Ορισμένα επιπλέον ενδιαφέροντα στοιχεία προκύπτουν από το ρεπορτάζ του χτεσινού «Ριζοσπάστη» για την εξέλιξη της μερικής απασχόλησης και του μέσου μισθού μεταξύ των ετών 2012 και 2016 (Γενάρης). Για παράδειγμα, είναι χαρακτηριστική η αύξηση της μισθωτής απασχόλησης κατά περίπου 315.000 την πενταετία που εξετάζουμε, μετά από μια μακρά περίοδο βύθισης, ανάμεσα στο 2009 - 2012 (-334.634). Η αύξηση αυτή οφείλεται κατά κανόνα στο γεγονός ότι εκτοξεύεται η μερική απασχόληση κατά 217.798, αλλά και στο γεγονός ότι η πτώση των μισθών έκανε «ευκολότερες» τις προσλήψεις για την εργοδοσία. Επομένως, να πώς εννοεί η κυβέρνηση τις θυσίες για την αύξηση της απασχόλησης: Αποδεχτείτε την ευελιξία και τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, για να έχετε ένα υποτυπώδες μεροκάματο έστω και για λίγους μήνες το χρόνο. Το δεύτερο στοιχείο που έχει ενδιαφέρον, είναι η πτώση του μέσου μισθού κατά 15,5% ανάμεσα στο 2012 και το 2016. Η πτώση αυτή είναι, βέβαια, πολύ μικρότερη από την πραγματική μείωση του εισοδήματος που επιβλήθηκε στη συντριπτική πλειοψηφία των μισθωτών που ασφαλίζονται στο ΙΚΑ, αλλά στον υπολογισμό του μέσου μισθού αθροίζονται στο ίδιο τσουβάλι οι αποδοχές των χαμηλόμισθων, που είναι η συντριπτική πλειοψηφία, και εκείνες των υψηλόμισθων (στελέχη επιχειρήσεων κ.ά.). Είναι αποκαλυπτικά τα στοιχεία από το σύστημα «Εργάνη», που δείχνουν ότι κάτω από 850 ευρώ καθαρά το μήνα έπαιρνε το 2016 το 63% των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα. Από αυτά τα χρήματα πρέπει να αφαιρεθούν και οι φόροι, για να έχει κανείς μια ολοκληρωμένη εικόνα για την αφαίμαξη που υπέστη το εργατικό εισόδημα τα τελευταία χρόνια.