Αρα, μια πιθανή έξοδος της Ελλάδας από τη Ζώνη του Ευρώ και την ΕΕ, θα άλλαζε πολλά από τα δεδομένα μέσα στα οποία πραγματοποιείται σήμερα ένας βασικός όγκος των εμπορικών και επενδυτικών δραστηριοτήτων μεγάλων επιχειρήσεων που σήμερα εκπροσωπούνται από τη γαλλική κυβέρνηση. Μετά από όλα αυτά, είναι απόλυτα κατανοητό γιατί ο Γάλλος πρόεδρος έσπευσε να διευκρινίσει ότι η στήριξη που η χώρα του προσφέρει στην Ελλάδα συνδέεται άμεσα και είναι ανάλογη με την απαρέγκλιτη τήρηση των δεσμεύσεων των αντεργατικών μνημονίων. Δηλαδή, ο άνθρωπος, ως συνεπέστατος υπερασπιστής γαλλικών μονοπωλίων βγήκε και ξεκαθάρισε ότι δεν είναι γενικά και αόριστα με την Ελλάδα, αλλά με τις επιχειρήσεις και τους μεγαλοεργοδότες. Κατ' επέκταση, τέτοια «φιλελληνικά» αισθήματα όχι μόνο δεν πρόκειται να ευνοήσουν το λαό και την εργατική τάξη της χώρας μας, αλλά, αντιθέτως προμηνύουν νέα άγρια ένταση της αντεργατικής επίθεσης, ώστε να τσακιστεί ό,τι έχει απομείνει όρθιο.
Να γιατί τα πανηγύρια, στα οποία πρωτοστάτησαν ή συνεχίζουν να πρωτοστατούν διάφοροι (π.χ. ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ) για ελπίδες που δήθεν αναπτέρωσε η εκλογή Ολάντ είναι τουλάχιστον πισώπλατη μαχαιριά για τους εργαζόμενους και σίγουρα ανοιχτή, επίσημη και ολόπλευρη στήριξη των μονοπωλίων.