Ο σ. Μήτσος Κατσιανάκος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, «έφυγε» το ξημέρωμα της Κυριακής
Ο σύντροφος Μήτσος Κατσιανάκος |
Ο σύντροφος Μήτσος Κατσιανάκος, ο Μήτσος της Εργατικής Αχτίδας, των οργανώσεων της Αττικής, της Κρήτης, των Τρικάλων, των Eλλήνων εργατών στη Γαλλία, των οργανώσεων του Κόμματος στη Δυτική Ευρώπη, αλλά και των γειτονιών της Καλλιθέας, ο Μήτσος του Κεφαλόβρυσου, ο σύντροφος που μας αποχαιρέτησε το απόγευμα της Παρασκευής για να πάει στο χωριό, στα βαφτίσια των παιδιών του εξαδέρφου του, λέγοντας «εκεί να ακούσεις κλαρίνο!», ο Μήτσος Κατσιανάκος που μόλις είχε αναλάβει την καθοδήγηση των οργανώσεων του Κόμματος στο εξωτερικό, δε θά 'ναι πια μαζί μας.
Αφωνο το χωριό, άλαλο το Κόμμα, κανείς δεν ήθελε να πιστέψει το κακό μαντάτο. Οξύ εγκεφαλικό, το ξημέρωμα του Σαββάτου. Δώσανε μάχη οι γιατροί και στα Τρίκαλα και στη Λάρισα. Ηταν χαμένη. Το ξημέρωμα της Κυριακής ήρθε το τέλος. Το απόγευμα γιόμισε το χωριό από κόσμο. Κι από πού δεν ήρθαν. Αλλος απ' την Κέρκυρα, άλλος απ' την Κεφαλονιά, άλλος απ' τη Σπάρτη, άλλος απ' τη Θεσσαλονίκη, οι σύντροφοι της ΚΟΑ απ' την Αθήνα, απ' το Γαλάτσι που καθοδηγούσε τελευταία, απ' όλη τη Θεσσαλία. Κι ήταν η Βάσω, η κόρη και καμάρι του, που άπλωσε τη σημαία του ΚΚΕ πάνω απ' το νεκρό. Ηταν ο Μήτσος ο Ζάχαρης που κόμπο κόμπο άρχισε να τον αποχαιρετά εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ, ο Θεοδόσης ο Τσέργας που δεν έβρισκε λόγια να πει εκ μέρους της ΝΕ Τρικάλων του Κόμματος. Ηταν οι εκατοντάδες που τον συνόδεψαν ως το κοιμητήρι του χωριού σπέρνοντας στο δρόμο τα λουλούδια απ' τα στεφάνια. Ηταν το φύλλο του κυριακάτικου «Ριζοσπάστη» που δεν πρόλαβε να διαβάσει, που τον συνόδεψε ως το τέλος. Με την Ελένη τη συντρόφισσά του, όλων μας, να αναρωτιέται: πού θα κοιμηθείς καμάρι μου απόψε;
Αντίο σύντροφε.
Στα χέρια των συντρόφων και των χωριανών για το τελευταίο ταξίδι |
«Αγαπημένε μας σύντροφε,
Σαν αστροπελέκι αντήχησε στ' αυτιά μας το κακό που σε βρήκε ξημερώνοντας το Σάββατο.
Κι όσο κι αν μας προετοίμασαν οι γιατροί και οι αγαπημένοι σου, δεν μπορούσαμε σήμερα το πρωί να πιστέψουμε τον αναπάντεχο χαμό σου.
Πιστεύαμε μέσα μας ότι όσο δύσκολα και να 'τανε τα πράγματα σε λίγες βδομάδες θα 'σουν πάλι κοντά μας. Πιθανά με κάποιες δυσκολίες αλλά τόσο λίγες που να μας επιτρέπουν να σε πειράζουμε και συ να χαμογελάς καλόκαρδα και συγκαταβατικά όπως τόσα χρόνια στα συντροφικά μας πειράγματα.
Γιατί ήσουν πολύ νέος, σύντροφε Μήτσο και γερός, πολύ γερός στο κορμί και την ψυχή.
Ολα τα 'κανες πολύ γρήγορα στη ζωή σου αγαπημένε μας σύντροφε. Οχι βιαστικά. Με φρόνηση και σιγουριά, αλλά γρήγορα, να προλάβεις τη ζωή.
Παιδί ακόμα "δέθηκες" με την αγαπημένη σου Ελένη.
Στα είκοσί σου παιδί ακόμα ο ίδιος έκανες την πρώτη σου κόρη και στα σαράντα σου ήσουν ήδη παππούς καμαρωτός.
Παιδί ακόμα ρίχτηκες στη βιοπάλη, αλλά και στο κίνημα, νεαρός εντάχτηκες στο Κόμμα και στα 30 σου ήσουν μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
Ομως αυτή τη φορά βιάστηκες σύντροφέ μας. Δεν έφυγες απλά νωρίς, νωρίς χωρίς να σ' αποχαιρετήσουμε. Εφυγες βιαστικά.
Στεφάνια για το τελευταίο «αντίο» έφτασαν από παντού |
Για την Αυστραλία συζητούσαμε, για την Ευρώπη.
Εκεί σε καλούσαν τα νέα καθήκοντα που σου ανέθεσε το Κόμμα. Δεν ήταν για σένα αυτό το χωρίς γυρισμό ταξίδι.
Ο σ. Δημήτρης Κατσιανάκος παιδί αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης έζησε ο ίδιος στο πετσί του τη βαρβαρότητα του αστικού καθεστώτος στα χρόνια μετά την απελευθέρωση.
Στην πιο τρυφερή του ηλικία, τα επισκεπτήρια στις φυλακές, όπου για πέντε χρόνια βρίσκεται κρατούμενος ο αγωνιστής πατέρας του.
Από παιδί στη βιοπάλη στο θεσσαλικό κάμπο.
Από τα μέσα της δεκαετίας του '60 αν και ήδη έχει οικογένεια στην Ελλάδα υποχρεώνεται να καταφύγει σαν μετανάστης στη βιομηχανία της Γαλλίας.
Στο επαναστατικό κίνημα ο σύντροφος Μήτσος εντάσσεται από τα νεανικά του χρόνια όντας μέλος της ΔΝ Λαμπράκη και της ΕΔΑ.
Το 1967 λίγο μετά την απριλιανή χούντα γίνεται μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας στο Παρίσι όπου ζει και εργάζεται.
Σαν πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Εργαζομένων στη Γαλλία και συνδικαλιστικό στέλεχος της CGT στην αυτοκινητοβιομηχανία παίρνει μέρος στην εξέγερση του Μάη του 68 στη Γαλλία.
Γρήγορα αναδείχνεται σε πρωτοπόρο στέλεχος του Κόμματος και στο 9ο Συνέδριο εκλέγεται μέλος της ΚΕ του.
Σεμνός και ανιδιοτελής έτσι όπως ταιριάζει στα στελέχη και τα μέλη του Κόμματος, υπομονετικός στη βοήθεια και στην ανάδειξη καινούριων στελεχών, πρόθυμος να σπεύσει όπου το Κόμμα τον χρειάζεται. Στη Γαλλία και τη Δυτική Ευρώπη τα πρώτα χρόνια. Στην Αττική, στην Εργατική Αχτίδα της ΚΟΑ, στην Καλλιθέα, αλλά και στα αγαπημένα του Τρίκαλα και στην Κρήτη, παντού όπου πέρασε ο σύντροφος Μήτσος άφησε θετικό έργο και καλές θύμησες.
Παραστάτες, η αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής την Γενική Γραμματέα Αλέκα Παπαρήγα |
Στην τελευταία δεκαετία πρόσφερες πολλά, πάρα πολλά. Βοήθησες πολλούς συντρόφους να κατανοήσουν τις δυσκολίες του αγώνα. Χωρίς πολλά λόγια, χωρίς φωνές, αλλά αποφασιστικά έλεγες τη γνώμη σου, υποστήριζες την άποψή σου με σεβασμό στον συνομιλητή σου.
Αταλάντευτος, με ευθυκρισία, μέσα στα συλλογικά πλαίσια συνέβαλες θετικά στην πρόοδο του Κόμματος, ειδικά τα τελευταία δέκα χρόνια στην Αθήνα.
Μας άφησες τώρα που έχουμε ανάγκη μεγάλη από συνεπείς, σταθερούς, νηφάλιους συντρόφους για να προωθήσουμε την πολιτική του 16ου Συνεδρίου. Για να συγκροτήσουμε το αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό δημοκρατικό μέτωπο πάλης.
Υποσχόμαστε, αγαπημένε μας σύντροφε, να αγωνιστούμε σταθερά στα χνάρια σου, για να προσπαθήσουμε να καλύψουμε το μεγάλο κενό που μας άφησες.
Αγαπημένε μας σύντροφε.
Σε κρυφοζηλεύαμε λίγο, ξέρεις, έτσι όπως χανόσουν στα στενά της Αθήνας μετά από μια μεγάλη διαδήλωση, κρατώντας τρυφερά το χέρι της αγαπημένης σου Ελένης, ψηλός, στητός, περήφανος για τα 45 τόσα χρόνια που είσαστε μαζί.
Και συ ανοιχτά και προκλητικά καμάρωνες να μας λες για τον Εκτορα, για την Βάσω, για τον Μήτσο, την Μαρία, την Ελένη, την Γιούλα, για τα αγαπημένα σου παιδιά.
Να φύγεις ήσυχος, αγαπημένε μας σύντροφε. Πίσω σου αφήνεις πονεμένους μα άξιους ανθρώπους.
Και μεις, οι σύντροφοί σου, υποσχόμαστε πως θα καλύψουμε το κενό που αφήνεις, πως θα σε θυμόμαστε πάντα με συγκίνηση και περηφάνια που σε γνωρίσαμε.
Αναπαύσου σύντροφέ μας στην αγκαλιά της αγαπημένης σου θεσσαλικής γης».
Από τη Νομαρχιακή Επιτροπή Τρικάλων του ΚΚΕ το στερνό χαιρετισμό απηύθυνε ο Θεοδόσης Τσέργας.
«Σύντροφέ μας, φίλε μας, συγχωριανέ μας, Μήτσο μας,
εκ μέρους της Νομαρχιακής Επιτροπής Τρικάλων του ΚΚΕ, σε μένα έτυχε το θλιβερό καθήκον, να σου απευθύνω το τελευταίο αντίο.
Δεν ξέρω σύντροφε αν θα τα καταφέρω. Συμπάθα με. Η συγκινησιακή φόρτιση ασήκωτη. Ενας κόμπος, Μήτσο, μου κόβει τη μιλιά. Ενας κόμπος που δεν καταπίνεται με τίποτα. Ενα "γιατί" που δε βρίσκει απάντηση στον αναπάντεχο χαμό σου.
Και τι να πούμε σύντροφε. Τα λόγια είναι πολύ φτωχά, σ' αυτές τις περιπτώσεις. Εδώ, καθώς λέει ο ποιητής, "σωπαίνουν τα πουλιά, σωπαίνουν τα τραγούδια".
Μήτσο έζησες λίγο, όμως πρόσφερες τόσα πολλά στο λαϊκό κίνημα, στο Κόμμα, στην οικογένεια και στα παιδιά σου, Σ' όλη σου τη ζωή πάλεψες. Πάλεψες αταλάντευτα. Για τα δίκαια του λαού, για την υπόθεση της ειρήνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, του σοσιαλισμού.
Από μικρό παιδί στο μετερίζι του αγώνα. Ούτε βήμα πίσω, Μήτσο.
Είναι φοβερό να είσαι παιδί και να παλεύεις σα μεγάλος. Οχι μόνο να θερίζεις, να οργώνεις, να σπέρνεις. Αλλά και μέσα στα φυλλοκάρδια σου να υπάρχει χώρος να καίει η φλόγα του αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη.
Ευθυτενής, λεβέντης, αυστηρός με τις ιδέες σου, ανυποχώρητος, ασυμβίβαστος, γλυκομίλητος με τους συντρόφους, με τους φίλους, με τους συγχωριανούς, με τον απλό κόσμο. Πάντα με το χαμόγελο στα χείλη.
Και λέει ο ποιητής Μήτσο: "Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, δε θα πάψεις ούτε στιγμή να αγωνίζεσαι για την ειρήνη και το δίκιο". Εσύ σύντροφε δεν ξεχάστηκες, ούτε στιγμή, να λέγεσαι άνθρωπος. Ησουν άνθρωπος, ήσουν κομμουνιστής. Εσύ σύντροφε όσες θυσίες κι αν χρειάζονταν, θα παρέμεινες άνθρωπος, αγωνιστής, κομμουνιστής.
Οσες φορές κι αν θα ζούσες, θα έπαιρνες την ίδια στράτα, θα περπατούσες την ίδια δύσκολη ανηφοριά. Μαζί με το λαό σαν γνήσιο παιδί του λαού.
Ναι, Μήτσο
Και τότε που η γριά Μανιά, η θρυλική Τσιμπούκενα, θρυλική μορφή Μάνας που έζησε όλες τις μέρες με δάκρυα. Ησουν μεγάλος Μήτσο κι έκλαψες σα μικρό παιδί για τη Μανιά. Γιατί κουβαλούσε επάνω της τον πόνο και την καρτερικότητα.
Και κείνα τα δύσκολα χρόνια, τα πέτρινα χρόνια, τότε που "... ο πατέρας εξορία...", τότε που η αλμύρα πότιζε τα σπίτια μας. Ούτε βήμα πίσω.
Σου χαλύβδωσαν την πίστη στα δίκαια του λαού, στα ιδανικά του εργατικού κινήματος, του λαϊκού κινήματος, στην υπόθεση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.
Και παρά τη βαρβαρότητα της εποχής εκείνης ήταν αδιανόητο για σένα σύντροφε να φωλιάσει το μίσος μέσ' την καρδιά σου. Μιας και πάλευες "για όλου του κόσμου το ψωμί, το φως και το τραγούδι".
Εφυγες Μήτσο και άφησες δυσαναπλήρωτο κενό. Στο Κόμμα, στο κίνημα, στην οικογένειά σου. Για ένα όμως να είσαι σίγουρος, πως τα κόκκινα ιδανικά, για τα οποία με τόση αφοσίωση αγωνίστηκες, θα λάβουν σάρκα και οστά. Αργά ή γρήγορα τα όνειρα θα κοκκινίσουν.
Κοιμήσου σύντροφε, πλάι σε κείνους που πάλεψαν την αδικία, πλάι σε κείνους που βασανίστηκαν χωρίς να μαρτυρήσουν, πλάι σε κείνους που γεννήθηκαν και πέθαναν σηκώνοντας πιο ψηλότερα τη σημαία.
Κοιμήσου πλάι σε όλους τους συντρόφους που αγωνίστηκαν. Επώνυμοι, ανώνυμοι, σιωπηλοί.
Εμείς οι σύντροφοί σου, οι φίλοι σου, οι συγχωριανοί σου, είμαστε περήφανοι για σένα.
Στη γυναίκα σου, στα παιδιά σου, στη μητέρα σου, στον αδερφό σου, στους συγγενείς, και φίλους σου, ως Νομαρχιακή Επιτροπή του ΚΚΕ απευθύνουμε τα πιο ειλικρινή μας συλλυπητήρια. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει σύντροφέ μας».
«Εφυγε ξαφνικά από κοντά μας, σε ηλικία 61 χρόνων, ο σ. Δημήτρης Κατσιανάκος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
Ο σ. Κατσιανάκος ανήκει στη γενιά των κομμουνιστών που μεγάλωσαν στη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου και στα πρώτα δύσκολα μετεμφυλιακά χρόνια. Οντας παιδί πολιτικού κρατούμενου έζησε από πολύ κοντά τις σκληρές συνθήκες της εποχής και μέσα σ' αυτές ανδρώθηκε.
Το 1965 οργανώθηκε στη νεολαία Λαμπράκη, ενώ λίγο αργότερα έγινε μέλος της ΕΔΑ, κατά το διάστημα που εργαζόταν ως βιομηχανικός εργάτης στο Παρίσι. Πήρε μέρος στην εξέγερση του Μάη του 1968 ως συνδικαλιστής της Σε-Ζε-Τε στην εταιρία "Σιτροέν".
Το 1967 ο σ. Κατσιανάκος έγινε μέλος του ΚΚΕ. Στο 9ο, στο 10ο και στο 11ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέγονταν αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ. Στο 12ο Συνέδριο και στα επόμενα που ακολούθησαν μέχρι σήμερα εκλέχτηκε στην ΚΕ ως τακτικό μέλος της.
Ο σ. Κατσιανάκος αφιέρωσε όλη τη ζωή του στην πάλη για την εκπλήρωση των ιδανικών του ΚΚΕ, για να δει η εργατική τάξη και ο λαός καλύτερες μέρες. Δούλεψε στον οργανωτικό τομέα του Κόμματος και σε πολλές περιοχές της κομματικής οργάνωσης. Επί 30 χρόνια υπήρξε επαγγελματικό στέλεχος του ΚΚΕ.
Η Κεντρική Επιτροπή εκφράζει τα πιο θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένεια του νεκρού συντρόφου».
ΑΘΗΝΑ 03/08/2003
Η ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ
Τη βαθιά του οδύνη για το χαμό του συντρόφου Μ. Κατσανάκου εκφράζει σε ανακοίνωσή του το ΚΣ της ΚΝΕ. Οπως σημειώνει: «Με βαθιά οδύνη πληροφορηθήκαμε το θάνατο του συντρόφου Μήτσου Κατσανάκου, μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ. Το ΚΣ της ΚΝΕ εκφράζει τα βαθύτερα συλλυπητήριά του στην οικογένειά του και στο ΚΚΕ, το οποίο υπηρέτησε επί σειρά ετών και μέχρι την τελευταία του στιγμή.
Ο αδόκητος χαμός του είναι μια μεγάλη απώλεια για όλους εμάς που γνωρίσαμε τον σύντροφο Μήτσο, που δεχτήκαμε την αγάπη που έτρεφε για όλους τους νέους ανθρώπους, τα μέλη και τους φίλους της ΚΝΕ. Θα μας λείψει η παρουσία του, το χαμόγελο, η αισιοδοξία του, η προθυμία με την οποία πάντα ανταποκρινόταν και συνέδραμε στις μικρές και μεγάλες μάχες μας. Για τα μέλη της ΚΝΕ η αγωνιστική του στάση, η συνέπεια, η ανιδιοτέλεια, η προσήλωσή του στα ιδανικά και τους στόχους του ΚΚΕ θα αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση».