Associated Press |
Γάλλοι των κατοχικών δυνάμεων σε περιπολία |
Οι παιάνες για την ολοκλήρωση κατά «το 90%» της διαδικασίας εγγραφής ψηφοφόρων, με 8,7 εκατ. εγγεγραμμένους από ένα σύνολο 9,8 εκατ. εχόντων/ -ουσών δικαίωμα ψήφου, που ανακοίνωσε ο ΟΗΕ, δε μετριάστηκαν καθόλου από το γεγονός ότι στελέχη του ΟΗΕ και της δοτής κυβέρνησης του Χάμιντ Καρζάι παραδέχτηκαν στο BBC πως ο αριθμός είναι «πληθωρισμένος»: Εχουν υπάρξει πολλές παρατυπίες, περιλαμβανομένων πολλαπλών εγγραφών. Θεωρητικά, τη μέρα της ψηφοφορίας, το πρόβλημα θα «λυθεί», λόγω της ύπαρξης ελεγκτικών μηχανισμών. Στην πραγματικότητα, με δεδομένο ότι ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη ξεκαθάρισε ότι δε θα στείλει προσωπικό του στη χώρα, λόγω των ανησυχιών για την ασφάλειά του, η διαδικασία είναι ολάνοιχτη σε νοθεία. Αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι τυχόν νόθευση του αποτελέσματος θα γίνει υπέρ του «επικρατέστερου υποψήφιου», προστατευόμενου των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ, Καρζάι: Εκτός της Καμπούλ, τα πράγματα ελέγχουν οι πολέμαρχοι με τους ιδιωτικούς τους στρατούς. Ο «νέος στρατός» που εκπαίδευσαν οι αμερικανοΝΑΤΟικές δυνάμεις, με δύναμη 12.000 ανδρών, και η αστυνομία των 30.000 δεν μπορούν να ελέγξουν την κατάσταση. Το μεγαλύτερο κομμάτι των στρατευμάτων κατοχής, οι 20.000 Αμερικανοί, δε θα εμπλακούν στο ρόλο αυτό. Η ISAF, που τη διοίκησή της ανέλαβε το σώμα Eurocorps της ΕΕ, θα περιοριστεί στην Καμπούλ.
Associated Press |
Από τη διαδικασία έκδοσης εκλογικών βιβλιαρίων... |
Ο Φάχιμ κι οι άλλοι πολέμαρχοι δεν μπορούν να «παραμεριστούν» από τον απόλυτα εξαρτημένο από τους Αμερικανούς Καρζάι. Ευεξήγητο, έτσι, το ότι η «ενδοσυμμαχική γκρίνια», καθώς δεν έχουν αποσταλεί οι κάπου 1.800 άνδρες που υπόσχονταν οι χώρες - μέλη του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, εντείνεται - ένδειξη συνεχιζόμενων σοβαρών διιμπεριαλιστικών αντιθέσεων - παρά τις διαρκείς εκκλήσεις καλοθελητών, όπως η κυβέρνηση Μπλερ και ο Κόφι Ανάν. Ο πόλεμος χαμηλής έντασης, με 650 νεκρούς επισήμως από τις αρχές του 2004, η αδυναμία των κατοχικών δυνάμεων να επιβάλουν τελεσίδικα τον έλεγχό τους στη χώρα και ο δισταγμός των «συμμαχικών» κυβερνήσεων στο να εμπλακούν «εξοργίζουν» τους Αμερικανούς ιθύνοντες, που θέλουν να «απεμπλακούν» απ' το Αφγανιστάν, αφού, σύμφωνα με έναν Αμερικανό στρατηγό, μαζί με το Ιράκ, θέτουν τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ «υπό πίεση», σχεδόν εκμηδενίζοντας τις δυνατότητες «επεμβάσεων αλλού, αν απαιτηθούν». (Οι δύο κατοχές συνδέονται σε πολλά ακόμη επίπεδα). Οι στρατιωτικοπολιτικές προϋποθέσεις και αναγκαιότητες είναι μάλλον που οδηγούν στη χάραξη μιας τακτικής «σταδιακής αποδυνάμωσης» των πολεμάρχων και όχι μιας απευθείας σύγκρουσης μαζί τους: Ομως, η πρακτική μοιάζει αδιέξοδη - όπως το θέτει ο Αχμαντζάι, «αφοπλισμός δε θα υπάρξει όχι σε έξι μήνες, ούτε σε έξι χρόνια». Τα ναρκωτικά είναι αστείρευτη πηγή χρήματος για τους πολέμαρχους, αλληλένδετη με την ύπαρξη ιδιωτικών στρατών.