Ομως, και εγώ να μην το πω, θα το καταλάβουν μόνοι τους οι θεατές! Γιατί η ταινία, ενώ έχει καλοδουλεμένο σενάριο, δε «μεταφέρει» βαθύτερα φορτία. Δεν καταγράφει και κάποια «ευρωπαϊκά», ας το πούμε έτσι, στοιχεία. Τη «σκέψη» που σας ανέφερα παραπάνω! Περιορίζεται σε μια αρκετά δυνατή, είναι αλήθεια, ερωτική ιστορία, και στη συνέχεια καταπιάνεται με τα ...γνωστά και με το ...γνωστό τρόπο. Περιπέτεια και φόνοι! Βία και πλεονασμός αίματος!
Οχι, κανένας θεατής, πια, σήμερα, δεν ξεγελιέται με την ξεκάρφωτη λεσβιακή σχέση της αδελφής του ήρωα. Και να πιστέψει πως, τάχα, η ταινία, διαθέτει και κοινωνικές ευαισθησίες, αφού αποδέχεται με ίσους όρους και τις ερωτικές αποκλίσεις. Τέτοιες «φιλελευθεριότητες» τις παρουσιάζουν και οι Αμερικάνοι, πια! Οι μισές και παραπάνω ταινίες τους έχουν και κάτι σχετικό.
Η Γυναίκα ενός παιδίατρου δολοφονείται! Ο γιατρός οκτώ χρόνια μετά το χαμό της εξακολουθεί να ζει με τη σκέψη της. Η καλύτερη γυναικεία επαφή που έχει σήμερα, πλατωνική βέβαια, είναι με τη γυναίκα - εραστή της αδερφής του! Κάποια μέρα, τελείως αναπάντεχα, δέχεται ένα e-mail. Η γυναίκα του ζωντανή στην οθόνη του κομπιούτερ! Αμέσως αρχίζει ένα κυνηγητό. Ο γιατρός προσπαθεί να τη βρει. Μπροστά του, όμως, ορθώνεται το ένα εμπόδιο μετά το άλλο. Στο τέλος, βέβαια, θα δοθούν οι πειστικές, οφείλουμε να δεχτούμε, σεναριακές εξηγήσεις.
Αν δε σας νοιάζει η αντιγραφή. Αν δε σας νοιάζει πως δεν πολεμιέται ο αμερικάνικος κινηματογράφος με το να γυρίζουν και οι Ευρωπαίοι - και όχι μόνον - αμερικάνικες ή αμερικανότροπες ταινίες, τότε το «Μην Το Πείτε Σε Κανέναν», θα σας αρέσει! Είναι μια σφιχτή, παρότι διαρκεί 132 λεπτά, περιπέτεια. Μια περιπέτεια που βάζει προμετωπίδα της τον έρωτα. Και στο «εσωτερικό», βέβαια, πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι.
Παίζουν: Φρανσουά Κλουζό, Αντρέ Ντισολιέ, Κριστίν Σκοτ, Μαρί - Ζοσέ Κροζ, Φρανσουά Μπερλεάν, Ναταλί Μπάι, Γκιγιόμ Κανέ.