Και η πραγματικότητα που ισχύει στην εκπαίδευση - όλων των βαθμίδων - είναι η εξής: Πλήρης εμπορευματοποίησή της, οι ταξικοί φραγμοί υψώνονται όλο και πιο επιβλητικοί, η ουσιαστική ολόπλευρη μόρφωση δίνει τη θέση της στην ημιμάθεια, στην αποσπασματική, επιφανειακή και ασύνδετη γνώση. Η υποχρεωτική μόρφωση αντικαθιστάται από την κατάρτιση. Ολο και περισσότεροι είναι οι μαθητές, που από τα 15 χρόνια τους «σπρώχνονται» προς την κατάρτιση των ΤΕΕ, ενώ τα παιδιά των πιο εξαθλιωμένων λαϊκών στρωμάτων σταματούν το σχολείο με την ολοκλήρωση του Γυμνασίου, προκειμένου να μπουν από νωρίς στην παραγωγή.
Σύμφωνα με την ΟΛΜΕ το ποσοστό των μαθητών που ωθήθηκαν στην Τεχνολογική Εκπαίδευση αυξήθηκε τη σχολική χρονιά 2001 - 2002 (μετά τη μεταρρύθμιση του Αρσένη) από 29% στο 37,3%. Κι αυτό γιατί η μετατροπή του λυκείου σε εξεταστικό κέντρο για την εισαγωγή στη Γ' βάθμια εκπαίδευση, προκάλεσε έξαρση της ιδιωτικής εκπαίδευσης, δηλαδή την όξυνση της ταξικότητας της εκπαίδευσης. Από την άλλη, όλο και πιο έντονα, το σχολείο ξεκόβει από το ρόλο που θα έπρεπε να έχει. Να παρέχει, δηλαδή ολόπλευρη μόρφωση και τα απαραίτητα εφόδια που χρειάζεται ένας άνθρωπος για τη ζωή του, ανεξάρτητα από το τι επάγγελμα θα ακολουθήσει.
Αυτό αντιπαλεύουν μέσα από τους πολύμορφους αγώνες τους οι μαθητές, από κοινού με τους δασκάλους τους. Να τους αρπάζουν τη γνώση απ' τα χέρια. Να τους καταδικάζουν σε μια ζωή μέσα στο σκοτάδι και την καθυστέρηση, όπου οι λέξεις «δικαίωμα», «κοινωνική πρόοδος», «συλλογικότητα» και «αξιοπρέπεια» θα έχουν χάσει το νόημά τους.