Οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι σε βρεφονηπιακούς σταθμούς και Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης για παιδιά, εφήβους και νέους με ειδικές ανάγκες βρίσκονται στον «αέρα». Είναι χιλιάδες οι οικογένειες που στηρίζονται στα ΚΔΑΠ για ΑμΕΑ, μιας και η δουλειά σε αυτές τις δομές είναι μια σημαντική βοήθεια για ανθρώπους που έχουν αναπηρίες και τις οικογένειές τους. Υπάρχουν δομές που στελεχώνονται από κοινωνικούς λειτουργούς, φυσικοθεραπευτές, κοινωνικούς φροντιστές και παρέχουν υπηρεσίες όπως: Προγράμματα έκφρασης και ψυχαγωγίας. Αθληση και σωματική αγωγή. Ασκηση του λόγου. Φυσικοθεραπεία. Οικογενειακή και ατομική συμβουλευτική. Επισκέψεις κοινωνικού και εκπαιδευτικού χαρακτήρα, Εργοθεραπεία, Λογοθεραπεία, Κεραμική, Ξυλογλυπτική, Μουσική και Θεατρικό Παιχνίδι. Στόχος αυτών των προγραμμάτων - που είναι αλήθεια ότι παραπαίουν με ευθύνη συγκυβέρνησης και διοικήσεων των δήμων - είναι η κοινωνικοποίηση, η στήριξη-συμβουλευτική των ΑμΕΑ και των οικογενειών τους, η βελτίωση της ποιότητας ζωής παιδιών και εφήβων με αναπηρίες. Τέτοιες, τόσο σημαντικές δράσεις, καθοριστικές για τη ζωή χιλιάδων οικογενειών που έχουν παιδί με αναπηρια, λειτουργούν εντελώς αποσπασματικά και εξαρτάται από την κάθε διοίκηση δήμου εάν θα υπάρχουν ή όχι. Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα ΚΔΑΠ-ΑμΕΑ κλείνουν σκορπώντας κυριολεκτικά την απελπισία σε αυτές τις οικογένειες... Μια τόσο σημαντική υπηρεσία Πρόνοιας, που θα έπρεπε να παρέχεται από το κράτος δωρεάν σε σταθερή βάση, που θα αναπτύσσεται όλο και περισσότερο, λειτουργεί με συμβασιούχους εργαζόμενους που δεν ξέρουν εάν θα έχουν μεροκάματο τον επόμενο μήνα. Δεν είναι και αυτό ένα παράδειγμα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που πρέπει να ανατραπεί;