Ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λάρισας στο βήμα της συγκέντρωσης |
Στην κεντρική πλατεία, όπου έγινε η συγκέντρωση, βρέθηκαν συγκροτημένα με τα πανό τους οι Επιτροπές Πληγέντων του Αγίου Θωμά, των εργατικών κατοικιών Γιάννουλης, του Κουλουρίου, της Φαλάνης και άλλων συνοικιών της πόλης, καταγγέλλοντας ότι σχεδόν 50 μέρες μετά τις καταστροφές δεν έχουν υλοποιηθεί ούτε και τα πιο αυτονόητα για να μπορέσουν να ορθοποδήσουν.
Οι εργαζόμενοι που βρίσκονται σε καθεστώς αναστολής εργασίας και προβλέπεται να ζήσουν με τα ψίχουλα των 534 ευρώ, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχουν πάρει ούτε κι αυτά.
Αλλοι εργαζόμενοι, φοιτητές και συνταξιούχοι που κατήγγειλαν την αντιλαϊκή πολιτική του κόστους - οφέλους για το κεφάλαιο, η οποία συνθλίβει τις λαϊκές ανάγκες, διεκδικώντας ολοκληρωμένο αντιπλημμυρικό, αντισεισμικό, αντιπυρικό σχεδιασμό για να προστατεύονται οι ζωές και οι περιουσίες του λαού.
Στη συγκέντρωση έγιναν χαιρετισμοί από εκπροσώπους των Επιτροπών Πληγέντων, ενώ την κεντρική ομιλία έκανε ο Γιάννης Σκόκας, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λάρισας.
Από τη μαχητική πορεία σε κεντρικούς δρόμους |
Στους χαιρετισμούς τους, η Μαρία Στεργιανοπούλου, από την Επιτροπή Πληγέντων εργατικών κατοικιών Γιάννουλης, επισήμανε ότι «η κυβέρνηση δεν έδωσε ακόμα ούτε ένα ευρώ αποζημίωση στους περίπου 930 πληγέντες των δύο οικισμών (παλιών και νέων) εργατικών κατοικιών Γιάννουλης, ούτε ανακοίνωσε πότε θα δώσει».
Η Λίτσα Γούναρη, από την Επιτροπή Πληγέντων Αγίου Θωμά, σημείωσε ότι «μας κοροϊδεύουν, μας εμπαίζουν. Κάθε μέρα κοιτάμε τον λογαριασμό μας και είναι άδειος. Τα 6.000 δεν επαρκούν. Δύο μήνες δεν έχει καθαριστεί τίποτα, δεν έγιναν ψεκασμοί. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι καθιζήσεις. Ο δήμος απουσιάζει προκλητικά. Δεν έχουν γίνει έλεγχοι για τη στατικότητα των σπιτιών. Ολοι εμείς θα συνεχίσουμε να φωνάζουμε μέχρι να δικαιωθούμε».
Η Μαρία Μπούσιου, από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Κουλουρίου, τόνισε μεταξύ άλλων ότι «η κοροϊδία και η αδιαφορία συνεχίζονται. Ο κόσμος δεν έχει πού να μείνει. Στο Κουλούρι 20 σπίτια γκρεμίστηκαν, πολλά ακόμα έχουν ζημιές. Ολοι μαζί ενωμένοι μπορούμε να τα καταφέρουμε».
Από τη συγκέντρωση στο κέντρο της πόλης |
Στην ομιλία του ο Γιάννης Σκόκας, αφού αναφέρθηκε στα μεγάλα προβλήματα των πληγέντων, τόνισε μεταξύ άλλων τα εξής: «Ολη αυτή η εικόνα δεν είναι εικόνα ανασυγκρότησης και μάλιστα ολιστικής, όπως ακούστηκε. Είναι εικόνα εγκατάλειψης και μάλιστα επιλεκτικής! Γι' αυτό και δεν πανηγυρίζουμε μαζί με την κυβέρνηση για την περίφημη αναβάθμιση της επενδυτικής βαθμίδας της χώρας μας. Γιατί όλη αυτή η πορεία χτίστηκε πάνω στα συντρίμμια της ζωής μας που δημιουργούν οι προτεραιότητές τους. 400 αντιλαϊκοί νόμοι, με 13ωρα, πλημμυρισμένα σπίτια και καμένη γη.
Μπορούμε να νιώσουμε τη "συγκίνηση" της αναβάθμισης αρκεί να σκεφτούμε το εξής: Την ίδια στιγμή που ο κόσμος της Θεσσαλίας βλέπει ψίχουλα για οικονομική στήριξη από το κράτος, το κράτος αυτό έχει υπεραπόδοση εσόδων από τους πολίτες του, τους πλημμυρισμένους πολίτες σε ό,τι μας αφορά. Πάνω από 3,16 δισ. επιπλέον φόρους άρπαξε από την τσέπη μας.
Με τις ίδιες προτεραιότητες είναι όλα όσα προβλέπονται στο προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού. Γι' αυτό και οι δαπάνες κρατικής αρωγής έναντι φυσικών καταστροφών είναι μόνο 600 εκατ. ευρώ, όταν μόνο και μόνο για την καταστροφή στην περιοχή μας, στη Θεσσαλία, οι αρχικές εκτιμήσεις για τις ζημιές μιλάνε για 10 δισ.
Με την ίδια αφετηρία και η εμπλοκή στους επικίνδυνους σχεδιασμούς κοστίζει στον λαό μας πάνω από το 3% του ΑΕΠ, 6,7 δισ. ευρώ το 2023, την ίδια στιγμή που, για παράδειγμα, δεν έχουν δοθεί ούτε τα στοιχειώδη, τα πενιχρά επιδόματα που έταξε η κυβέρνηση (π.χ. το επίδομα 534 ευρώ για τους εργαζόμενους σε αναστολή, το επίδομα για οικοσκευές και επισκευές κ.λπ.), δεν έχουν προχωρήσει έργα καθαρισμού ρεμάτων και φρεατίων, αντιπλημμυρικών υποδομών κ.ά.
Τώρα πρέπει να ανεβάσουμε την απαίτησή μας, να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Με τον αγώνα μας να τους αναγκάσουμε λοιπόν να ικανοποιήσουν όλες αυτές τις ανάγκες. Είναι αγώνας για επιβίωση. Είναι αγώνας για όλο τον λαό της περιοχής, όχι μόνο για τους πλημμυροπαθείς. Κανείς μας δεν μπορεί να ζει σε αβεβαιότητα, ανασφάλεια, περιμένοντας πότε θα γίνει το νέο έγκλημα και να προσεύχεται να μην είναι ο "τυχερός"! Δεν αποδεχόμαστε να ζούμε με μια λογική "πάμε κι όπου βγει"!».