Associated Press |
Από παλαιότερη κινητοποίηση Σέρβων στο Κοσσυφοπέδιο, που απαιτούν το αυτονόητο: Να παραμείνει επαρχία της Σερβίας |
Οι «προβλέψεις» ιδρυμάτων γεωπολιτικής ανάλυσης (π.χ., Ομιλος Διεθνών Κρίσεων), που διαπλέκονται στενά με πολιτικο-οικονομικά συμφέροντα σε Ουάσιγκτον-Βρυξέλλες, βγήκαν αληθινές. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ αποφάσισε τελικά την έναρξη συνομιλιών για τον καθορισμό του καθεστώτος του Κοσσυφοπεδίου, μολονότι αναγνωρίζει πως δεν τηρούνται τα (ούτως ή άλλως) προσχηματικά κριτήρια περί ασφάλειας, δημοκρατίας και μειονοτικών δικαιωμάτων... Το «επιχείρημα» που δόθηκε ήταν εκείνο που ανέφερε στην έκθεσή του και ο Κάι Εϊντε(Νορβηγός διπλωμάτης και εντεταλμένος απ' τον ΓΓ του ΟΗΕ για τη σύνταξη έκθεσης που ανέλυε - υποτίθεται σε βάθος... - την κατάσταση στο κατεχόμενο απ' το ΝΑΤΟ Κοσσυφοπέδιο): «Δε θα υπάρξει ποτέ καλύτερος χρόνος για τον καθορισμό του καθεστώτος της περιοχής... Αντίθετα, η παράταση της σημερινής κατάστασης θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα»...
Υποτίθεται πως στην ατζέντα των υποτιθέμενων «διεθνών» συνομιλιών για το Κοσσυφοπέδιο δεν έχει προκαθοριστεί η βάση πάνω στην οποία θα στηριχτεί το καθεστώς του προτεκτοράτου, αφού, σύμφωνα με σχετική δήλωση του ΓΓ του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, είναι «ανοιχτές» οι επιλογές της αυτονομίας ή της ανεξαρτησίας...
Ομως, και σ' αυτό το σημείο, οι «προβλέψεις» των δήθεν μη κυβερνητικών ιδρυμάτων για ένα ημι-ανεξάρτητο προτεκτοράτο υπό μία «τροποποιημένη» διεθνή επιτήρηση μέλλει να επαληθευτούν απ' τις επικείμενες εξελίξεις. Γεγονός που προδιέγραψε και ο εντεταλμένος του Κ. Ανάν, Κ. Εϊντε, που μιλώντας στο Συμβούλιο Ασφαλείας υποστήριξε πως το Κοσσυφοπέδιο «θα εξακολουθήσει να εξαρτάται από την ύπαρξη μίας σημαντικής διεθνούς, και στρατιωτικής και πολιτικής, παρουσίας στο έδαφός του». Ο Εϊντε κατέληξε πως «η διαδικασία των συνομιλιών για το μελλοντικό καθεστώς δε σημαίνει πως εισερχόμαστε στο τελικό στάδιο αλλά στο επόμενο στάδιο μίας διεθνούς παρουσίας»...
Γι' αυτό και ο υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Νίκολας Μπερνς, που αναμένεται να παίξει ρόλο-κλειδί σ' αυτές τις «συνομιλίες», πιθανώς ως ο εντεταλμένος αξιωματούχος της κυβέρνησης του Τζ. Ου. Μπους, έχει αποφύγει να πάρει κατηγορηματικά θέση υπέρ της «ανεξαρτητοποίησης» του Κοσσυφοπεδίου, όπως τουλάχιστον την εννοεί η ηγεσία των Κοσσοβάρων Αλβανών. Δηλαδή, «αυτοκυρίαρχο» κρατίδιο δίχως την παρουσία διοικητών του ΟΗΕ, κλπ., που θα εγγυάται τάχα τη σταθερότητα στην περιοχή επειδή δε διεκδικεί «τώρα» (όχι όμως και «αργότερα»...) τη συνένωσή του με άλλες αλβανοκατοικούμενες περιοχές των Βαλκανίων (όπως είχε δηλώσει πρόσφατα και ο «Πρόεδρος» του προτεκτοράτου Ιμπραήμ Ρουγκόβα!)
Υπό το βάρος αυτών των σχεδιασμών, η σερβική ηγεσία βρίσκεται (και λόγω πληθώρας εσωτερικών προβλημάτων του φιλοδυτικού «συνασπισμού» που κυβερνά την τελευταία πενταετία) στην πλέον μειονεκτική θέση. Εχοντας εδώ και καιρό εγκαταλείψει τις αρχικές προτάσεις για έξοδο απ' την κρίση «έστω και με διχοτόμηση» του Κοσσυφοπεδίου, δύσκολα θα καταφέρει να αποφύγει την απόσχιση μίας επαρχίας που επισήμως τουλάχιστον παραμένει αναπόσπαστο τμήμα της εδαφικής κυριαρχίας της... Η επίκληση του σεβασμού και της «τήρησης της διεθνούς νομιμότητας», που έκανε την περασμένη Δευτέρα ο Σέρβος πρωθυπουργός, Βόισλαβ Κοστούνιτσα, προβάλλοντας την τακτική του «κάτι λιγότερο από ανεξαρτησία, κάτι περισσότερο από αυτονομία», βρίσκει ελάχιστη ανταπόκριση. Και όπως φαίνεται, το Βελιγράδι θα υποχρεωθεί να συναινέσει στην απώλεια του Κοσσυφοπεδίου, όπως αργότερα και του Μαυροβουνίου, καταπίνοντας το πικρό «καρότο» της ένταξής του στους «ευρω-ατλαντικούς» θεσμούς...
Η πραγματικότητα όμως είναι πως αυτό το «ημι-ανεξάρτητο» προτεκτοράτο, που επιχειρείται να επισημοποιηθεί μέσα στους επόμενους μήνες απ' τα επιτελεία αξιωματούχων σε Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες, θα παραμείνει για τα - διόλου ευημερούντα Βαλκάνια... - ένα απόστημα γενικευμένης ανομίας και οργανωμένου εγκλήματος που όταν θα σπάσει θα ανοίξει βίαια και τα επόμενα κεφάλαια συνοριακών «ανακατατάξεων»...
Οι διαφωνίες μεταξύ του Αριστερού Κόμματος (πρώην Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού) και της ΒΑΣΓΚ(Εκλογική Εναλλακτική Επιλογή για Εργασία και Κοινωνική Δικαιοσύνη) σχετικά με τον τρόπο και το χρόνο συγχώνευσής τους συνεχίζεται και με καθημερινές δηλώσεις στελεχών των δύο κομμάτων γίνονται περισσότερο αδιευκρίνιστες.
Ο πρόεδρος του Αριστερού Κόμματος, Λόταρ Μπίσκι, δήλωσε τη Δευτέρα στο Βερολίνο ότι με το συνέδριο του κόμματος στις 10 και 11 του Δεκέμβρη στη Δρέσδη θα γίνει η εισαγωγή της συγχώνευσης των δύο κομμάτων. Το κομματικό συνέδριο, είπε ο Μπίσκι, «πρόκειται να ανοίξει πλατιά την πόρτα για μια παγγερμανική Αριστερά». Θα προταθεί στους συνέδρους, δήλωσε, να πραγματοποιηθεί την άνοιξη του 2006 μια δημοσκόπηση των μελών ώστε η «συνένωση να γίνει έως τον Ιούνη του 2007». Η Εθνική Διεύθυνση, πρόσθεσε ο Μπίσκι, θα προτείνει στη ΒΑΣΓΚ μια «συμφωνία - πλαίσιο» ώστε τα δύο κόμματα να μην κατέλθουν στις ενδιάμεσες εκλογές κρατιδίων ως ανταγωνιζόμενα κόμματα.
Στο μεταξύ, η «Νόιες Ντόιτσλαντ» της Τρίτης (25/10) δημοσιεύει πληροφορίες από τη ΒΑΣΓΚ εντελώς διαφορετικού περιεχομένου: «Στη ΒΑΣΓΚ οι γνώμες για την επιδιωκόμενη συγχώνευση με το πρώην ΚΟΔΗΣΟ συνεχίζουν να διίστανται».
Ως πιο πρόσφατο γεγονός η εφημερίδα αναφέρει τη διακοπή του συνεδρίου της ΒΑΣΓΚ στην Πομερανία - Μεκλεμβούργο, το περασμένο Σάββατο και την παραίτηση της διεύθυνσης της τοπικής οργάνωσης. Αιτία υπήρξε η διαφωνία ως προς την ανεξάρτητη κάθοδο στις εκλογές του 2006. Στο κρατίδιο αυτό το πρώην ΚΟΔΗΣΟ συγκυβερνά με τους Σοσιαλδημοκράτες.
Σύμφωνα πάντα με την εφημερίδα, προτάσεις που υποβάλλονται στα διευθυντικά όργανα της ΒΑΣΓΚ «δείχνουν πόσο διίστανται οι γνώμες. Μια πρόταση από το Μεκλεμβούργο απορρίπτει τη συγχώνευση με το ΚΟΔΗΣΟ "μέχρι νεωτέρας". Οι διευθύνσεις των οργανώσεων της Βαυαρίας και της Βάδης - Βιρτεμβέργης αντίθετα χαιρετίζουν τη διαδικασία συγχώνευσης. Ομως, από το Σλέσβιγκ - Χολστάιν υπάρχει πρόταση να κηρυχτεί άκυρη η έως τώρα συμφωνία συνεργασίας μεταξύ κομματικών κορυφών».
Η κορυφή της ΒΑΣΓΚ - καταλήγει η εφημερίδα - μπροστά στις διαφορετικές θέσεις μέσα στις γραμμές της και στην «πίεση του Αριστερού Κόμματος να μπει μπροστά η συγχώνευση την άνοιξη του 2006, τοποθετείται στο χρυσό κέντρο: Η συμπόρευση των δύο κομμάτων να γίνει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, αλλά τόσο προσεκτικά και ανοιχτά όσο είναι αναγκαίο».
Ο αριθμός των κρατουμένων σε αμερικανικές φυλακές, που είναι ήδη ο μεγαλύτερος στον κόσμο, αυξήθηκε το 2004 κατά 1,9%, με συνέπεια οι ομοσπονδιακές φυλακές να είναι όχι απλά υπερπλήρεις, αλλά οι κρατούμενοι να είναι κατά 40% περισσότεροι από τις προβλεπόμενες δυνατότητες των φυλακών.
Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης, οι κρατούμενοι σε ομοσπονδιακές, πολιτειακές, τοπικές και άλλες φυλακές, άρα και ιδιωτικές, ήταν συνολικά 2,5 εκατομμύρια άτομα, δηλαδή σχεδόν το 10% του πληθυσμού, καθώς ο συνολικός πληθυσμός των ΗΠΑ είναι περίπου 296 εκατομμύρια.
Παράλληλα, το πλέον ανατριχιαστικό στοιχείο αναφορικά με το «έθνος εγκλείστων» εκ των τροφίμων στις αμερικανικές φυλακές τουλάχιστον 2.225 είναι ανήλικοι και στην πλειοψηφία τους καταδικασμένοι σε ισόβια κάθειρξη, σύμφωνα με πρόσφατες εκθέσεις. Οπως τόνισε ο Ουίλιαμ Σουλτς, διευθυντής του αμερικανικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, πρέπει να δώσουμε «την επιλογή στους δικαστές και στους εισαγγελείς, ώστε να μη μετατρέπουν τα δικαστήρια σε χώρους που μοιράζουν μαζικά ποινές ισόβιας κάθειρξης για τα παιδιά [...] και τους στερούν κάθε ελπίδα αναμόρφωσης».
Με βάση την έκθεση, το 16% των καταδικασθέντων ήταν μόλις 13-15 ετών κατά τη διάπραξη των εγκλημάτων τους και το 59% έχει καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη χωρίς αναστολή. Οι νεαροί μαύροι καταδικάζονται με συχνότητα δέκα φορές μεγαλύτερη απ' ό,τι οι λευκοί. Στην έκθεση αποκαλύπτεται ότι το 26% των ανηλίκων καταδικάστηκε σε ισόβια, βάσει ενός νόμου που θεωρεί ότι οποιοδήποτε άτομο έχει αναμειχθεί καθ' οιονδήποτε τρόπο σε έγκλημα που περιλαμβάνει δολοφονία, είναι ένοχο για συνέργεια. «Τα παιδιά που διαπράττουν σοβαρά εγκλήματα δεν πρέπει να παραμένουν ατιμώρητα. Αλλά, αν είναι πολύ νέοι για να ψηφίσουν ή για να αγοράσουν τσιγάρα, τότε είναι το ίδιο νέοι για να περάσουν όλη τους τη ζωή στη φυλακή», υποστηρίζει η συντάκτρια της έκθεσης Αλισον Πάρκερ.