Γιατί ήρθε η ώρα να εμπιστευτούμε τις δυνάμεις μας, να πούμε το μεγάλο όχι στα σχέδιά τους. Γιατί δεν ανεχόμαστε άλλο την αρπαγή του μόχθου μας και πρέπει να πάρουμε στα χέρια μας τη ζωή των οικογενειών μας.
Γιατί εμείς είμαστε η παραγωγική δύναμη αυτού του τόπου και πρέπει να βάλουμε ένα τέλος στο σφαγιασμό των δικαιωμάτων μας.
Γιατί πρέπει να νιώσουν τη δύναμή μας.
Γιατί δεν μπορούμε να δεχθούμε την κατάργηση της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και τον κατώτερο μισθό να καθορίζεται ανάλογα με τις αξιώσεις των εργοδοτών.
Γιατί δεν θα επιτρέψουμε την κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων, δεν θα οδηγηθούμε ο καθένας μόνος του απέναντι στην εργοδοσία, έρμαιο στις διαθέσεις της.
Γιατί δεν αντέχουμε να ζούμε καθημερινά με το φόβο της απόλυσης. Δεν θα τους δώσουμε την ευκαιρία να τελειώσουν με όποια εργατικά δικαιώματα μας απέμειναν.
Γιατί ακόμα κι εμείς που έχουμε δουλειά, μετά τις μειώσεις, τη φοροεπιδρομή και την ακρίβεια δεν μπορούμε να ζήσουμε τις οικογένειές μας.
Γιατί μας ξεζούμισαν στα πιο παραγωγικά μας χρόνια, αποκτώντας τεράστια κέρδη από τη δουλειά μας και μετά τα 40 μας λένε «αντιτουριστικούς» και μας πετάνε στο δρόμο. Καταδικάζουν τα παιδιά μας στην ανεργία και τους ζητούν να δουλεύουν μόνο μέσα από προγράμματα μαθητείας και άλλα με 300 έως 400 ευρώ. Αυτό ακριβώς θέλουν, να μάθουμε να ζούμε με ψίχουλα, χωρίς κανένα δικαίωμα, ως σύγχρονοι «άθλιοι». Το επίδομα ανεργίας για όσους πληρούν τις προϋποθέσεις δεν φτάνει ούτε για ένα πιάτο φαγητό τη μέρα κι όμως οι εποχικοί συνάδελφοί μας στον επισιτισμό - τουρισμό δεν θα πάρουν ούτε αυτό από φέτος.
Γιατί έχουμε το δικαίωμα να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Δεν ανεχόμαστε άλλες περικοπές στις συντάξεις και το εφάπαξ μας. Θέλουμε όταν αρρωστήσουμε να έχουμε δωρεάν περίθαλψη κι όχι να πληρώνουμε τα χαράτσια των 5 και 25 ευρώ.
Γιατί την ώρα που μας επιτίθενται με νέα μέτρα, την ίδια ώρα προσφέρουν απλόχερα φοροαπαλλαγές, μειώσεις στις εισφορές και πλούσια κίνητρα μέσα από το ΕΣΠΑ για τζάμπα δουλειά στους εργοδότες μας.
Γιατί βαρεθήκαμε ν' ακούμε τις «καλοπροαίρετες» απόψεις κάποιων «...μας δίνει ψωμί και τρώμε».
Δεν υπολογίζουν τις ανάγκες μας, το μόνο που θέλουν είναι ν΄ αυξήσουν προκλητικά τα κέρδη τους.
Γιατί χαμένος είναι ο αγώνας που δεν δίνεται...