Με μια ακόμη μεγάλη κινητοποίηση απαντούν την Τρίτη οι συνταξιούχοι της χώρας στον κυβερνητικό εμπαιγμό και στα αντιασφαλιστικά σχέδια
Και όμως. Αν για κάθε λογικό άνθρωπο η κατάσταση των συνταξιούχων θα έπρεπε να ωθεί την πολιτεία στην κατεύθυνση ενίσχυσης των συντάξεων, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επεξεργάζεται νέα αντιασφαλιστικά μέτρα. Η πρόσφατη συνέντευξη του πρωθυπουργικού συμβούλου Γκίκα Χαρδούβελη στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο», υπεύθυνου συντονιστή για το ασφαλιστικό, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών για τους πραγματικούς στόχους της κυβέρνησης. Ο σύμβουλος του κ. Σημίτη, εμφανίστηκε να μην επιθυμεί να αναλάβει το κράτος, όπως οφείλει, τα ελλείμματα των ταμείων - που το ίδιο δημιούργησε - αφού «το δυνητικό αυτό χρέος είναι τεράστιο» και «ίσως (το κράτος) να μην το αντέχει». Δε μας είπε βέβαια ο κύριο Χαρδούβελης και ο «κύριός του», πώς αντέχουν οι συνταξιούχοι με 100 και 110 χιλιάδες σύνταξη. Αλλά φαίνεται ότι τέτοια ερωτήματα δεν απασχολούν την κυβέρνηση της μετα-ΟΝΕ εποχής.
Η αρχή της «βιωσιμότητας» ή «αυτοχρηματοδότησης» του νέου συστήματος - όπως την όρισε και ο εκπρόσωπος του Μαξίμου - σημαίνει ουσιαστικά την άρνηση του κράτους να αναλάβει οποιαδήποτε ευθύνη απέναντι στους σημερινούς και αυριανούς συνταξιούχους. «Ας το σκεφτούμε - ξεστόμισε ο σύμβουλος του πρωθυπουργού - σαν ένα κλειστό σύστημα, χωρίς τη φορολογία και τη συνεισφορά του κράτους». Μάλιστα «σκέφτονται» ακόμα και αυτή η «εγγυημένη ελάχιστη σύνταξη για όλους», με την οποία το κράτος θα δείχνει υποτίθεται το «κοινωνικό του πρόσωπο» να μην καταβάλλεται από το ίδιο, αλλά να την αποσπά, από τα κεφάλαια που θα έχουν συσσωρεύσει για τη σύνταξή τους οι εργαζόμενοι.
Οι θέσεις αυτές τινάζουν στον αέρα, ό,τι έχει απομείνει από τη δημόσια κοινωνική ασφάλιση, ανοίγουν τις πόρτες στη ζούγκλα των νόμων της αγοράς και υποθηκεύουν το μέλλον του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας.
Είναι βέβαιο, ότι ανεξάρτητα από την κυβερνητική φλυαρία περί «ώριμων ασφαλιστικών δικαιωμάτων», τη νύφη θα πληρώσουν και οι εργαζόμενοι που θα βγουν τα επόμενα χρόνια στη σύνταξη, ανεξάρτητα αν είναι μακριά ή κοντά στη συνταξιοδότηση, αλλά και οι σημερινοί συνταξιούχοι.
Το συμπέρασμα αυτό άλλωστε προκύπτει αβίαστα και από τη μεταχείριση που μέχρι σήμερα οι κυβερνήσεις έχουν επιφυλάξει στους συνταξιούχους και από τους αντιασφαλιστικούς νόμους της τελευταίας δεκαετίας. Πριν απ' όλα, στο επίπεδο των συντάξεων. Οι συντάξεις πείνας, όπως οι ίδιοι οι συνταξιούχοι τις ονομάζουν δεν είναι καθόλου υπερβολή. Σύμφωνα με τα στοιχεία που υπάρχουν για το 2000, τέτοιες συντάξεις παίρνουν οι συνταξιούχοι των τεσσάρων μεγαλύτερων ταμείων ΙΚΑ, ΤΕΒΕ, ΤΣΑ, ΟΓΑ που αριθμούν 1.633.000 συνταξιούχους και αποτελούν το 70% του συνόλου των συνταξιούχων της χώρας.
Ειδικότερα, από τους 847.000 συνταξιούχους του ΙΚΑ, οι 315.000, ποσοστό 37%, παίρνουν τα κατώτατα όρια γήρατος -αναπηρίας δηλαδή 118.000 δραχμές. Ακόμα 155.000 άτομα που αντιπροσωπεύουν το 18% παίρνουν τα κατώτατα όρια λόγω θανάτου, 106.000 δραχμές. Ωστόσο 175.000 συνταξιούχοι ή ποσοστό 21% παίρνουν συντάξεις μικρότερες και από τα όρια αυτά. Ενα ποσοστό 10%, περίπου 85.000, λαμβάνουν σύνταξη μεταξύ του ποσού των 100.000-150.000 δραχμών και μόλις το 14% των συνταξιούχων του ΙΚΑ παίρνουν συντάξεις μεγαλύτερες. Συντάξεις κάτω από τα όρια της φτώχειας παίρνει το 86% των 164.000 συνταξιούχων του ΤΕΒΕ, το 98% των 46.000 του ΤΣΑ και βέβαια οι 770.000 συνταξιούχοι του ΟΓΑ.
Ομως η άρνηση του κράτους να καταβάλει το μερίδιό του στο σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης, προεξοφλεί και μικρότερες συντάξεις από τις σημερινές και χειρότερες συνθήκες υγειονομικής περίθαλψης. Και ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα θίξει τόσο τους σημερινούς συνταξιούχους όσο και αυτούς που θα ακολουθήσουν.