείναντες κάτοικοι. Λίγες μέρες αργότερα, η σύζυγος, με τη βοήθεια του εραστή της, τον σκοτώνει και τον θάβει στον κήπο και διαδίδει στο χωριό ότι ο άντρας της ξανάφυγε για τη Γερμανία. Στο χωριό, η ξαφνική αναχώρηση του μετανάστη δημιουργεί υποψίες και γρήγορα θα φτάσει η αστυνομία...
Ενας ερημίτης καθηγητής Αγγλικών που πάσχει από σοβαρή παχυσαρκία, προσπαθεί να συνδεθεί ξανά με την αποξενωμένη κόρη του, σε μια τελευταία απόπειρα να εξιλεωθεί.
Τι να πρωτοπεί κανείς για τη νέα ταινία του Αρονόφσκι, ιδιαίτερα χωρίς να θίξει πλευρές της ταινίας που παρουσιάζονται, τόσο κατά τη διάρκειά της, όσο και στο τέλος. Βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Σάμιουελ Χάντερ και διασκευάστηκε σε κινηματογραφικό σενάριο από τον ίδιο. Ο «Μόμπι Ντικ», η «Φάλαινα», του Χέρμαν Μέλβιλ, είναι το πρόσχημα. Είναι η αφορμή ώστε να λυθεί με το μαχαίρι ένας κόμπος αδιάλυτος, η αφορμή ώστε να έρθουν κοντά δύο κόσμοι ερημωμένοι. Ενας πατέρας με την κόρη του. Ο Αρονόφσκι επιλέγει τη θρησκεία, για άλλη μια φορά, ως κεντρικό θέμα σε ταινία του, ώστε να την αποδομήσει και να δείξει το πραγματικά ιερό, τη θεϊκή διάσταση του Ανθρώπου. Υψώνει έναν Γολγοθά και δείχνει έναν άνθρωπο που περιμένει καρτερικά τη σταύρωση, ώστε να «άρει τις αμαρτίες» του, να λυτρωθεί και να λυτρώσει. Τι σπουδαιότερο να δείξει κανείς για τις διαλυμένες ανθρώπινες σχέσεις από τη μεταμέλεια, τη συγχώρεση και την αγάπη. Η «Φάλαινα» είναι ακραία συμβολική, ακραία προσωπική, ακραία κοινωνική, ακραία ανθρώπινη. Ενώ είναι μια ιδιαίτερα απλή ιστορία, γυρισμένη σε ένα δωμάτιο στην ουσία, θίγει τόσες πτυχές της ύπαρξης, αγγίζει τόσο βαθιά συναισθήματα που αναγκάζει τον θεατή να ανοίξει τις κεραίες του και να γίνει κοινωνός του «θαύματος». Ο Μπρένταν Φρέιζερ δεν είναι αυτός που ξέρουμε, δίνει μια ερμηνεία συγκλονιστική, μια ερμηνεία ζωής. Ο σκηνοθέτης αφιέρωσε την «Φάλαινα» στους γονείς του. Το 2023 ανοίγει με μια υπέροχη ταινία που στοχεύει απευθείας στην καρδιά.
Ενας γκρινιάρης μεσήλικας έχει πρόσφατα χηρεύσει και νιώθει απέραντη μοναξιά. Ο σχολαστικά οργανωμένος και μοναχικός κόσμος του δέχεται ένα δυνατό ταρακούνημα όταν μια νέα ζωηρή οικογένεια μετακομίζει στο απέναντι σπίτι. Ο Οτο συναντά το ταίρι του στην πολύ έξυπνη Marisol, που είναι έγκυος κι οδηγούνται σε μια απίθανη φιλία που θα ανατρέψει την καθημερινότητά του.
Βασισμένη στο μυθιστόρημα «Ενας Ανθρωπος Που Τον Ελεγαν Οβ», του Fredrik Backman, και στην ταινία «Ο Κύριος Οβε», του Hannes Holm, είναι μια συμπαθέστατη μεταφορά με πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς. Το σενάριο στηρίζεται στο παραδοσιακό δίπολο γερο - γκρινιάρης και ζωηρό πνεύμα αντιλογίας που πάντα μας αποκαλύπτει ότι ο «στριμμένος» άνθρωπος έχει πονέσει πολύ και κουβαλάει μέσα του αστείρευτη ανθρωπιά, μέχρι κάποιος να πατήσει το σωστό κουμπί, η ευαισθησία να απελευθερωθεί, και να γίνει το θαύμα. Δεν μας διηγείται κάτι που δεν έχουμε συναντήσει άπειρες φορές στο σινεμά και τη λογοτεχνία...
Ο υπερ-κατάσκοπος Ορσον Φόρτιουν πρέπει να εντοπίσει και να σταματήσει την πώληση μιας νέας θανατηφόρας τεχνολογίας από τον εκατομμυριούχο Μπρόκερ Γκρεγκ Σάιμοντς. Ο Φόρτιουν και η ομάδα του στρατολογούν τον Χολιγουντιανό σταρ Ντάνι Φραντσέσκο για να τους βοηθήσει να σώσουν τον κόσμο...
Ο Γκάι Ρίτσι έχει φτιάξει τη δική του «σχολή» στον εμπορικό κινηματογράφο, τόσο που δεν γίνεται να μην αναγνωρίσει κανείς το ύφος του, όταν γνωρίζει το έργο του... Αυτήν τη φορά όμως φαίνεται λίγο «αποστασιοποιημένος» από τον εαυτό του... Εφτιαξε μια τυπική ταινία δράσης χολιγουντιανών προδιαγραφών όπως πάντα, βάζοντας όμως σε δεύτερη μοίρα το γνωστό βιτριολικό του χιούμορ. Είναι μια ταινία που θα μπορούσε να έχει σκηνοθετήσει οποιοσδήποτε, δεν έχει τη σφραγίδα του. Χρησιμοποίησε βέβαια μια πλειάδα ηθοποιών που έχει ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν, αλλά αυτό δεν φτάνει για να την ξεχωρίσει από τον σωρό... Οσο καλοί κι αν είναι οι Τζέισον Στέιθαμ, Χιου Γκραντ και Τζος Χάρτνετ στους ρόλους τους.