Ποιος δεν είδε τη - φρικτή - εικόνα της εκτέλεσης της Αφγανής γυναίκας στη μέση του σταδίου; Της γυναίκας που έβλεπε τα πρόσωπα των δολοφόνων της, χωρίς εκείνοι να έχουν την τόλμη να δουν το δικό της (γι' αυτό την υποχρέωναν να το έχει σκεπασμένο). Ολοι την είδαμε και μια και δυο και εκατό φορές...
Ομως, πόσοι από μας πρόσεξαν τη δίδυμη αδελφή της, που την ίδια μέρα, την προηγούμενη ή την επόμενη (τι σημασία έχει;) τυλιγμένη στο δικό της τσαντόρ να αφήνει το κέρινο ομοίωμα του παιδιού της δίπλα στο σκήνωμα του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα; Και στα πόδια της, άλλα κέρινα παιδάκια, τοποθετημένα από άλλες γυναίκες, να λιώνουν από τη ζέστη.
Δυο εικόνες το ίδιο σκληρές και το ίδιο αποτρόπαιες. Δυο εικόνες πολιτικής και θρησκευτικής υστερίας. Δυο γυναίκες στον κόσμο, δυο γυναίκες καταδικασμένες σε θάνατο, δυο δίδυμες αδελφές. Δυο εικόνες, αποτέλεσμα της ίδιας θρησκευτικής και πολιτικής φιλολογίας!
Το θέαμα της σφαγής της γυναίκας προσφέρεται σε μεγάλη ποικιλία. Οι εκτελεστές διαθέτουν τεράστια φαντασία. Η «περιπέτεια» αρχίζει από το τσίμπημα στον κώλο στη δουλιά και φτάνει στη δημόσια εκτέλεση. Αρχίζει από το φθηνότερο μεροκάματο, περνάει από τις βιτρίνες της πορνείας του Αμβούργου και των Βρυξελλών και καταλήγει στις απεργίες πείνας της Τουρκίας. Αρχίζει από τις στρατιές των ανέργων, περνάει μέσα από τις συμπληγάδες των εκατοντάδων διακρίσεων και φτάνει στους ακατονόμαστους εξευτελισμούς της καθημερινής ταπείνωσης και τέλος, σαν φυσικό επακόλουθο, έρχεται η χαριστική βολή στο μηνίγγι στη μέση των γηπέδων του 21ου αιώνα.
Η τηλεόραση όμως, όπως είναι φυσικό, στέκεται - μόνο - στις κορυφώσεις. Η διαφήμιση και η ακροαματικότητα κατευθύνει τις κάμερες. Ποιος νοιάζεται για τις τεράστιες εκτάσεις του αναλφαβητισμού της γυναίκας, για τις τεράστιες λεωφόρους πορνείας και της ανεργίας των μεγάλων και μικρών πόλεων της Γης, στις οποίες συνωστίζεται ο γυναικείος πληθυσμός; Ποιος πληρώνει διαφήμιση για προγράμματα συνηθισμένα; Τι ενδιαφέρον να έχει μια γυναίκα, που τρυπώνει στην εκκλησία και αφήνει πνιγμένη στο κλάμα ένα ξόανο, που παριστάνει ένα μωρό; Καμία συντριβή!
Ο μεγάλος τζίρος θέλει και μεγάλο θέαμα! Θέλει πετροβολισμούς, απαγχονισμούς, χαριστικές βολές. Θέαμα που προσφέρουν μόνον οι «απολίτιστες» χώρες. Οι δικοί μας Ταλιμπάν, δεν καταφεύγουν, για την ώρα - όπως στο παρελθόν σε ακρότητες. Σήμερα εξοντώνουν με συνηθισμένους και αντι-ακροαματικούς τρόπους τα θύματά τους. Δεν προσφέρουν συγκινήσεις. Δεν τραβούν διαφημιστές και διαφημίσεις.
Τι θέαμα να γεννήσουν οι «αθώες» προκαταλήψεις; Τι ενδιαφέρον να παρουσιάσει ένα ανθρώπινο ράκος, που πίστεψε πως γέννησε παιδί γιατί προσευχήθηκε στον Αγιο Νεκτάριο; Ο θάνατος αυτής της γυναίκας, της δίδυμης αδελφής της εκτελεσμένης στο γήπεδο της Καμπούλ, δεν παρουσιάζει τηλεοπτικό ενδιαφέρον. Είναι αργός. Δεν έχει αγωνία. Η γυναίκα αυτή πεθαίνει σχεδόν σαν να μην πεθαίνει... και γι' αυτό δεν αξίζει καμιάς προσοχής!
Του Νίκου ΑΝΤΩΝΑΚΟΥ