Εκλογικά τμήματα στήθηκαν ακόμα και σε αίθουσες... δημόσιων πλυντηρίων |
Ικανοποίηση σε τμήμα της αστικής τάξης στη Βρετανία, που προωθεί την επαναδιαπραγμάτευση των σχέσεων και τη θέση της χώρας στην ΕΕ, προκαλεί το χτεσινό εκλογικό αποτέλεσμα των εκλογών της 7ης Μάη για την ανανέωση της 650μελούς Βουλής των Κοινοτήτων. Στις εκλογές αυτές, οι Συντηρητικοί του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον κατάφεραν, παρά τις προβλέψεις και τις δημοσκοπήσεις που έδειχναν «μάχη στήθος με στήθος», να πετύχουν πλειοψηφία και να προχωρήσουν σε μονοκομματική κυβέρνηση με τις «ευλογίες» της Βασίλισσας Ελισάβετ, μέσα στις επόμενες λίγες μέρες.
Το εκλογικό αποτέλεσμα, την ίδια στιγμή, ήταν συντριβή για τους Εργατικούς του Εντ Μίλιμπαντ, που είδαν τις δυνάμεις του κόμματός τους στο παραδοσιακό τους «προπύργιο», τη Σκωτία, να εξανεμίζονται και να συνθλίβονται (όπως αναμενόταν) από την εκλογική νίκη του Σκωτσέζικου Εθνικού Κόμματος (SNP) της Νίκολα Στάρτζεον, που κατάφερε να εκλέξει τουλάχιστον 56 βουλευτές από τις 59 της Βουλής των Κοινοτήτων που αντιστοιχούν στη Σκωτία.
Εντυπωσιακή αλλά και ενδεικτική του βρετανικού πλειοψηφικού μονοεδρικού συστήματος, που κατανέμει τις έδρες δυσανάλογα με τα εκλογικά ποσοστά, πριμοδοτώντας τα δύο μεγαλύτερα κόμματα στο όνομα της «ομαλής διακυβέρνησης», ήταν και η αποτυχία του αντιμεταναστευτικού κόμματος Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP) του Νάιτζελ Φάρατζ να εκλέξει παραπάνω από ένα βουλευτή, μολονότι το κόμμα του ήρθε τρίτο, από άποψη ποσοστού, σε εθνικό επίπεδο, με 12,6%. Ο ίδιος ο Φάρατζ, που έχασε στην εκλογική του περιφέρεια στο Ανατολικό Λονδίνο, αναγκάστηκε χτες να παραιτηθεί από την ηγεσία του κόμματος. Δεν ήταν ο μόνος, αφού μέσα στο περασμένο 24ωρο, το δρόμο της παραίτησης ακολούθησαν άλλοι δύο αρχηγοί κομμάτων: Ο Εντ Μίλιμπαντ από τους Εργατικούς και ο Νικ Κλεγκ από τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες, που ήταν «δεκανίκι» της προηγούμενης κυβέρνησης Κάμερον και σε αυτές τις εκλογές εξέλεξε μόλις 8 βουλευτές (από 47 που είχε στις εκλογές του 2010).
Τα εκλογικά αποτελέσματα από το 66,1% του εκλογικού σώματος των περίπου 50.000.000 Βρετανών εγγεγραμμένων ψηφοφόρων που προσήλθε στις κάλπες, διαμορφώθηκαν ως εξής: Οι Συντηρητικοί εξέλεξαν 331, ώστε να καταφέρουν αυτοδύναμη κυβέρνηση. Οι Εργατικοί εξέλεξαν 232 βουλευτές, το εθνικιστικό σκωτσέζικο κόμμα SNP της Στάρτζεον 56 έδρες, οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες 8 έδρες, το αντιμεταναστευτικό - αντι-ευρωενωσιακό Κόμμα Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP) μία έδρα και τα υπόλοιπα κόμματα συνολικά 22 έδρες.
Σε εκλογικά ποσοστά ο «χάρτης» έχει ως εξής: Συντηρητικοί 36,8%, Εργατικοί 30,5%, UKIP 12,6%, Φιλελεύθεροι Δημοκράτες 7,8%, SNP 4,8% και Πράσινοι 3,8%. Στα πλέον πολυσυζητημένα πρόσωπα των εκλογών αναμφισβήτητα συμπεριλαμβάνεται η 20χρονη φοιτήτρια Πολιτικών Επιστημών Μάρε Μπλακ, που εξελέγη βουλευτής του Σκωτσέζικου Κόμματος, εκτοπίζοντας από το προσκήνιο το ανώτερο στέλεχος των Εργατικών, Ντάγκλας Αλεξάντερ, για να γίνει η νεαρότερη βουλευτής από το 1667.
Σε κάθε περίπτωση, η κουβέντα που ανοίγει το εκλογικό αποτέλεσμα στη Βρετανία, δεν αφορά μόνο την ενδοαστική αλλαγή σκηνικού στο εσωτερικό των αστικών κομμάτων της αντιπολίτευσης, αλλά και δύο άλλα σημαντικά ζητήματα: Πρώτον, τις σχέσεις Βρετανίας - ΕΕ, αφού ως γνωστόν ο Κάμερον έχει δεσμευτεί να πραγματοποιήσει δημοψήφισμα με θέμα ένα πιθανό Βrexit (έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ) ως το τέλος του 2017. Δεύτερον, την ενότητα ή τη διάσπαση του «Ηνωμένου Βασιλείου», αφού η εκλογική παντοδυναμία του σκοτσέζικου εθνικιστικού κόμματος SNP στη νέα Βουλή των Κοινοτήτων (σε βάρος των Εργατικών) επαναφέρει στο προσκήνιο, αν όχι τώρα, πιθανώς αργότερα, το ενδεχόμενο μεγαλύτερης αυτονόμησης ή ακόμη και ανεξαρτησίας της Σκοτίας, παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει μόλις οκτώ μήνες από το δημοψήφισμα του περασμένου Σεπτέμβρη, με το οποίο αποκλείστηκε προσωρινώς αυτό το ενδεχόμενο, με το «ναι» να είχε καταγράψει το 45%.