Θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες από σπουδαστικά συγκροτήματα, ταμπλό και εκθέσεις για τα 70 χρόνια του ΔΣΕ, την ανωτερότητα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, το πέρασμα από τον καπιταλισμό στη σοσιαλιστική κοινωνία, τις θέσεις της ΚΝΕ για τα ναρκωτικά ήταν μερικά απ' όσα είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν οι νέοι που επισκέφθηκαν το χώρο. Μαζί ερασιτεχνικά μουσικά σχήματα και οι Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Γιάννης Ζουγανέλης και Βαγγέλης Κορακάκης «έντυσαν» μουσικά το διήμερο των εκδηλώσεων.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε η συζήτηση με την Κέλλυ Παπαϊωάννου από το Τμήμα Παιδείας και Ερευνας της ΚΕ του ΚΚΕ, που κινήθηκε γύρω από τις εξελίξεις για τα ΤΕΙ, το χαρακτήρα τους και τη σχέση τους με τις εξελίξεις στην οικονομία. «Ως Κόμμα, θεωρούμε ότι έχουμε ιδιαίτερη ευθύνη για το χώρο των Τεχνολογικών Ιδρυμάτων, καθώς εδώ συγκεντρώνεται ένα κομμάτι της σπουδάζουσας νεολαίας που κατ' εξοχήν προέρχεται από τα λαϊκά στρώματα, είναι πολλοί οι σπουδαστές που ταυτόχρονα εργάζονται», τόνισε η ομιλήτρια, ενώ σημείωσε: «Οι σπουδαστές πρέπει να κατανοήσουν ότι η οργάνωση της λαϊκής πάλης, που είναι μονόδρομος, για να αναχαιτιστεί η τραγική κατάσταση, δεν είναι αντικειμενικά υπόθεση μόνο των κομμουνιστών, δεν αφορά μόνο τους χώρους δουλειάς, παρά την καθοριστική σημασία τους. Αφορά, μεταξύ άλλων, και τους χώρους που μορφώνεται η νεολαία».
Το πρόβλημα βρίσκεται στον πυρήνα του σημερινού συστήματος, στο γεγονός ότι η οικονομία λειτουργεί με κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος. (...) Αυτή είναι η κύρια αιτία που δεν μπορούν να λυθούν σημαντικά και οξυμένα εργατικά - λαϊκά προβλήματα, που αντίθετα δημιουργούνται νέα, που υπάρχει τόσο μεγάλη αναντιστοιχία ανάμεσα στον πλούτο που παράγεται και στο τι απολαμβάνουν οι εργαζόμενοι, ανάμεσα στις δυνατότητες της παραγωγής και την ικανοποίηση των εργατικών - λαϊκών αναγκών (...).
Υπάρχει, λοιπόν, ζωτικό συμφέρον για τις νέες γενιές να παλέψουν για έναν άλλο κόσμο σοσιαλιστικό - κομμουνιστικό όχι ως ένα ουτοπικό όραμα αλλά ως μια πραγματικότητα, μια ανθρώπινη πραγματικότητα φτιαγμένη από την ανθρώπινη δράση που είναι ικανή να φέρνει τα πάνω κάτω όταν συνειδητοποιεί, αποφασίζει και πιστεύει στη δύναμή της. Μια κοινωνία όπου τα επιτεύγματα της γνώσης και της επιστήμης θα αξιοποιούνται για την ικανοποίηση των σύγχρονων εργατικών - λαϊκών αναγκών, όπου τα μέσα παραγωγής τα εργοστάσια, οι επιχειρήσεις και ό,τι παράγεται σε αυτά θα αποτελούν περιουσία όλης της κοινωνίας. Σε μια κοινωνία όπου κεντρικά σχεδιασμένα, με επιστημονικό τρόπο, θα καθορίζονται και θα ελέγχονται οι στόχοι, η κατανομή του εργατικού δυναμικού εξαλείφοντας για πάντα την ανεργία. Σε μια κοινωνία που Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, Ασφάλιση δεν θα είναι εμπορεύματα αλλά καθολικά δικαιώματα για όλους (...).
Η πίστη στη δυνατότητα ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει είναι πίστη στη δυνατότητα των εργατικών - λαϊκών μαζών, πίστη στην ανθρώπινη δράση, στη δυνατότητα ο εργαζόμενος άνθρωπος να μην είναι έρμαιο των κοινωνικών και οικονομικών εξελίξεων. Αυτήν την πίστη πρέπει να την ενισχύσουμε, να εμπνεύσουμε με αυτήν ευρύτερα στρώματα νέων εργαζομένων, να τη φωτίσουμε μέσα από την πείρα την κοινωνική, την πολιτική, την οικονομική που συγκεντρώνεται αντικειμενικά».