Ο σκηνοθέτης εγκατέλειψε για λίγο «το καλλιτεχνικό στρατόπεδο των προβών της παράστασης», που πραγματοποιεί εδώ και ενάμιση μήνα, έξω από την ιταλική πόλη Ουρμπιζάλια.
Η κατά Πέτερ Στάιν «Πενθεσίλεια» του Κλάιστ (1808), βασισμένη στο μύθο των Αμαζόνων, ανεβαίνει στα ιταλικά, με Ιταλούς ηθοποιούς στους ρόλους και 32μελή γυναικείο Χορό από την Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία και Αυστρία. Το κόστος της παραγωγής είναι τόσο μεγάλο, που όπως τονίστηκε «είναι η δαπανηρότερη παραγωγή της Μέριντα για όλο το 2002 και ότι το φεστιβάλ δε θα μπορούσε να ανταποκριθεί, αν δεν είχαν προϋπάρξει επιτυχείς εισπρακτικά εκδηλώσεις όλη την προηγούμενη διετία». Για την πραγματοποίηση αυτής της υπερπαραγωγής συνεργάζονται η «Αττική Πολιτιστική Εταιρεία», η «Change Performing Arts» και τα Φεστιβάλ Συρακουσών, Ουρμπιζάλια, Μέριντα και Καρνούντουμ. Πριν παρουσιαστεί σ' αυτά τα φεστιβάλ, θα κάνει την παγκόσμια πρώτη της στην Επίδαυρο. Γιατί ο Στάιν επέλεξε να ανεβάσει στην Επίδαυρο έργο ενός κλασικού Γερμανού δραματουργού του 18ου αιώνα, αντί μιας αρχαιοελληνικής τραγωδίας; «Στην "Πενθεσίλεια" καταδεικνύεται η επίδραση του αρχαιοελληνικού δράματος ως "ιδρυτικής πράξης" του ευρωπαϊκού δράματος. Ο Κλάιστ, που σαφώς εδώ επηρεάστηκε από τις "Βάκχες" του Ευριπίδη, υπήρξε ένας σημαντικός σταθμός μετάδοσης της αρχαιοελληνικής δραματουργίας στη σύγχρονη εποχή», απάντησε ο Στάιν, ενώ «το γερμανικό - αυστριακό στοιχείο θα είναι ελάχιστο, γιατί το όλο εγχείρημα είναι ένα αμάλγαμα ελληνικών, ιταλικών και ισπανικών δυνάμεων».