Αποσπάσματα από την ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα στους εργαζόμενους, στη διάρκεια της χτεσινής στάσης εργασίας
Από τη συγκέντρωση στην πύλη των ναυπηγείων |
«Για μας είναι αυτονόητο ότι πρέπει να είμαστε μαζί σας και ανάμεσά σας σ' αυτόν τον πολύ δύσκολο αγώνα που έχετε μπροστά σας, σ' αυτήν τη μεγάλη περιπέτεια. Θεωρήσαμε υποχρέωσή μας να έχουμε όπως και εσείς μια άμεση αντίδραση, δεν πρόκειται - όπως και πολλά άλλα πράγματα - να το αφήσουμε έτσι, να το δούμε μοιρολατρικά.
Καταλαβαίνω ότι, αυτή τη στιγμή, αυτό που σας ενδιαφέρει είναι ποια είναι η θέση του ΚΚΕ ή τι μπορεί να γίνει. Εγώ θα σας πω τη θέση μας, αλλά δεν αρκεί να έχεις μια θέση. Γιατί, κοιτάξτε να δείτε, θέσεις και λύσεις υπάρχουν, σε εισαγωγικά και έξω από εισαγωγικά.
Εμείς, καταρχήν, ξεκινάμε από μία αφετηρία, η οποία συνδέει τα δικαιώματα των εργαζομένων με τις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας. Εξίσου μας ενδιαφέρουν και τα δύο. Και οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν μόνιμη και σταθερή δουλειά και να μην κλείσει μια σημαντική παραγωγική μονάδα, που, ανεξάρτητα πώς λειτούργησε έως τώρα, έχει τη δυνατότητα να προσφέρει πολλά σ' αυτόν τον τόπο, βέβαια κάτω από ορισμένες βασικές προϋποθέσεις και μέσα σε συγκεκριμένες συνθήκες.
Συζητώντας με εργαζόμενους |
Αυτός ο ενιαίος όμιλος πρέπει να ανήκει στο Δημόσιο, αλλά δεν αρκεί αυτό. Γιατί μπορεί να ανήκει στο Δημόσιο, που δεν πρόκειται να το κάνουν, διότι μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και με όλα όσα έχουν ακολουθήσει, λίγο - πολύ η κυβέρνηση έχει συμφωνήσει πως ό,τι έχει απομείνει στο Δημόσιο πρέπει να το παραχωρήσει στους ιδιώτες. Εν πάση περιπτώσει, εμείς αδιαφορούμε για το ποια είναι η γραμμή πλεύσης της κυβέρνησης. Γιατί, αν πούμε ότι αυτή είναι η γραμμή πλεύσης της κυβέρνησης, τότε πρέπει να συμφωνήσουμε στο κλείσιμο των ναυπηγείων.
Δε φτάνει όμως μόνο αυτό, διότι αυτός ο παραγωγικός όμιλος, ο δημόσιος όπως λέμε εμείς, ταυτόχρονα πρέπει να έχει να κατασκευάζει και να επισκευάζει πλοία. Τι να τον κάνεις έναν όμιλο που δεν έχει δουλειά;
Και εμείς όταν λέμε κατασκευή εννοούμε και πλοία που έχουν σχέση με την άμυνα, αλλά και πλοία που έχουν σχέση με τη ναυσιπλοΐα. Επίσης, αυτή η βιομηχανία, αυτός ο κλάδος μπορεί να στηρίξει την ανάπτυξη και άλλων κλάδων βιομηχανίας, μετάλλου. Είναι, αν θέλετε, η ναυαρχίδα της βαριάς βιομηχανίας, της βιομηχανίας μέσων παραγωγής.
Αρα, λοιπόν, πώς θα πάρεις δουλειές; Σήμερα αυτοί που κατασκευάζουν πλοία, είτε πλοία εμπορικά, είτε επιβατηγά, είτε κατασκευάζουν φρεγάτες και άλλα είναι ιδιωτικές εταιρείες, μονοπώλια, ακόμα και όταν πρόκειται για κρατικές παραγγελίες. Είναι μετοχικές εταιρείες. Που βρίσκονται στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη. Υπάρχει και ένας άλλος παράγοντας που πρέπει να πάρετε υπόψη ότι υπάρχει απόφαση της ΕΕ, η οποία λέει: Οτι δεν πρέπει να υπάρχει βιομηχανία κατασκευής πλοίων που έχουν σχέση με την άμυνα, σε εθνική βάση, αλλά πρέπει να υπάρχει ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία και η έδρα αυτής της βιομηχανίας πρέπει να είναι στη Γερμανία, στην Ολλανδία, ίσως και σε μία τρίτη χώρα.
Υπάρχει η οικονομική κρίση, το χρέος και τα ελλείμματα υπάρχουν, δεν τα δημιούργησε ο ελληνικός λαός. Και όταν γίνονται συμφωνίες για να μας δώσουν διάφορα πακέτα και διάφορα καινούργια δάνεια δεν είναι για να εξαγοράσουν τα ναυπηγεία, δεν είναι για να φτιάξουν τις φρεγάτες. Είναι δάνεια που δίνονται για να πληρωθούν οι πιστωτές. Πιστωτές και οφειλέτες είναι το ίδιο πράγμα: Μονοπώλια εκεί, κράτος των μονοπωλίων εδώ. Δεν πρέπει θα πληρώσει ο λαός τα σπασμένα της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Εχουμε ένα ατού σήμερα στα χέρια μας, η Ελλάδα είναι χώρα με παράδοση στη ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία. Για μας, με την πρόταση που έχουμε για τη λαϊκή εξουσία - λαϊκή οικονομία, υπολογίζουμε πάρα πολύ σ' αυτή τη βιομηχανία. Και σαν Κόμμα είμαστε αντίθετοι με τον καπιταλισμό, αλλά δε θέλουμε να κλείνουν επιχειρήσεις, γιατί οι επιχειρήσεις όταν κλείνουν δεν ξαναγίνονται.
Είσαστε στην κόψη του ξυραφιού. Οποιαδήποτε λύση και να σας πουν οι απολύσεις θα είναι μαζικές. Και επιπλέον ότι: Οι ιδιοκτήτες των ναυπηγείων παίζουν και στην πλάτη σας, αυτό να το ξέρετε. Παζαρεύουν. Εδώ παίζονται πάρα πολλά παιχνίδια. Η δική μας θέση είναι: Ενιαίος κλάδος, παραγγελίες από το κράτος, καμία απόλυση και από κει και πέρα να κόψει το λαιμό της η κυβέρνηση και η εκάστοτε κυβέρνηση. Γιατί ή πρέπει να είσαι με την κυβέρνηση και με την ΕΕ ή πρέπει να είσαι με το λαό. Και τα δύο δε συμβιβάζονται. Αν σας πουν ότι υπάρχει λύση που συμβιβάζει και τα δύο, σας λένε ψέματα.
Δε θα κάνω ιστορική αναδρομή, αλλά ο καθένας το βράδυ στο μαξιλάρι του ας σκεφθεί τι έγινε από τότε που ο Ανδρεάδης έφτιαξε τούτα τα ναυπηγεία, τα αγόρασε μετά η κυβέρνηση και πώς τα αγόρασε, όταν μετά πουλήθηκαν στον Περατικό, όταν μετά πουλήθηκαν στο σημερινό τον κ. Ταβουλάρη. Αυτά όλα σας φάνηκαν σαν προσωρινές λύσεις, σαν λύση. Ολες αυτές τις αγοραπωλησίες που έγιναν τις είχαν ανάγκη να τις κάνουν όχι για να μην κλείσει το ναυπηγείο, αλλά για να βγει κέρδος. Σήμερα, τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα, θα συγκεντρωθεί η αμυντική βιομηχανία σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης. Εμείς θέλουμε να έχουμε ελληνική αμυντική βιομηχανία.
Να είσαστε ενωμένοι και να μη σας παρασύρουν σε πλάνες υποσχέσεις. Οι επιλογές είναι δραματικά αρνητικές για τα ναυπηγεία. Θα εξαρτηθεί, λοιπόν, από το μαχητικό αγώνα και από το ότι στη συνείδησή σας πρέπει να κάνετε ένα βήμα μπροστά και αυτό θα είναι επίσης ένας ουσιαστικός παράγοντας πίεσης».