Ηρωικοί ΕΠΟΝίτες ενημερώνουν με το θρυλικό χωνί το λαό, την περίοδο της Κατοχής |
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Συμπιεσμένες μύριες μνήμες στο σκοτισμένο μνημονικό, δυσκολεύεται κανείς να δώσει σε κάποια προτεραιότητα να ξανοιχτεί στο φως της δημοσιότητας. Ομως, οι αλυσιδωτές εκρήξεις των στρατώνων της περιοχής, που η μια ήταν ισχυρότερη από την άλλη και αναστάτωσαν ολόκληρο τον Πειραιά, κάνουνε ΜΠΑΜ!
Προπολεμικά, ήταν κέντρο εκπαιδεύσεως νεοσυλλέκτων του πεζικού και τα παιδιά της ηλικίας μου μετά το σχολείο πλησίαζαν το συρματόπλεγμα που τα χώριζε από τα φανταράκια και χαχάνιζαν ώρες με τα καμώματά τους, όταν στη διάρκεια των ασκήσεων έκαναν διάφορες γκάφες, για τις οποίες οι βαθμοφόροι πότε ξεφώνιζαν αυστηρά, πότε ξεκαρδίζονταν από τα γέλια!
Υστερα ήρθε μια μέρα φοβερή, αλλιώτικη από τις προηγούμενες! Οι Ιταλοί, μας κήρυξαν αναίτια τον πόλεμο και ο στρατός τους μπήκε στην Ηπειρο! Αστραπιαία τότε, η «στρατώνα», όπως τη λέγαμε, άδειασε και οι στρατιώτες τρέξανε κι έβαλαν τα στήθια τους οδόφραγμα για να σταματήσουν τον εχθρό και να συντρίψουν τα φιλόδοξα όνειρα του Μουσολίνι, που γρήγορα κατάλαβε ότι οι Ελληνες δεν είναι του χεριού του!
Εργο του Γιάννη Στεφανίδη |
Αυτό συνέβη τον Απρίλη του 1944 και όλοι οι δρόμοι σε μεγάλη απόσταση είχαν σκεπαστεί με φλεγόμενα βλήματα. Θύματα και σοβαροί τραυματισμοί σημειώνονται μετά, όταν κάποιοι για να κερδίσουν κάποια χρήματα προσπαθούσαν να βγάλουν από τις λογής λογής βόμβες, την εκρηκτική τους ύλη. Πρέπει να σημειωθεί ότι ...το φιτίλι το άναψαν οι ίδιοι οι Γερμανοί, βλέποντας ότι δεν τους χωράει άλλο ο τόπος και προτίμησαν να τα ανατινάξουν, παρά να πέσουν στα χέρια του ΕΛΑΣ.
Στο σύνορο Κορυδαλλού και Νίκαιας, όπου μερικά παραβατικά παιδιά εκτρέπονται σε πράξεις βίας δι' ασήμαντον αφορμή, οι νέοι της Κατοχής ξεχώριζαν από τα σκόρπια πυρομαχικά της έκρηξης, εκείνα που μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν στην οργάνωση της ΕΠΟΝ στις οδομαχίες με τους Γερμανοτσολιάδες. Ενας από τη μεγάλη παρέα, ο Γιάννης ο παραγκάς, τον λέγαμε έτσι για να τον ξεχωρίζουμε από τους άλλους Γιάννηδες επειδή έμενε σε παράγκα, τρύπωσε στη «στρατώνα», για να βρει κάτι καλύτερο από τα υλικά πολέμου που είχαν διασκορπιστεί ολόγυρα κι εκεί άφησε την τελευταία του πνοή από σφαίρα φρουρού. Ηταν ένα ξεχωριστό παιδί σε όλα και στην τόλμη του! Πηδούσε τις μάντρες, σαν γάτος σκαρφάλωνε στις κολόνες, στα δέντρα, οδηγούσε το φορτηγάκι του πατέρα του και καβαλούσε άλογα στον ιππόδρομο!
Αθήνα 1944, Δεκεμβριανά. Οι βρετανικές δυνάμεις σε δράση (από το λεύκωμα του Ντμίτρι Κέσελ) |