Πρόκειται για 48 ποιήματα που γράφτηκαν, όπως μας λέει η συγγραφέας, «καθώς βάδιζα στα χνάρια της πραγματικής πορείας των απλών ανθρώπων, καθώς ζούσα μαζί τους την αγωνία της επιβίωσης, τον πόλεμο κατά της αδικίας, τη λαχτάρα για την επιβεβαίωση των ονείρων. 48 ποιήματα που δανείστηκαν λέξεις από την οργή του άνεργου, το σύνθημα του απεργού, το αδιέξοδο του απολυμένου, την αγωνία της μάνας για το μεγάλωμα των παιδιών της... 48 ποιήματα που ακολούθησαν την πορεία του πρόσφυγα, την καταδίωξη του μετανάστη, τα αδικοχαμένα παιδιά στο Αιγαίο... 48 ποιήματα που άκουσαν τον ήχο των όπλων, τις κραυγές των θυμάτων, την επέλαση των πολεμοκάπηλων.
Ομως, στα ποιήματα αυτά δεν υπάρχει μόνο το γκρίζο φόντο της εποχής μας. Υπάρχει και το φως της ελπίδας για το μέλλον, για το αύριο, ένα αύριο που θα χτίσουν δύσκολα μεν, μα θα χτίσουν, οι άνθρωποι που συνειδητά και ανυποχώρητα αγωνίζονται για να αλλάξουν τα δεδομένα και να αφήσουν ένα πέρασμα στην ελπίδα στο φως του ουρανού στον λόγο, στο ανθρώπινο».