Πληθαίνουν οι διάφοροι υμνητές του συστήματος που μετά από κάθε βαρύγδουπο λογύδριο υπέρ των αντιλαϊκών μέτρων, εκτοξεύουν και το γενικό πόρισμα ότι «αυτό που χρειάζεται είναι να αλλάξουμε, ως λαός, νοοτροπία». Το λένε ΠΑΣΟΚονεοδημοκράτες, αποχωρήσαντες από τα κόμματα αυτά, το λέει η κυρία που έδιωξαν από τη ΝΔ, το ακούσαμε πρόσφατα και από ένα δίδυμο, στιχουργός - ηθοποιός, που συμπορεύεται με τον Κουβέλη. Ολοι τους και σε όλες τις εκδοχές της πολιτικής τους επιχειρηματολογίας, εν κατακλείδι καταλήγουν στη ...ριμάδα την «καθυστερημένη νοοτροπία», που οπωσδήποτε πρέπει να αλλάξει.
Ποια, άραγε, είναι η νοοτροπία που πρέπει να αλλάξουμε; Ποιες είναι οι κακές συνήθειες από τις οποίες οφείλουν να απαλλαγούν οι εργαζόμενοι της χώρας; Τι ακριβώς ζητείται από ένα λαό που, εδώ και δυο χρόνια, στενάζει κάτω από τις ερπύστριες μιας πολιτικής που σαρώνει και συνθλίβει τα πάντα;
Σε ποιους απευθύνονται όλοι αυτοί οι άθλιοι που δε χάνουν ευκαιρία να ελεεινολογήσουν σε βάρος των εργαζομένων και ολόκληρου του λαού, μόνο και μόνο για να βγουν λάδι τα αφεντικά, που με τον ένα ή τον άλλον τρόπο υπηρετούν;
Ολοι αυτοί που ζητάνε από τους εργαζόμενους να αλλάξουν νοοτροπία, είτε πρόκειται για το ασκέρι του ΠΑΣΟΚ που ποδοπάτησε τους εργαζόμενους, είτε μιλάμε για τους άλλους της ΝΔ που περιμένουν, για να ολοκληρώσουν την ισοπέδωση, μαζί και εκείνοι που λιγουρεύονται θώκους και αξιώματα σε αυτό το σύστημα, για το λαό δεν είναι απλά πολιτικοί αντίπαλοι. Είναι ορκισμένοι εχθροί του. Πώς αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς ότι τολμούν να κατηγορήσουν τους εργαζόμενους και το λαό για «καθυστερημένες αντιλήψεις» ή «συντεχνιακό πνεύμα», επειδή δεν καταπίνουν αμάσητα και αντιδρούν, για παράδειγμα:
Δεν είναι η νοοτροπία των εργαζομένων που πρέπει να αλλάξει σε αυτόν τον τόπο. Δεν είναι οι ανάγκες των εργαζομένων για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, από τις οποίες πρέπει να απαλλαγούμε. Η παραφωνία είναι η οικονομική καπιταλιστική πολιτική που υπηρετεί το κεφάλαιο, εφαρμόζοντας αντιλαϊκά μέτρα - κόλαση για την έξοδο από την κρίση σε όφελος του κεφαλαίου. Καταστροφή για τον τόπο δεν είναι η πάλη για την εξασφάλιση μόνιμης και σταθερής εργασίας με καλούς μισθούς στη βάση των αντικειμενικών δυνατοτήτων της χώρας, αλλά να υπάρχουν δυνάμεις, που για χάρη του επιχειρηματικού κέρδους, επιδιώκουν να ανατρέψουν κάθε δεδομένο γύρω από τις εργασιακές σχέσεις. Οπισθοδρόμηση για το λαό και τον τόπο αποτελεί η πολιτική που οδηγεί στην υποταγή μας στην πλουτοκρατία στη λογική του κέρδους και τις πολιτικές δυνάμεις που την υπηρετούν. Από αυτές τις νοοτροπίες πρέπει να λυτρωθούμε και οι επικείμενες εκλογές, η προοπτική να βγάλουμε όσο γίνεται πιο ενισχυμένο το Κόμμα, είναι μια ευκαιρία να τους δείξουμε ότι όσα λένε τα ακούμε βερεσέ!