«
Μεγαλύτερη διαστρέβλωση, κακοποίηση και τελικά παρακμή από αυτή την ανοχή της τρομοκρατίας, δεν υπέστη ποτέ ένα μαζικό κίνημα όπως αυτό της ελληνικής Αριστεράς». Αυτή την εκτίμηση κάνει ο Μίκης Θεοδωράκης σε δισέλιδο άρθρο του στην «Ελευθεροτυπία» (Δευτέρα 5/8/2002). Δική του εκτίμηση θά 'λεγε κανείς, την εκφράζει ευθαρσώς, προσθέτοντας τη δική του συμβολή στη φιλολογία, που ενισχύεται από ορισμένα ΜΜΕ με αφορμή την υπόθεση της «17Ν» και το συσχετισμό που επιδιώκουν να περάσουν στη συνείδηση των λαϊκών μαζών, της τρομοκρατίας με την Αριστερά και κυρίως με το αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό δημοκρατικό κίνημα.
Είναι σαφής η προσπάθεια αυτών των ΜΜΕ να συνδέσουν την τρομοκρατία με το λαϊκό κίνημα, ενώ ταυτόχρονα δε λένε κουβέντα για την κρατική τρομοκρατία και τους μηχανισμούς της, ενώ δε συμμερίζονται ή απορρίπτουν την πολιτική εκτίμηση για τη σχέση τέτοιων μηχανισμών σαν τη «17Ν» με μυστικές υπηρεσίες, ξένες και ντόπιες, και θεωρούν εκτός πραγματικότητας όσους υποστηρίζουν αυτή την εκτίμηση, όπως το ΚΚΕ.
Βεβαίως κάποιοι κύκλοι τελευταία δεν μπορούν να συγκαλύψουν αυτή τη σχέση, (Κουφοντίνας -ΕΥΠ), αλλά δε σταματούν να κατακεραυνώνουν όσους έχουν αυτή την άποψη, ότι δηλαδή τέτοιες «οργανώσεις», ή τις κατασκευάζουν, ή τις χρησιμοποιούν μυστικές υπηρεσίες καπιταλιστικών κρατών. Και δεν είναι μόνο η ιστορική πείρα τέτοιων σχέσεων, (π.χ. δεν υπάρχει κανείς που να αμφισβητεί πλέον ότι η Αλ Κάιντα και ο Μπιν Λάντεν είναι κατασκεύασμα της CIA, με σκοπό την ανατροπή του λαϊκοδημοκρατικού καθεστώτος του Αφγανιστάν), ούτε η ίδια η ομολογία του Τζ. Μπους (πατέρα), ότι η CIA τοποθετούσε δικούς της πράκτορες σε τέτοιες οργανώσεις, αλλά και η διοχετευμένη πληροφορία, περί κυβερνητικής εντολής να απέχει η ΕΥΠ από τη δράση «εξάρθρωσης της "17Ν"».
Αποκαλυπτική και χρήσιμη η ιστορία
Ετσι εντύπωση προκαλεί η επιδίωξη του Μίκη Θεοδωράκη, να απορρίψει με κατηγορηματικό τρόπο αυτή την πλευρά της δράσης των μυστικών υπηρεσιών και στη συγκεκριμένη περίπτωση μήπως βιάζεται; «Προσπαθώ να μπω στη λογική, λέει ο Μίκης Θεοδωράκης, όχι τόσο των απλών οπαδών αλλά κάποιων ηγετών και ειδικά αυτών που πιστεύουν και υποστηρίζουν ότι οι τρομοκράτες είναι κινούμενοι των ξένων υπηρεσιών και κυρίως της CIA. Πρώτα απ' όλα αυτή η λογική δεν απαντά στο ερώτημα: Γιατί και για ποιο λόγο οι Αμερικανοί φοβούνται για την πορεία της χώρας μας και γι' αυτό εγκαθιδρύουν και ενισχύουν την τρομοκρατία, προσπαθώντας έτσι να αποσταθεροποιήσουν το υπάρχον πολιτικό σύστημα για να επιβάλλουν τι;... Οι μαζικές αντιδράσεις -στις περιπτώσεις της Γιουγκοσλαβίας, Αφγανιστάν και Παλαιστίνης- εκφράζουν περισσότερο ένα γενικό αντιαμερικανικό κλίμα που πράγματι διέπει τον ελληνικό λαό... Μέσα στην πρόσφατη ελληνική ιστορία δεν υπάρχει εποχή περισσότερο καθησυχαστική για την Αμερική και το ΝΑΤΟ... Δηλαδή με το σύγχρονο πολιτικό μας σύστημα οι Αμερικανοί έχουν εξασφαλίσει το 90% του ελληνικού λαού, ανεξάρτητα από τα όποια αισθήματά του, εντούτοις ψηφίζει ενσυνειδήτως την πολιτική της απόλυτης πρόσδεσης στο Δυτικό Κόσμο και τις Δυτικές Δυνάμεις... Ενώ οι μόνοι εχθροί τους στην Ελλάδα είναι οι κομμουνιστές, είναι φανερό πως με όλη την επιρροή που μπορεί να ασκήσουν και τις κινητοποιήσεις που μπορεί να πετύχουν, προς το παρόν είναι πολύ δύσκολο να εμβολίσουν τις ισχύουσες πολιτικές υπηρεσίες δημιουργώντας κλίμα γενικότερης αμφισβήτησης, γεγονός που ίσως θα προκαλούσε "έκτακτα μέτρα" από μέρους των Αμερικανών. Εν πάση περιπτώσει δε φαίνεται να δικαιολογείται η σύνδεση της "17 Νοέμβρη" με αμερικάνικές μυστικές υπηρεσίες. Εκτός πια και αν πούμε ότι οι τελευταίες δρουν εναντίον των αμερικάνικων συμφερόντων...».
Η διεθνής και εγχώρια ιστορία έχει δείξει ότι οι ΗΠΑ, όπως και άλλες ηγετικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, διαμορφώνουν μηχανισμούς πίεσης και πάνω σε κυβερνήσεις που δεν αμφισβητούν όχι μόνο τον καπιταλισμό, αλλά ούτε την ιμπεριαλιστική κυριαρχία. Ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις ακόμη και δικές τους. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μετά τις 11 Σεπτέμβρη και το χτύπημα στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης αλλά και στο Πεντάγωνο, η κυβέρνηση των ΗΠΑ «ξεκίνησε» έναν «πόλεμο χωρίς τέλος» ενάντια στην «τρομοκρατία». Στο όνομά της δικαιολογήθηκαν έκτακτα στρατοδικεία στις ΗΠΑ, νέοι τρομονόμοι, ενίσχυση του κατασταλτικού τους οπλοστασίου, επίσημη στρατολόγηση χαφιέδων μέσα από δημόσιες υπηρεσίες, σε συνδυασμό με την έναρξη του πολέμου στο Αφγανιστάν. Ταυτόχρονα ήρθαν στο φως της δημοσιότητας πλήθος στοιχείων ότι οι αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες ασφάλειας ήταν ενημερωμένες για ενδεχόμενο χτύπημα, αλλά δεν έκαναν τίποτα για να το αποτρέψουν. Επίσης σχετικά με το ίδιο το χτύπημα, όλοι οι αναλυτές, ανεξαρτήτως από ποια πολιτική σκοπιά αντιμετώπιζαν το χτύπημα, ήταν σύμφωνοι ότι χωρίς την από τα μέσα βοήθεια ή στήριξη, δηλαδή από κρατικούς μηχανισμούς και υπηρεσίες ή τμήματά τους, το χτύπημα ήταν αδύνατο. Βεβαίως το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ ήταν και είναι σταθερό, σταθερότατο. Ποιος επομένως είχε όφελος απ' αυτή την ενέργεια, αν όχι η ίδια η κυβέρνηση των ΗΠΑ και τα αμερικάνικα μονοπώλια; Και ποιες υπηρεσίες των ΗΠΑ πρόσφεραν βοήθεια, ή τουλάχιστον δεν πήραν κανένα μέτρο αποτροπής του χτυπήματος; Αυτό πιθανά να περάσουν αρκετά χρόνια για να αποκαλυφθεί, αν ποτέ αποκαλυφθεί. Αλλά είναι ηλίου φαεινότερον ότι κάποιοι τό 'θελαν το χτύπημα, ή τους βόλευε για συγκεκριμένους σκοπούς. Και βεβαίως αυτοί οι κάποιοι φάνηκαν αμέσως, και δεν ήταν άλλοι από το αμερικάνικο κεφάλαιο, ή μερικά από τα πιο ισχυρά τμήματά του, αφού και ο πόλεμος στο Αφγανιστάν ξεκίνησε και στο Ιράκ ετοιμάζεται, (το πετρέλαιο, οι πηγές του και οι δρόμοι του είναι το κίνητρο), αλλά και ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας έγινε ο υπ' αριθμόν ένα στόχος της κυβέρνησης των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Ενας στόχος που δικαιολογεί τα πιο αντιδραστικά μέτρα καθυπόταξης των λαών τόσο με την ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών, όσο και με ανάλογο νομοθετικό οπλοστάσιο. Ταυτόχρονα αυξάνονται οι πιέσεις και στις φιλοαμερικάνικες κυβερνήσεις ώστε να μην υποστούν καμιά επίδραση από το λαϊκό παράγοντα. Ανεξάρτητα αν ελέγχουν μια κυβέρνηση, προωθούν και τη διείσδυση. Ετσι ανάλογα μέτρα κατά της τρομοκρατίας άρχισαν να παίρνουν όλες οι κυβερνήσεις των κρατών - μελών του ΝΑΤΟ. Μήπως οι κρατικές υπηρεσίες ασφάλειας που γνώριζαν αλλά δεν πήραν κανένα μέτρο, εναντιώθηκαν στα συμφέροντα και στην κυβέρνηση των ΗΠΑ; Ισα ίσα το αντίθετο συμβαίνει.
Η ενίσχυση της αντίδρασης
Το ίδιο ισχύει και με την υπόθεση «τρομοκρατία» στην Ελλάδα. Ας μην ξεχνάμε πρόσφατα δημοσιεύματα του αμερικάνικου Τύπου που εκπροσωπεί την πολιτική κυρίαρχων δυνάμεων και των μονοπωλίων, πως παρά τα βήματα που γίνονται πρόσφατα στην Ελλάδα για την «εξάρθρωση» της τρομοκρατίας, υπάρχει πολύς ακόμη δρόμος, αφού ο λαός στη χώρα μας, διακατέχεται από αντιαμερικανισμό, κάνει διαδηλώσεις στην αμερικάνικη πρεσβεία κατά της αμερικάνικης πολιτικής, (να τι θεωρούν οι ΗΠΑ τρομοκρατία στην Ελλάδα), ενώ οι εκθέσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, δε σταμάτησαν να συνοδεύουν την υπόθεση «τρομοκρατία στην Ελλάδα», με φωτογραφίες από ανάλογες διαδηλώσεις και κυρίως αυτή κατά την επίσκεψη του Κλίντον στην Αθήνα.
Ετσι λοιπόν μπορεί τον Απρίλη 2000 τα δύο κόμματα του κατεστημένου να συγκέντρωσαν εκλογικό ποσοστό 87%, αλλά το πρόβλημα δε βρίσκεται στο αν υπάρχουν συνθήκες ή προϋποθέσεις αποσταθεροποίησης, αλλά στο πώς θα θωρακιστεί το πολιτικό σύστημα με τέτοια μέτρα και μέσα καταστολής, ώστε να υπηρετεί με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο την ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων, τους πολέμους στην περιοχή μας η οποία βρίσκεται σε ανάφλεξη, όχι μόνο χωρίς αντιστάσεις από το λαϊκό κίνημα, αλλά με την ανοχή του αν όχι με την αναγκαστική συναίνεσή του. Τη δυναμική που μπορεί κάτω από ανάλογες συνθήκες να αποκτήσει η λαϊκή κοινωνικοπολιτική δράση πάνε να εμποδίσουν, να ανακόψουν. Να υποθέσουμε ότι δεν το αντιλαμβάνεται αυτό ο Μίκης Θεοδωράκης; Ισως διότι πρόκειται περί πολιτικής εκτίμησης. Αλλά όλα τα γεγονότα και στην Ελλάδα, (ενίσχυση κατασταλτικών μηχανισμών, τρομονόμοι, προτροπή για συνεργασία με τις διωκτικές αρχές, δηλαδή καλλιέργεια συνειδήσεων χαφιεδισμού, στο όνομα της «εξάρθρωσης» της τρομοκρατίας ή της ασφάλειας), σ' αυτό οδηγούν.
Και οι αποστολές της CIA
Και ένα ακόμη ζήτημα. Το «Εγχειρίδιο Εκστρατείας για τις μυστικές υπηρεσίες που διεξάγουν επιχειρήσεις σταθεροποίησης» σε τρίτες χώρες, απόρρητο έγγραφο της CIA, αναφέρει τα εξής:
«Είναι πιθανόν οι φιλικές κυβερνήσεις να δείχνουν παθητικότητα ή αναποφασιστικότητα απέναντι στον ανατρεπτικό κομμουνισμό (ίσως), εξαιτίας κάποιας χαλάρωσης των βίαιων πράξεων. Σ' αυτήν την περίπτωση, οι στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες θα πρέπει να είναι σε θέση να πραγματοποιήσουν ειδικές επιχειρήσεις, ικανές να πείσουν την κυβέρνηση και την κοινή γνώμη ότι ο κίνδυνος είναι πραγματικός και υπάρχει επιτακτική ανάγκη να καταπολεμηθεί. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, οι μυστικές υπηρεσίες επιβάλλεται να διεισδύσουν στις ανατρεπτικές οργανώσεις με ειδικούς πράκτορες, που θα έχουν αποστολή να δημιουργήσουν ομάδες δράσης από τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία αυτών των οργανώσεων. Αυτές οι ομάδες δράσης, υπό τον έλεγχο των μυστικών υπηρεσιών, θα εξαπολύσουν κύμα βίαιων ή μη βίαιων εκδηλώσεων, αναλόγως των περιστάσεων. Αν δεν είναι εφικτή η διείσδυση αυτού του είδους, μπορεί να οδηγήσει στον επιδιωκόμενο σκοπό η χρησιμοποίηση οργανώσεων της άκρας Αριστεράς».
Αυτή η ταχτική άρχισε να εφαρμόζεται στις αρχές της 10ετίας του '70. Μήπως αυτό δεν ομολογεί σχέση μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ με τέτοιους μηχανισμούς σαν τη «17Ν»;
Και μια υποτιθέμενη ασάφεια
Αλλά ο Μίκης Θεοδωράκης συνεχίζει: «Εκείνο πάντως που προκαλεί αληθινό προβληματισμό είναι το γεγονός ότι ενώ ορισμένοι ηγετικοί πολιτικοί κύκλοι θεωρούν τη "17 Νοέμβρη" ως ομάδα πρακτόρων, εντούτοις η δημόσια στάση γνωστών εκπροσώπων των κύκλων αυτών μετά βίας συγκαλύπτει τα φιλικά αισθήματα προς τους τρομοκράτες. Είναι πράγματι ένα σχήμα οξύμωρο απ' τη μια μεριά να θεωρείς τη "17 Νοέμβρη" σαν δημιούργημα της CIA και από την άλλη να μην μπορείς να συγκαλύψεις τη συμπάθειά σου προς τα μέλη αυτής της οργάνωσης».
Δεν ξέρουμε σε ποιους πολιτικούς κύκλους αναφέρεται. Αλλά σε ό,τι έχει σχέση με το ΚΚΕ. Από την πρώτη στιγμή εμφάνισης της «17Ν», το 1975 και την υπόθεση Γουέλς, δεν αρκέστηκε απλά να καταδικάσει το φαινόμενο, έχοντας από τότε την εκτίμηση ότι υπάρχει σχέση με μυστικές υπηρεσίες, αλλά απαίτησε από την τότε κυβέρνηση όπως και όλες τις μετέπειτα κυβερνήσεις, να χτυπηθεί το φαινόμενο «τρομοκρατία» στη ρίζα του. (Αλήθεια γιατί δε χτυπήθηκε; Δεν μπορούσαν να το χτυπήσουν; Ποιος έβαζε εμπόδια; Πάντως πρώην υπουργοί Δημοσίας Τάξης κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, έχουν καταγγείλει ευθέως ανάμειξη Αμερικανών στην υπόθεση). Από άποψη αρχών, το Κόμμα μας, όπως το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα από τη γέννησή του, από την εποχή των Μαρξ, Ενγκελς αλλά και αργότερα του Λένιν, καταδίκαζε την ατομική τρομοκρατία, τις δολοφονίες πολιτικών προσώπων, ως μορφή πάλης. Γιατί δεν ωφελεί το λαϊκό κίνημα, αντίθετα το βλάπτει και μάλιστα αφ' ενός αποτρέπει τις λαϊκές μάζες να ενταχθούν σ' αυτό, αφ' ετέρου γίνεται αφορμή ενίσχυσης των κατασταλτικών μέτρων ενάντιά του. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι κατ' επανάληψη το ΚΚΕ υποστήριζε πώς ήταν δυνατό, όταν οι κομμουνιστές δρούσαν σε συνθήκες παρανομίας και με πείρα για δράση σε τέτοιες συνθήκες, να τους ανακαλύπτουν οι κρατικές υπηρεσίες ασφάλειας, να τους συλλαμβάνουν, και τη «17Ν» να αδυνατούν να την ανακαλύψουν και να την εξαρθρώσουν; Μήπως αυτά δεν είναι γνωστά στο Μίκη Θεοδωράκη;
Σ.Κ.