Associated Press |
Χαρούμενοι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας και αξιωματούχοι της ΕΕ γιατί εξασφάλισαν τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων που θα πληρώσουν ακριβά με νέες θυσίες οι λαοί |
Η απόφαση της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης όχι μόνο δε θα σημάνει ελάφρυνση βαρών για το λαό, όπως ισχυρίστηκε ξεδιάντροπα ο πρωθυπουργός μετά το πέρας της Συνόδου, αλλά σηματοδοτεί μια άνευ προηγούμενου κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης, μέσω της δραστικής μείωσης της τιμής της εργατικής δύναμης, της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας και τις σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις, με την εφαρμογή του βάρβαρου αντιλαϊκού προγράμματος της κυβέρνησης.
Η άγρια διαμάχη και τα ατέλειωτα παζάρια στις Βρυξέλλες, που κράτησαν μέχρι αργά χτες το βράδυ, είχαν να κάνουν μόνο με τον επιμερισμό των απωλειών μεταξύ των ισχυρότερων κρατών - μελών και των χρηματοπιστωτικών ομίλων από την ελεγχόμενη χρεοκοπία, η οποία όμως είναι «ανεξέλεγκτη» χρεοκοπία για το λαό.
Τα παζάρια στη Σύνοδο Κορυφής μεταξύ των εκπροσώπων των αστικών τάξεων και των μονοπωλιακών ομίλων, σχετικά με τη διαχείριση του ελληνικού χρέους επιβεβαιώνουν ότι η Ελλάδα οδηγείται και τυπικά σε καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Η ελεγχόμενη χρεοκοπία την οποία είχε προβλέψει από την αρχή το ΚΚΕ, όταν τα αστικά κόμματα προσπαθούσαν να την κρύψουν, σημαίνει παραπέρα φτώχεια για τους εργάτες, τους αυτοαπασχολούμενους, μικρούς και μεσαίους αγρότες.
Οσο και αν προσπαθούν οι αξιωματούχοι της ΕΕ και η ελληνική κυβέρνηση να παρουσιάσουν τις αποφάσεις ως μια σημαντική ανάσα για το λαό, στην πραγματικότητα πρόκειται για μια σημαντική ένεση στην πλουτοκρατία, το κεφάλαιο και τους τραπεζίτες.
Στη προσπάθεια παραπλάνησης των εργαζομένων συνέβαλε και η συνέντευξη Τύπου που έδωσε αργά το βράδυ ο Ελληνας πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου μαζί με τον υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο. Εμφάνισε το μόνιμο ξεζούμισμα του ελληνικού λαού με το νέο δάνειο ως «διασφάλιση για μια νέα αναπτυξιακή πορεία», που υποτίθεται θα φέρει νέες επενδύσεις και θέσεις εργασίας και «σιγουριά για τον ελληνικό λαό».
Ο πρωθυπουργός καυχήθηκε γιατί «το ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι απολύτως προστατευμένο», διαβεβαιώνοντας ότι «η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα γίνεται με ασφαλή τρόπο για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα».
Υποστήριξε ακόμα ότι «διασφαλίζονται οι δανειακές ανάγκες της χώρας έως το 2020», αλλά και ότι «διασφαλίζεται η βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους». Οπως είπε, το μέσο κόστος δανεισμού για τα επόμενα 40 χρόνια θα κινείται στα επίπεδα του 4%.
Απαράβατη προϋπόθεση όμως για τη διασφάλιση ρευστότητας στα εγχώρια μονοπώλια είναι νέες άγριες θυσίες από το λαό. «Ολα θα πάνε στράφι αν δεν συνεχίσουμε τις διαρθρωτικές αλλαγές», τόνισε χαρακτηριστικά. Παρόλα αυτά, ο πρωθυπουργός δε δίστασε να ισχυριστεί ανερυθρίαστα ότι «ελαφρύνεται σημαντικά το βάρος στην ελληνική οικογένεια».
Η διάσωση του εγχώριου χρηματοπιστωτικού συστήματος και η διασφάλιση της ρευστότητας για τους μονοπωλιακούς ομίλους, μέσω του νέου πακέτου δανειοδότησης, ήταν αυτό για το οποίο πανηγύρισε ο πρωθυπουργός, επαναλαμβάνοντας ταυτόχρονα τη δέσμευσή του ότι θα υλοποιήσει απαρέγκλιτα τα βάρβαρα μέτρα του μεσοπρόθεσμου.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στο κείμενο της απόφασης της Συνόδου της Ευρωζώνης χαιρετίζονται τα βάρβαρα μέτρα που περιλαμβάνονται στο μεσοπρόθεσμο και τον εφαρμοστικό νόμο, επισημαίνοντας μάλιστα ότι «δεν έχουν προηγούμενο»(!), αλλά χαρακτηρίζονται βέβαια ως «απαραίτητα για να επιστρέψει και πάλι η Ελλάδα σε μια βιώσιμη ανάπτυξη».
Από την άλλη, εξόφθαλμη ήταν η προσπάθεια που κατέβαλαν οι αξιωματούχοι της ΕΕ και οι ηγέτες των μεγάλων κρατών μελών να «αποκόψουν» την Ελλάδα από τις άλλες υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωζώνης, σε μια προσπάθεια να δείξουν ότι τάχα η κρίση χρέους δεν έχει «μεταδοθεί» σε άλλες χώρες, πράγμα που θα σήμαινε δραματική αύξηση των διαθέσιμων πόρων του προσωρινού μηχανισμού χρηματοπιστωτικής στήριξης (EFSF) κυρίως από τις μεγάλες χώρες (Γερμανία, Γαλλία, κ.α.), αλλά και για να δικαιολογήσουν τη συμμετοχή των ιδιωτών, δηλαδή των τραπεζών και των θεσμικών επενδυτών στο σχέδιο «διάσωσης».
«Η Ελλάδα τελεί σε μια μοναδικά σοβαρή κατάσταση στην Ευρωζώνη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο χρειάζεται μια εξαιρετική λύση», αναφέρεται χαρακτηριστικά στο κείμενο της απόφασης, με το οποίο ευλογείται η εθελοντική συμμετοχή του χρηματοπιστωτικού τομέα, μέσω «ενός καταλόγου επιλογών», όπως ανταλλαγή ομολόγων, επιμήκυνση αποπληρωμής και επαναγοράς.
Συγκεκριμένα, το νέο «πακέτο στήριξης», δηλαδή το νέο δάνειο που αποφάσισαν οι ηγέτες της ευρωζώνης για την Ελλάδα ανέρχεται στα 109 δισ. ευρώ. Το συνολικό ύψος της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα θα ανέλθει στα 50 δισ. ευρώ, εκ των οποίων ποσό 37 δισ. ευρώ θα διοχετευτεί στο νέο πακέτο στήριξης, ενώ ποσό 12,6 δισ. ευρώ αφορά την επαναγορά χρέους. Τα νέα δάνεια που θα παρασχεθούν στην Ελλάδα από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) θα έχουν διάρκεια 15 ετών έως και 30 ετών, με περίοδο χάριτος δέκα ετών, ενώ το επιτόκιο θα διαμορφωθεί περίπου στο 3,5%.
Ταυτόχρονα, όμως, αναφέρεται ρητά ότι τα δάνεια αυτά θα χορηγηθούν με υποθήκη περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου. Σε περίπτωση, δηλαδή, που το ελληνικό δημόσιο δηλώσει αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων, ο πιστωτής (το EFSF) θα προβεί σε κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου.
Δημιουργείται επίσης μια ευρωομάδα δράσης που μαζί με την κυβέρνηση θα δουλέψει για την προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών. Ταυτόχρονα υπόσχονται ένα «ευρωπαϊκό σχέδιο Μάρσαλ», που θα στηρίζεται στους πόρους των διαρθρωτικών ταμείων και μοναδικό στόχο θα έχει την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων.
Σήμα εκκίνησης μιας ακόμα πιο σκληρής σε βάρος του ελληνικού λαού πολιτικής εξέπεμψαν χτες βράδυ με τις δηλώσεις τους, μετά τη Σύνοδο Κορυφής, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χ.Β. Ρομπέι, ο πρόεδρος του Γιουρογκρουπ Ζ.Κ. Γιούνκερ και ο πρόεδρος της ΕΚΤ Ζ.Κ. Τρισέ, ο πρόεδρος της Κομισιόν Μ. Μπαρόζο, μαζί και ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου. Απαντες αφού εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για τη συμφωνία που επιτεύχθηκε, τονίζοντας επισταμένως ότι η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα είναι απολύτως οικειοθελής, κατέληξαν στο ότι η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει με ταχύτητα τις αντιδραστικές αντιλαϊκές αλλαγές, μεταξύ αυτών και τις εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις.
Ολοι τους επεσήμαναν ότι η συμφωνία αυτή αφορά αποκλειστικά και μόνο στην Ελλάδα, την οποία χαρακτήρισαν μοναδική και εξαιρετική περίπτωση, αποκλείοντας κάθε ενδεχόμενο να ισχύσει για οποιαδήποτε άλλη χώρα - μέλος της ΕΕ. Ο Ζ.Κ. Τρισέ πάντως δεν απέκλεισε μελλοντικά την «επιλεκτική χρεοκοπία».
Ο Χ.Β. Ρομπέι μίλησε για τους κινδύνους που απειλούσαν την ασφάλεια της ευρωζώνης και για το «ανάχωμα» που δημιούργησαν για να προστατευτεί το κοινό νόμισμα. Ο ορίζοντας αποπληρωμής του χρέους της Ελλάδας οριοθετήθηκε μεταξύ των 15 και 30 χρόνων. Ο Μ. Μπαρόζο μίλησε για «μεγαλεπήβολο πακέτο», εξέφρασε τη χαρά του που «πολιτική και αγορές αρχίζουν να περπατούν μαζί» και τόνισε ότι ο Γ. Παπανδρέου δεσμεύτηκε για πλήρη εφαρμογή του μακροοικονομικού ελληνικού προγράμματος, για μακρά λεηλασία δηλαδή του λαού και του πλούτου της χώρας. Επιπρόσθετα, έκανε λόγο για ένα ευρωπαϊκό «Σχέδιο Μάρσαλ», ομολογώντας ότι στόχος είναι να ευνοηθούν οι επενδύσεις, να βοηθηθούν οι τράπεζες.
Ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου είχε το θράσος να προβάλει τον αντιλαϊκό οδοστρωτήρα που η κυβέρνησή του κινεί σαν θέληση του λαού! Είπε ότι «έχουμε ένα πακέτο αποφάσεων που δημιουργεί δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε σε βάθος χρόνου το χρέος μας» και ως μη όφειλε μίλησε εξ ονόματος του λαού που όπως ισχυρίστηκε το μόνο που ζητά «είναι το δικαίωμα να κάνουμε ουσιαστικές αλλαγές, βαθιές τομές στην πατρίδα μας, είμαστε δεσμευμένοι να τις κάνουμε»! Ταυτόχρονα, δήλωσε ότι «δίνουμε σινιάλο υποστήριξης προς το τραπεζικό σύστημα για χρηματοδότηση, ρευστότητα, υποστήριξη και ενδυνάμωση»!
Να σημειωθεί ότι ο Ζ.Κ. Τρισέ δεσμεύτηκε ότι η Ελλάδα θα βοηθηθεί για να προχωρήσει τις ιδιωτικοποιήσεις αλλά και τις δομικές αλλαγές στην οικονομία και επισήμανε ότι οι αποφάσεις που πάρθηκαν σηματοδοτούν την παροχή βοήθειας και τεχνικής προς την Ελλάδα για την εφαρμογή αυτών των αλλαγών. Οπως είπε, «η Ελλάδα χρειάζεται τεχνική βοήθεια και υποστήριξη».
Ερωτώμενος για το πώς μπορεί να γνωρίζει ότι δε θα βρεθούν κι άλλες χώρες στη θέση να ζητήσουν και για τις ίδιες ενεργοποίηση όσων αποφασίστηκαν για την Ελλάδα, ο Ζ.Κ. Τρισέ αρκέστηκε να υπενθυμίσει τη δέσμευση των αρχηγών κρατών - μελών ότι «η Ελλάδα χρειάζεται μια έκτακτη και μοναδική λύση, εξ ου και η παρέμβαση του ιδιωτικού τομέα».
Κύριος οίδε τι ακριβώς ήθελε να πει ο εκπρόσωπος Τύπου του ΛΑ.Ο.Σ., Κ. Αϊβαλιώτης, με το σχόλιο που έκανε χτες για τη Σύνοδο Κορυφής της ευρωζώνης. Είπε: «Και ο άγιος φοβέρα θέλει. Πού ο διάολος της Ευρώπης...»!
Ο ΣΥΝ σε ανακοίνωσή του επαναφέρει τις φαιδρότητες περί «λάθος δρόμου» που συνιστά δήθεν η «πολιτική του μνημονίου», συσκοτίζοντας ότι αυτή είναι προϊόν συνειδητής επιλογής, στο πλαίσιο της φιλομονοπωλιακής ευρωενωσιακής στρατηγικής. Επιπλέον επιμένει στις φαντασιώσεις για έναν... εξανθρωπισμένο καπιταλισμό. Οπως αναφέρει «η απάντηση στην κρίση προϋποθέτει πρωτίστως συνολικές πολιτικές αποφάσεις» που να «επαναθεμελιώνουν την αρχιτεκτονική της ΟΝΕ» και να «παρακάμπτουν τις αγορές» (...) «απαιτεί δομικές αλλαγές στην ευρωζώνη, αλλαγή της αρχιτεκτονικής του χρηματοπιστωτικού συστήματος, περιορισμό του ρόλου των τραπεζών και των συμφερόντων των κερδοσκοπικών αγορών»!
Για τη ΔΗΜ.ΑΡ., τέλος, το προσχέδιο απόφασης της Συνόδου δεν έχει τίποτα άλλο παρά μόνο «πολλά ανοικτά θέματα»! Με ανακοίνωσή της προέτρεψε την κυβέρνηση να διεκδικήσει μια ρύθμιση του χρέους της πλουτοκρατίας με «επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, μείωση του επιτοκίου και περίοδο χάριτος».
Οι «υπόλοιπες χώρες του ευρώ» καλούνται επίσης να κλιμακώσουν τον πόλεμο κατά των λαών επιταχύνοντας την υλοποίηση των προγραμμάτων που έχουν συμφωνήσει με την ΕΕ και τα οποία περιλαμβάνουν τα ίδια βάρβαρα μέτρα με αυτά που υλοποιούνται και στην χώρα μας, αφού εξειδικεύουν τις κατευθύνσεις του Συμφώνου για το ευρώ.
Οπως αναφέρεται στο κείμενο «όλες οι υπόλοιπες χώρες του ευρώ επισήμως επιβεβαιώνουν την ανελαστική τους βούληση να τιμήσουν πλήρως τη δική τους ανεξάρτητη κρατική υπογραφή και όλες τις δεσμεύσεις τους για βιώσιμες δημοσιονομικές συνθήκες και δομικές μεταρρυθμίσεις».
Σε άλλο σημείο αναφέρεται ρητά ότι «όλες οι χώρες-μέλη της ζώνης του ευρώ θα τηρήσουν αυστηρά τους συμφωνημένους δημοσιονομικούς στόχους, θα βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητα και θα αντιμετωπίσουν μακροοικονομικές ανισορροπίες». Ειδικά για τις χώρες που δεν έχουν υπογράψει μνημόνιο με την τρόικα, επισημαίνεται ότι πρέπει να μειώσουν τα ελλείμματά τους κάτω από το 3% το αργότερο μέχρι το 2013. Στο πλαίσιο αυτό χαιρετίζουν το πρόγραμμα άγριας λιτότητας ύψους 70 δισ. που ενέκρινε πρόσφατα η ιταλική κυβέρνηση, υποστηρίζοντας ότι τα μέτρα αυτά «θα της επιτρέψουν να μειώσει το έλλειμμα κάτω από 3% το 2012 και να επιτύχει ισοσκελισμένο προϋπολογισμό το 2014». Επίσης χαρακτηρίζονται «φιλόδοξες» οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις που ανέλαβε η Ισπανία «στο δημοσιονομικό, χρηματοοικονομικό και δομικό τομέα».
Ξεχωριστή αναφορά γίνεται και στην «πρόοδο» που έχει επιτευχθεί στην εφαρμογή των προγραμμάτων της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, επισημαίνοντας ότι για τις δύο αυτές χώρες θα εφαρμοστούν οι όροι δανεισμού από το EFSF που συμφωνήθηκαν για την Ελλάδα.