Η σημερινή Παγκόσμια Μέρα του Μετανάστη που έχει θεσπίσει ο ΟΗΕ «γιορτάζεται» μέσα σε κλίμα έντασης και όξυνσης της καταστολής και του κυνηγητού σε βάρος των μεταναστών σε όλα τα πλάτη και μήκη της Γης. Εκατομμύρια άνθρωποι είναι τα θύματα αυτής της καταστολής. Αυτό επιβάλλει η πολιτική των δυνάμεων του κεφαλαίου που αυτή την περίοδο λειτουργεί μέσα στα πλαίσια της καπιταλιστικής κρίσης.
Περισσεύει η υποκρισία μπροστά στο ιμπεριαλιστικό έγκλημα, μπροστά στους θαλασσοπνιγμένους, από εκείνες τις δυνάμεις που εξαιτίας της πολιτικής τους άνθρωποι ξεκληρίζονται, ξεσπιτώνονται, επιβιώνουν στο περιθώριο. Με την «επιλεκτική μετανάστευση» που προωθούν, το διαχωρισμό ανάμεσα σε «νόμιμους» μετανάστες και «λαθρομετανάστες», όλοι τους πέφτουν θύματα της εργοδοτικής εκμετάλλευσης, ενώ οι δεύτεροι αντιμετωπίζουν επιπρόσθετα άγρια καταστολή και ανθρωποκυνηγητό.
Οι εργάτες και οι κυνηγημένοι άνθρωποι δεν μπορεί να διαχωρίζονται σε ξένους και ντόπιους, σε νόμιμους και παράνομους. Το ταξικό εργατικό κίνημα παλεύει για μιαν άλλη, ριζικά διαφορετική πολιτική που θα συμβάλει και στην αντιμετώπιση των αιτιών του μεταναστευτικού προβλήματος, θα αμβλύνει τις συνέπειές του για τη χώρα μας. Προβάλλει και άμεσα μέτρα ανακούφισης όπως απειθαρχία σε Σένγκεν και Δουβλίνο, ταξιδιωτικά έγγραφα σε όσους θέλουν να φύγουν. Και αυτά τα μέτρα όμως απαιτούν ρήξη και σύγκρουση με τις πολιτικές του ευρωμονόδρομου, με τη συμμετοχή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, απαιτούν σύγκρουση με τον ίδιο τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.