Η ελληνική κυβέρνηση συμμετέχει στη σημερινή συνάντηση των λεγόμενων «Φίλων της Λιβύης» (συμμετέχουν περίπου 25 καπιταλιστικά κράτη), στο Παρίσι για τη μοιρασιά από την αρπαγή της λείας του πλούτου της Λιβύης την ώρα που ο πόλεμος συνεχίζεται. Σ' αυτά τα πλαίσια χτες έγινε συνάντηση του υπουργού Εξωτερικών με επιχειρηματίες για τις δυνατότητες ανάπτυξης δράσης στη Λιβύη. Να γιατί η ελληνική κυβέρνηση από την έναρξη της ιμπεριαλιστικής επέμβασης και του άδικου πολέμου συμμετείχε ενεργά και σ' αυτόν. Δε θα είχε αυτή την εξέλιξη η ιμπεριαλιστική επέμβαση αν δεν είχε παραχωρηθεί η βάση της Σούδας, ενώ συμμετέχει και με άλλα μέσα, όπως λιμάνια, αεροδρόμια, κλπ. Αλλωστε, παραχώρησε και άλλες στρατιωτικές δυνάμεις που ξεπερνούν την αρχική συμμετοχή μιας φρεγάτας στην περιοχή.
Η αστική τάξη της Ελλάδας συμμετέχει ενεργά στον πόλεμο στη Λιβύη, για να προασπίσει τις ελληνικές επιχειρήσεις στη Βόρεια Αφρική, σύμφωνα με δηλώσεις, από την έναρξή του, του τότε υπουργού Εξωτερικών. Γιατί και με το καθεστώς Καντάφι υπήρχε έντονη ελληνική επιχειρηματική δράση. Στη Λιβύη, στον κατασκευαστικό τομέα, δραστηριοποιούνται οι εταιρείες J&P, ΕΤΕΠ (που μετονομάστηκε σε ΤΑGECO), «Αρχιρόδον» (επέκταση - εκσυγχρονισμός λιμένος Τριπόλεως) ΣΙΚΕΛΙΣ, και MARITECH (ανέλαβε την τοποθέτηση καλωδίων οπτικών ινών στα λιβυκά παράλια). Η OLYMPIA ανέλαβε λιμενικό έργο δυτικά της Τρίπολης. Η INTRACOM με τη θυγατρική της INTRACOM LIBYA BRANCH διεκδίκησε την ανάληψη τηλεπικοινωνιακών έργων. Τα Διυλιστήρια Χερσονήσου του Αίμου ΑΕΒΕ («Green Oil SA») συμμετέχουν με 66% σε «Joint Venture» με τη λιβυκή εταιρεία «Faris Al Khallej». Η ΕΤΕΜ ίδρυσε μεικτή ελληνολιβυκή επιχείρηση υπό την επωνυμία «LAMAR SA Production & Stock Joint Company» και επένδυσε 20 εκατ. ευρώ στην κατασκευή μονάδας χύτευσης αλουμινίου και μονάδων παραγωγής προφίλ αλουμινίου και ηλεκτροστατικής βαφής. Το 2008 εξαγόρασε το ποσοστό του Λίβυου συνεταίρου και κατέχει πλέον το 90% του κεφαλαίου της «Lamar» (Στοιχεία από το Αραβοελληνικό Επιμελητήριο Εμπορίου και Ανάπτυξης). Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να ξεχνάμε τα πετρέλαια νότια της Κρήτης στο Λιβυκό Πέλαγος και στη Μεσόγειο, μεταξύ Κρήτης και Λιβύης. Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι στη συνάντηση του υπουργού συμμετείχαν επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται βασικά στις κατασκευές, στην ενέργεια και στον τομέα Υγείας.
Η κυβέρνηση δεν κρύβει ότι πασχίζει για την ανάπτυξη της δράσης ελληνικών μονοπωλιακών ομίλων στη Λιβύη από τη συμμετοχή τους στη μοιρασιά της λείας. Το είπαν ωμά στην επίσημη ενημέρωση που έγινε μετά τη συνάντηση. Τι είπαν; «Είναι σημαντικό να μπορέσει η Ελλάδα να δώσει το "παρών" και επιχειρηματικά. Είχαμε εταιρείες οι οποίες δραστηριοποιούνταν ουσιαστικά στη χώρα και οι οποίες σίγουρα θα πρέπει να αντιμετωπίσουν συγκεκριμένα προβλήματα τα οποία υπάρχουν σήμερα, ταυτόχρονα όμως είναι πολύ σημαντικό να παραμείνουν εκεί, να επεκτείνουν τη δραστηριότητά τους». Υπάρχει ανάγκη «ανάπτυξης υποδομών που καταστράφηκαν ή που δεν υπήρχαν... η Κρήτη αποτελεί βασικό διαμετακομιστικό κέντρο... Κοιτάμε να βοηθήσουμε στον τομέα της υδροδότησης, όπου υπάρχει τεχνογνωσία από την ΕΥΔΑΠ. Είναι σημαντικό το θέμα το ενεργειακό, η αποκατάσταση της τροφοδοσίας της Λιβύης με καύσιμα, ώστε να μπορέσει να επανενεργοποιήσει η ίδια το δικό της μηχανισμό εξόρυξης πετρελαίου, και να μπορέσει να ξαναμπεί στην αγορά. Στον τομέα της Υγείας μπορούμε και εκεί να βοηθήσουμε... κοιτάμε πώς μπορεί το υπουργείο Εξωτερικών να σταθεί δίπλα τους, ώστε να ξαναπάρουν τη θέση τους στη λιβυκή αγορά».
Η αστική τάξη της Ελλάδας είναι επιθετική, συμμετέχει διαχρονικά σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, με βάση τη δύναμη της οικονομίας της στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Ο λαός μας πληρώνει τα αντιλαϊκά μέτρα λόγω κρίσης, αλλά και τη συμμετοχή στον πόλεμο, για να βρουν διέξοδο υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια για επενδύσεις στην περιοχή. Οι κίνδυνοι για την ειρήνη, τα κυριαρχικά δικαιώματα και την εμπλοκή της χώρας σε μια πιο γενικευμένη πολεμική σύρραξη διαρκώς αυξάνονται. Μονόδρομος η ενιαία πολιτική πάλη για απεμπλοκή της Ελλάδας από τον πόλεμο και τις συνέπειες της κρίσης, σε ρότα ρήξης, ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων.